Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2009

ΦΥΛΑΚΕΣ: ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΔΙΚΑΣΕΙ ΤΟΥΣ ΑΦΥΛΑΚΤΟΥΣ;

ΜΕΣΑ ΣΕ ΚΛΙΜΑ ΕΝΤΑΣΗΣ ΑΡΧΙΣΕ Η ΔΙΚΗ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ Όλοι δηλώνουν αθώοι για την κινηματογραφική απόδραση με ελικόπτερο Της Θεοδοσίας Κοντζόγλου

Ένταση επικρατεί στην δίκη των πέντε κατηγορουμένων για την απόδραση του Βασίλη Παλαιοκώστα και του Αλκέτ Ριζάη από τις φυλακές Κορυδαλλού। Η δίκη άρχισε τελικά στις 5 ।30 το απόγευμα ενώ στο εδώλιο κάθονται τρεις σωφρονιστικοί υπάλληλοι, ο εξωτερικός φρουρός και ο χειριστής του ελικοπτέρου, οι οποίοι αντιμετωπίζουν την κατηγορία της συμμετοχής σε απόδραση. Συνολικά αναμένεται να καταθέσουν 19 μάρτυρες ενώ κανείς από τους πέντε κατηγορούμενους δεν δέχθηκε την ενοχή του. Υπενθυμίζεται ότι χθες βράδυ σε διαθεσιμότητα τέθηκαν άλλοι οκτώ υπάλληλοι των φυλακών Κορυδαλλού. Πρόκειται για δύο αρχιφύλακες, έναν υπαρχιφύλακα, τρεις σωφρονιστικούς υπαλλήλους και δύο εξωτερικούς φρουρούς. Η δίκη στο Αυτόφωρο ξεκίνησε αργά χθες το βράδυ, αλλά διακόπηκε για το μεσημέρι της Τρίτης. Οι συνήγοροι των κατηγορουμένων κατήγγειλαν πρωτοφανείς ενέργειες ώστε να δικαστούν οι πέντε αργά χθες τη νύχτα στο αυτόφωρο. Yπενθυμίζεται ότι ο εισαγγελέας Πειραιά άσκησε ποινική δίωξη εις βάρος των πέντε ατόμων για συμμετοχή σε απόδραση κρατουμένου. Δείτε σε βίντεο πώς έγινε η απόδραση των Παλαικώστα και Ρετζάη της 23ης Φεβρουαρίου 2009 Μετά την άσκηση της ποινικής δίωξης, ο εισαγγελέας παρέπεμψε τους πέντε κατηγορούμενους να δικασθούν στο αυτόφωρο πλημμελειοδικείο. Το δικαστήριο διέκοψε αργά το βράδυ και η δίκη θα επαναληφθεί το μεσημέρι της Τρίτης ενώ παρά τις διαμαρτυρίες των συλληφθέντων και των συγγενών τους το δικαστήριο διέταξε να παραμείνουν υποκράτηση κατά τη διάρκεια της εκδίκασης της υπόθεσης. Δείτε το βίντεο Επιπλέον, ο υπουργός Δικαιοσύνης ζήτησε και έλαβε την άσκηση πειθαρχικής δίωξης σε βάρος του διευθυντή σωφρονιστικής πολιτικής του υπουργείου κ. Κουτσούκη, τον οποίο έθεσε ταυτόχρονα σε αναστολή εκτέλεσης των καθηκόντων του.

Μια ανθρώπινη παιδική αλυσίδα σπάει τα "δεσμά" του Κορυδαλλού

Μια μεγάλη ανθρώπινη αλυσίδα θα σχηματίσουν τα παιδιά του Κορυδαλλού έξω από τις Φυλακές του Κορυδαλλού την Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2009 στις 9 το πρωί. Ο Δήμος Κορυδαλλού και οι μαθητές όλων των Δημοτικών Σχολείων της πόλης σε μια συμβολική κίνηση διαμαρτύρονται για την συνεχιζόμενη παρουσία των φυλακών στη πόλη. Η πόλη δεν μπορεί να περιμένει άλλο! Αυτό θα διαδηλώσουν οι μικροί μαθητές της πόλης ζητώντας το αυτονόητο: την ασφάλεια και την ηρεμία που έχουν οι συμμαθητές τους σε όλα τα σχολεία της χώρας. Η δεύτερη κινηματογραφική απόδραση απέδειξε ότι η παρουσία τους στην πόλη αποτελεί καθημερινό κίνδυνο και εντείνει την ανασφάλεια των πολιτών. Ιδιαίτερα των παιδιών που φοιτούν στους παιδικούς σταθμούς, στα σχολεία και στο μοναδικό αθλητικό κέντρο της πόλης δίπλα στις φυλακές. Το χθεσινό περιστατικό αποτελεί μια ακόμα αφορμή να δει η Πολιτεία και η Κυβέρνηση τις ευθύνες τους απέναντι στους πολίτες του Κορυδαλλού. Απέναντι στις ζωές αθώων πολιτών. Μετά μάλιστα και την ψήφιση του νομοσχεδίου αποσυμφόρησης των φυλακών ο Δήμαρχος Σταύρος Κασιμάτης με επιστολή του στον Πρωθυπουργό κ. Κώστα Καραμανλή ζήτησε την οριστική απομάκρυνση των φυλακών χαρακτηρίζοντας το νομοσχέδιο ως μοναδική ευκαιρία. Μετά τη συγκέντρωση της θα ακολουθήσει συνάντηση με τον Υπουργό Δικαιοσύνης Νικόλαο Δένδια αντιπροσωπείας φορέων της πόλης με τη συμμετοχή και αντιπροσωπείας των 15μελών μαθητικών Συμβουλίων της πόλης με επικεφαλής τον Δήμαρχο Σταύρο Κασιμάτη στον οποίο θα τεθεί εκ νέου το αίτημα απομάκρυνσης των φυλακών στη βάση συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος. Ακολουθεί το ομόφωνο Ψήφισμα για την απομάκρυνση των φυλακών που εξέδωσε το «Παιδικό Δημοτικό Συμβούλιο» στη συνεδρίασή της 22ας Ιανουαρίου 2009. ΟΜΟΦΩΝΟ ΨΗΦΙΣΜΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗΣ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙΚΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΗΜΟΥ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ Εμείς τα παιδιά- μέλη του Παιδικού Συμβουλίου Κορυδαλλού φωνάζουμε δυνατά: Δεν θέλουμε φυλακές στην πόλη μας . Δεν είναι δυνατόν οι φυλακές να βρίσκονται εκεί που μεγαλώνουμε εμείς, πηγαίνουμε σχολείο, στο χώρο που παίζουμε και αθλούμαστε. Δεν είναι δυνατό να ζούμε κάθε μέρα με φόβο και κίνδυνο. Όλα μαζί με μια φωνή εμείς τα παιδιά του Δήμου Κορυδαλλού ζητάμε την άμεση απομάκρυνση των Φυλακών από το Δήμο μας. Ζητάμε επιτέλους από εσάς τους μεγάλους να κάνετε κάτι. Να κρατήσετε τις υποσχέσεις σας και να διώξετε τις φυλακές από την πόλη μας! Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΚΟΥ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΚΟΥ Δημοτικού Συμβουλίου Δημοτικού Συμβουλίου ΚΑΝΕΛΛΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

Πάνος Καμένος για την πειρατεία στη θάλασσα

Πάνος Καμένος στον ΟΑΣΕ: Ελάτε στο Αιγαίο

ΟΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΟΥ ΠΥΡΟΔΟΤΗΣΑΝ

ΤΗΝ ΕΞΑΡΣΗ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΠΕΙΡΑΤΕΙΑΣ

Τον πρόεδρο και ομάδα μελών της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του ΟΑΣΕ προσκάλεσε στο Αιγαίο ο υφυπουργός Ναυτιλίας Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής σε μια εύστοχη κίνηση με στόχο να αποκτήσουν προσωπική αντίληψη των καθημερινών δυσχεριών που αντιμετωπίζει το Λιμενικό Σώμα φυλάσσοντας τα Ευρωπαϊκά σύνορα από την παράνομη λαθρομετανάστευση.

-०-०-०-०-०-०-०-०-

Κατά τη διάρκεια της 8ης Χειμερινής Συνεδρίασης της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης που πραγματοποιήθηκε μεταξύ 19-20 Φεβρουαρίου στη Βιέννη ο υφυπουργός μίλησε με θέμα την Πειρατεία και την ασφάλεια στη θάλασσα.

Στην ομιλία του ο κ. Καμένος ανέφερε: Από το 1991, η ασταθής πολιτική κατάσταση, οι εμφύλιες συγκρούσεις και η ενδημική φτώχεια , έχουν οδηγήσει τη Σομαλία σε μια σύνθετη κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και τον πληθυσμό της σε κοινωνική και οικονομική εξαθλίωση. Η κατάρρευση της Σομαλικής κυβέρνησης το 1991, επέτρεψε τη λεηλασία του θαλάσσιου πλούτου της χώρας και εκατοντάδες αλιευτικά πλοία από όλο τον κόσμο πλημμύρισαν την περιοχή, τα οποία δρούσαν παράνομα στα Σομαλικά νερά. Αρκετά από τα αλιευτικά πλοία που χρησιμοποιούσαν οι πολίτες, χρησιμοποιούνται σήμερα από τους πειρατές. Όλες οι προαναφερθείσες συνθήκες ευνόησαν τη δημιουργία πειρατικών ομάδων, που γνωρίζουν πολύ καλά τη θαλάσσια περιοχή στα ανοιχτά της Σομαλίας και τον κόλπο του Αντεν. Οι ομάδες αυτές διαθέτουν την αναγκαία πολεμική εμπειρία αλλά και τον οπλισμό και τα μέσα για τις θαλάσσιες αυτές επιθέσεις. Το φαινόμενο της πειρατείας υπάρχει εδώ και αιώνες। Σήμερα το φαινόμενο της Πειρατείας έχει εστιασθεί σε έναν από τους κυριότερους εμπορικούς δρόμους, έχει και πάλι μεγάλη έξαρση και αποτελεί αδιαμφισβήτητα μια νέα και σοβαρή απειλή για τη διεθνή ασφάλεια.

ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΠΕΙΡΑΤΕΙΑΣ

Το 2008 καταγράφηκαν σε όλο τον κόσμο 293 περιστατικά πειρατείας. 49 από αυτά κατέληξαν σε ομηρία και 889 ναυτικοί κρατήθηκαν όμηροι. 32 ναυτικοί τραυματίσθηκαν, 11 σκοτώθηκαν και 21 αγνοούνται. Από τα 293 περιστατικά, 111 καταγράφηκαν στην περιοχή του Κέρατος της Αφρικής και του κόλπου του Αντεν. Το λιγότερο 39 από αυτά κατέληξαν σε ομηρία. Οι συμμορίες των πειρατών που επιτίθενται στα πλοία είναι μικρές αλλά ανήκουν σε μεγαλύτερες “πειρατικές οργανώσεις” οι οποίες έχουν στρατιωτική οργάνωση και ανταλάσσουν χρήσιμες πληροφορίες μεταξύ τους (τύπο φορτίου, αριθμό μελών πληρώματος, πορεία) . Αυτό όμως που είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι το νέο modus operandi των κακοποιών। Τα περιστατικά πειρατείας στον κόλπο του Αντεν διαδραματίζονται σε μια περιοχή 1204 χιλιομέτρων, που τους παρέχει ιδανικές βάσεις για να εξαπολύουν γρήγορα τις επιθέσεις τους και να επιστρέφουν πίσω σε αυτές. Τα mother Ships που χρησιμοποιούν είναι μετασκευασμένα αλιευτικά με δυνατότητα πλεύσης σε ανοιχτές θάλασσες. Σαν αποτέλεσμα, ενώ - όχι πολύ καιρό πριν - συμβουλεύαμε τα πλοία για μεγαλύτερη ασφάλεια να περνάνε 50 ναυτικά μίλια από τις ακτές, τώρα η επικίνδυνη ζώνη εκτείνεται 200 ναυτικά μίλια από την ακτή . Η κορυφαία δε αυτών των απεχθών επιχειρήσεων διαδραματίσθηκε 400 ναυτικά μίλια από τις ακτές της Κένυας στο super-tanker Sirious Star, γεγονός το οποίο μας επιβεβαιώνει οτι ελάχιστες περιοχές της ακτογραμμής μπορούν να θεωρηθούν πια ασφαλείς.

ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ

Σήμερα τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει το φαινόμενο της πειρατείας είναι μεγάλα και μας πλήττουν σε πολλά και διαφορετικά επίπεδα. Ο κίνδυνος που διατρέχουν τα πλοία μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τη χρήση της διώρυγας του Σουεζ, έναν από τους σημαντικότερους θαλάσσιους εμπορικούς δρόμους που ενώνει τη Μεσόγειο με τον Ατλαντικό Ωκεανό, την Αραβική θάλασσα, τον Περσικό κόλπο και τον Ινδικό Ωκεανό. Ενδεικτικά από τη συγκεκριμένη περιοχή διακινείται προς τη Μεσόγειο και την Ευρώπη 11% του πετρελαίου. Οι οικονομικές επιπτώσεις στη Διεθνή Ναυτιλία είναι σοβαρές. Τα πλοία αναγκάζονται να αποφεύγουν το στενό του Μπαμπ Ελ Μαντεμπ και τη Διώρυγα του Σουέζ και να κάνουν τον γύρο της Αφρικής για να μεταφέρουν με ασφάλεια τα φορτία τους. Η συγκεκριμένη επιλογή ισοδυναμεί σε 12 με 15 περισσότερες ημέρες ταξιδίου που επιβαρύνουν σημαντικά το συνολικό κόστος ταξιδίου του πλοίου. Οι οικονομικές επιπτώσεις όμως, όσο μεγάλες και αν είναι, είναι ασήμαντες μπροστά στον κίνδυνο που διατρέχουν οι ναυτικοί, οι αλιείς και όσοι ταξιδεύουν σε αυτές τις θάλασσες. Κανένα μέτρο δε, ή τιμωρία, δεν μπορεί να αντισταθμίσει την ψυχική οδύνη, την αγωνία και την απελπισία που ένιωσαν αυτοί που υπήρξαν θύματα ομηρίας. Επίσης οι συνεχιζόμενες επιθέσεις έχουν δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στις αποστολές της ανθρωπιστικής βοήθειας στη Σομαλία, από πλοία που έχουν ναυλωθεί για το σκοπό αυτό από το Παγκόσμιο Επισιτιστικό Πρόγραμμα (World Food Programme). Το γεγονός αυτό οδηγεί τους ήδη εξαθλιωμένους κατοίκους της χώρας να εκπατρίζονται, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την κοινωνική και οικονομική σταθερότητα των γειτονικών χωρών υποδοχής, αλλά, και τη λαθρομετανάστευση στην Ευρώπη. Τέλος αν και προς το παρόν δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι τμήμα των λύτρων ή των κλοπιμαίων χρησιμοποιούνται για τη χρηματοδότηση τρομοκρατικών ομάδων, δεν πρέπει να υποτιμηθεί το ενδεχόμενο διασύνδεσης των πειρατικών δικτύων με τρομοκρατικές οργανώσεις που θα ήθελαν να επωφεληθούν από τη γενικευμένη αστάθεια που επικρατεί στην περιοχή. Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι τμήμα των λύτρων επενδύεται στην αναβάθμιση του οπλοστασίου τους, στην διακίνηση ναρκωτικών και στο human trafficking. Η πειρατεία αν και είναι ένα φαινόμενο που εμφανίσθηκε για πρώτη φορά πριν χιλιάδες χρόνια, σήμερα θεωρείται μια νέα απειλή η οποία εάν δεν αντιμετωπισθεί άμεσα και συλλογικά μπορεί να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις και να διακυβεύσει σοβαρά την ασφάλεια των θαλάσσιων εμπορικών οδών. Κανείς αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να προβλέψει εάν τα περιστατικά της πειρατείας θα αυξηθούν ή θα ελαττωθούν τα επόμενα χρόνια. Αντίθετα είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι συνθήκες που ευνοούν την έξαρση του φαινομένου της πειρατείας στην περιοχή του κόλπου του Αντεν καθώς και σε άλλες χώρες στον Ινδικό Ωκεανό , δε θα αλλάξουν σε τέτοιο βαθμό τα επόμενα χρόνια ώστε να επηρεάσουν και να μειώσουν τον αριθμό των περιστατικών. ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΗΣ ΠΕΙΡΑΤΕΙΑΣ

Η κλιμάκωση των επιθέσεων τα τελευταία δύο χρόνια, η απώλεια ανθρώπινων ζωών και τα σοβαρά προβλήματα που δημιουργήθηκαν στη διέλευση των εμπορικών πλοίων, έθεσαν σε συναγερμό το σύνολο των Διεθνών Οργανισμών και υπηρεσιών που εμπλέκονται με την ασφάλεια της διεθνούς ναυσιπλοίας।

Τον Ιούνιο του 2007 το Συμβούλιο του ΙΜΟ υιοθέτησε πρόταση του Γενικού Γραμματέα Ευθύμιου Μητρόπουλου, για την εμπλοκή του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών για την αντιμετώπιση περιστατικών πειρατείας και ένοπλης ληστείας εντός και εκτός των χωρικών υδάτων της Σομαλίας και ειδικότερα σε πλοία που μεταφέρουν επισιτιστική βοήθεια. Επιπρόσθετα ο ΓΓ/ΙΜΟ εξουσιοδοτήθηκε να καλέσει το Συμβούλιο των Ηνωμένων Εθνών, για να ζητήσει από την κυβέρνηση της Σομαλίας να λάβει πρόσθετα μέτρα για την καταπολέμηση του φαινομένου. Αποτέλεσμα των παραπάνω ήταν το 2008 το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, να προχωρήσει στη λήψη συνεχόμενων αποφάσεων (1816, 1838, 1846 και 1851) για την καταστολή της πειρατείας στη Σομαλία, ενδεικτικό στοιχείο της σοβαρότητας της καταστάσεως που έχει δημιουργηθεί και της αποφασιστικότητας της διεθνούς Κοινότητας να λάβει μέτρα για την εξάλειψη του πειρατικού κινδύνου.

Να συσταθεί διεθνής ομάδα επαφής

Οι Αποφάσεις αυτές καλούν τα κράτη-μέλη να συνεργασθούν σε όλα τα επίπεδα (πολιτικό επιχειρησιακό και νομικό) για την αποκατάσταση της ασφάλειας των θαλασσίων συγκοινωνιών στην περιοχή της Σομαλίας. Ιδιαιτέρως δε η προσφάτως υιοθετηθείσα Απόφαση 1851, ενθαρρύνει τα κράτη να συστήσουν διεθνή συντονιστικό μηχανισμό (Ομάδα Επαφής) για την επίτευξη αποτελεσματικότερης συνεργασίας μεταξύ τους, σε όλες τις παραμέτρους που αφορούν στην αντιμετώπιση της πειρατείας. Στην Ομάδα θα συμμετέχουν τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, σημαντικές ναυτιλιακές δυνάμεις και κράτη με ισχυρό περιφερειακό ρόλο. Σε επίπεδο ΟΗΕ, τον Ιανουάριο 2009, πραγματοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη η πρώτη συνάντηση της Ομάδας Επαφής (συμμετοχή μεγάλων ναυτιλιακών χωρών , συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας) προκειμένου να εκτιμήσουν τις νεώτερες εξελίξεις του θέματος. Αποφασίσθηκε η σύσταση τεσσάρων Ομάδων Εργασίας οι οποίες θα εξετάσουν τις εξής επι μέρους ενότητες: 1. Διαχείριση και ανταλλαγή πληροφοριών, επιχειρησιακά ζητήματα και σύσταση περιφερειακού συντονιστικού κέντρου για την πειρατεία - Προεδρία ΗΠΑ 2. Νομικά ζητήματα – Προεδρία Δανία 3. Θέματα Εμπορικής Ναυτιλίας – Προεδρία ΗΒ 4. Θέματα Επικοινωνιακής Τακτικής – Προεδρία Αίγυπτος Παράλληλα δε, στις 26/1/09 σε υψηλού επιπέδου συνάντηση 17 κρατών από τις περιοχές του Δυτικού Ινδικού Ωκεανού, του κόλπου του Αντεν, της Ερυθράς Θάλασσας και από την ΕΕ, της Γαλλίας υπό τον ΓΓ του ΙΜΟ υιοθετήθηκε ένας Κώδικας Συμπεριφοράς (code of conduct) που αφορά στην καταστολή της πειρατείας και των ένοπλων ληστειών εναντίον εμπορικών πλοίων στον Δυτικό Ινδικό Ωκεανό και στον κόλπο του Αντεν. Στο κείμενο γίνεται αναφορά και σε μελλοντικές κοινές επιχειρήσεις για τη σύλληψη και προσαγωγή υπόπτων πειρατείας. Σε ό,τι αφορά την Ατλαντική Συμμαχία, το ΝΑΤΟ είχε ήδη από την 15η Οκτωβρίου του 2008, αποστείλει στην περιοχή τη Μόνιμη Δύναμη Ταχείας Αντίδρασης (Standing ΝΑΤΟ Maritime Group-SNMG II), ναυτικός σχηματισμός που απαρτίζεται από 7 συμμαχικά πλοία 6 κρατών-μελών της Συμμαχίας. Η αποστολή της Δύναμης αυτής ήταν μεικτή, δηλαδή να αποτρέψει πειρατικές επιδρομές και να προστατεύσει τα πλοία της ανθρωπιστικής βοήθειας. Η επιχείρηση έφερε την ονομασία “ALLIED PROVIDER”. Σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, η ΕΕ με βάση τα Ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας αποφάσισε να ενεργοποιήσει ναυτική επιχείρηση με την ονομασία «ΑΤΑΛΑΝΤΑ». Οι ναυτικές δυνάμεις της ΑΤΑΛΑΝΤΑ ανέλαβαν από τις 8.12.2008 επιχειρησιακή δράση στη θάλασσα της Σομαλίας. Πρόκειται για την πρώτη ναυτική επιχείρηση της ΕΕ και η αποστολή της είναι: Η προστασία των πλοίων που μεταφέρουν επισιτιστική βοήθεια στην Σομαλία και των διερχόμενων εμπορικών πλοίων από πειρατικές επιθέσεις. Η επιτήρηση των χωρικών υδάτων της χώρας εκεί όπου υπάρχει αυξημένος κίνδυνος πειρατικών επιθέσεων Η λήψη των κατάλληλων μέτρων με σκοπό την καταστολή των πράξεων πειρατείας. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Αδιαμφισβήτητα η πειρατεία είναι μια νέα σοβαρή απειλή της διεθνούς ασφάλειας και γι αυτό το λόγο άλλωστε αντιμετωπίζεται ανάλογα από όλους τους διεθνείς οργανισμούς. Οι διεθνείς επιχειρήσεις καταστολής του φαινομένου της πειρατείας είναι αναγκαίες για να δημιουργήσουμε ασφαλείς συνθήκες για τους ναυτικούς που ταξιδεύουν στις θάλασσες αυτές και για τη διακίνηση του πετρελαίου και των εμπορευμάτων. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι πειρατικές οργανώσεις έχουν πια τα χρήματα να επενδύσουν σε σύγχρονα, εξοπλισμένα και γρήγορα πλωτά μέσα, σε οπλισμό και υψηλής τεχνολογίας τηλεπικοινωνιακά μέσα. Είναι συμφέρον όλης της διεθνούς κοινότητας να συνεχίσει να αναπτύσσει συμφωνίες πολυεπίπεδων συνεργασιών που θα θεμελιώσουν γερές υποδομές (τόσο νομολογικές όσο και θεσμικές) που απαιτούνται και μέσα απο κυβερνητικές συμμαχίες - συμπεριλαμβανομένων και των συντονισμένων περιπολιών σε υψηλού κινδύνου περιοχές και την ανταλλαγή πληροφοριών και εμπειρίας - να μειώσουν τον κίνδυνο των απρόκλητων επιθέσεων σε αθώα εμπορικά πλοία.

Απειλούν την ανθρώπινη ζωή

Είναι μέγιστο όμως χρέος μας να εξαντλήσουμε ταυτόχρονα κάθε δυνατότητα που μας προσφέρεται, μέσα από τους διεθνείς οργανισμούς προστασίας της ανθρώπινης ζωής και των ατομικών δικαιωμάτων, για να αλλάξουμε τις συνθήκες αυτές που οδηγούν τους λαούς στην εξαθλίωση και ευνοούν τη δημιουργία παράνομων ομάδων. Ομάδων που απειλούν την ανθρώπινη ζωή, την εθνική ασφάλεια και τη σταθερότητα της διεθνούς οικονομίας. Τα ισχυρά κράτη, οφείλουμε να προσπαθούμε για τη δημιουργία πλαισίων στήριξης και ανάπτυξης των μη προνομιούχων χωρών, για την ευημερία των πολιτών τους, ώστε μακροχρόνια να εκλείψουν φαινόμενα όπως η πειρατεία και η λαθρομετανάστευση. Ως πολιτικός προϊστάμενος της Ελληνικής ακτοφυλακής θα ήθελα να καλέσω τον πρόεδρο και ομάδα μελών της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης με στόχο να επισκεφθούμε τα σημεία του Αιγαίου από όπου καθημερινά το Ελληνικό λιμενικό σώμα με ενίσχυση Ευρωπαϊκών δυνάμεων ακτοφυλακής στα πλαίσια της FRONTEX, φυλάσσουν τα Ευρωπαϊκά σύνορα από την παράνομη λαθρομετανάστευση ενώ ταυτόχρονα διεξάγουν ανθρωπιστικές επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης όταν τα θύματα των διακινητών κινδυνεύουν στην θάλασσα.

Περπατώντας στο όρος Αιγάλεω

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΛΕΥΚΩΜΑ

«ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ

ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΑΙΓΑΛΕΩ»

Από τον Δήμο Νίκαιας Ο Δήμος Νίκαιας και το Πνευματικό Κέντρο, θα παρουσιάσουν την έκδοση του λευκώματος «Περπατώντας στο Όρος Αιγάλεω» της Σκευούλας Τσελέκου και του Ηλία Μπαρούνη, την Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2009, στις 8 μ.μ. στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δημαρχείου Νίκαιας. Η έκδοση αυτή, με την μορφή λευκώματος, παρουσιάζει φωτογραφικό υλικό από την χλωρίδα και την πανίδα του Όρους Αιγάλεω, το οποίο έχει περισυλλεγεί μετά από πολύχρονη δουλειά στο βουνό της πόλης μας. Οι συγγραφείς – μελετητές του λευκώματος αναδεικνύουν τις αντιθέσεις της φύσης, κατά την επέλαση του ανθρώπου και ταυτόχρονα δίνουν την ελπίδα ότι δεν είναι ακόμη αργά να αποφευχθεί η οριστική καταστροφή του όρους. Ο Δήμος Νίκαιας θεωρεί την έκδοση του λευκώματος, σαν στήριγμα, όλων εκείνων που παλεύουν για την προστασία του φυσικού πλούτου του Δήμου μας και σε προέκταση της χώρας, από την άναρχη ανάπτυξη και κυρίως από την καταστροφική επέλαση των μεγάλων συμφερόντων. Τα βουνά, οι λίμνες, τα ποτάμια, οι παραλίες… είναι λαϊκή περιουσία και πρέπει να μείνουν μακριά από «επενδυτές» και «αξιοποιήσεις» που στοχεύουν στην καταστροφή τους και στο κέρδος. Το λεύκωμα της Σκευούλας Τσελέκου και του Ηλία Μπαρούνη, θεωρούμε ότι είναι ένα φράγμα που υψώνεται μπροστά σε όλους αυτούς τους σχεδιασμούς των μεγάλων συμφερόντων και βρίσκουν σύμμαχους, όλες τις μεταπολεμικές κυβερνήσεις.

ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗ "ΔΡΥ"

Νοέλ Μπάξερ «Από δρυ παλιά κι από πέτρα» Απόσπασμα σε θεατρική μορφή (σελ 131-134)
Εξαιρετικές εντυπώσεις προκάλεσε η μεταφορά μικρού αποσπάσματος του βιβλίου: Από Δρυ παλιά και από Πέτρα, σε θεατρικό έργο। Η Νοέλ Μπάξερ, η συγγραφέας του βιβλίου, επέλεξε ένα χαρακτηριστικό σημείο - ένα από τα πολλά δυνατά σημεία του βιβλίου - και του έδωσε μορφή θεατρικού σεναρίου. Οι ηθοποιοί αν και ερασιτέχνες, κέρδισαν με την έκφραση και τον χρωματισμό της φωνής τους το πολυπληθές κοινό που κατέκλεισε την αίθουσα της λέσχης Βιβλίου "ΦΩΣ" των αποφοίτων της Ιωνιδείου Σχολής. Αν εξακολουθείτε να διερωτάσθε γιατί θα πρέπει να βάλετε στη βιβλιοθήκη σας, αλλά πολύ περισσότερο στη ψυχή και στη καρδιά σας αυτό το βιβλίο, και γιατί θα πρέπει να το χαρίσετε αντί των μπιζού, των φλιτζανιών και των καλλυντικών στους φίλους και τις φίλες σας, δεν έχετε παρά να πάρετε αμέσως τώρα μια από τις σπάνιες "γεύσεις" του υπέροχου αυτού βιβλίου.
Όσο για τον νέο τρόπο παρουσίασης βίβλίου, που περιελάμβανε : ανάλυση, συνέντευξη με την συγγραφέα από επαγγελματία δημοσιογράφο και το θεατρικό απόσπασμα, πλαισιωμένο με αρχαϊκή μουσική που έδενε καταπληκτικά με την Ομηρική αναφορά, είναι βέβαιο ότι θα αποτελέσει πλέον "πιλότο" στη παρουσίαση βιβλίων στο εξής ώστε το κοινό να παρακολουθεί με ζωντανό ενδιαφέρον την εκδήλωση μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.
Θ. Κοντζόγλου
Αφηγητής: Στην Κερύνεια, η Πηνελόπη πληροφορείται από την Κατίνα, την μαγείρισσα του σπιτιού που την μεγάλωσε μαζί με την βάγια της, ότι την άνοιξη θα επιστρέψει για πάντα στο χωριό της, στο Ναρλίκιοϊ στα περίχωρα της Σμύρνης. Κατίνα: «Πηνελοπίτσα, θα σου φύγω.» Πηνελόπη: Τόσο απλά η Κατίνα μου το ανακοίνωσε. Ήταν το «χειμώνα μετά τον Τζόρτζιο». Ο χειμώνας του 1914. Πλησίαζαν Χριστούγεννα και ήμαστε με την Κατίνα στις φούριες μας, να ετοιμάσουμε τα χριστουγεννιάτικα σπιτικά γλυκά μας. Χτύπαγα στο γουδί την καρυδόψυχα όταν μου το ανακοίνωσε κι έμεινα εμβρόντητη. Κατίνα: «Λέω, μάτια μου, να επιστρέψω στο χωριό μου. Τα ‘φαγα τα ψωμιά μου. Λέω να πάω κατακεί, σπιτάκι μου να τελειώσω τη ζωή μου. Ε, τι λες;» Πηνελόπη: «Έλα, Κατίνα», τη μάλωσα, «έχεις πολύ δρόμο ακόμη μπροστά σου για να τελειώσει η ζωή σου.» Κατίνα: «Μα δε βλέπεις, μάτια μου, πως δεν με βαστάν τα πόδια μου; Πώς να τη βαδίσω;» Πηνελόπη: Το έβλεπα, ήταν αλήθεια ότι η Κατίνα είχε βαρύνει. Ταλαιπωριόταν από κιρσούς και παραπονιόταν πως πόναγαν τα γόνατά της. Με δυσκολία ανέβαινε από το κατώι στην τραπεζαρία για να μας σερβίρει, γι’ αυτό είχα αναλάβει εγώ το σερβίρισμα. Παιδευόταν να σηκωθεί κι από την καρέκλα, ενώ το βήμα της, κούτσα κούτσα, βαστώντας τον πάγκο της κουζίνας, δεν είχε καμιά σχέση με την αεικίνητη μαγείρισσα των παιδικών μου χρόνων. Θα έπρεπε λοιπόν ως ένα βαθμό να είμαι προετοιμασμένη. Όμως, όπως και με την Ευρύκλεια, είχα την παράλογη αίσθηση ότι η Κατίνα θα ήταν δίπλα μου για πάντα. Δεν μπορούσα να φανταστώ, πόσο μάλλον να δεχτώ, πως θα υπήρχε μέρα που δεν θα έβρισκα την Κατίνα στην κουζίνα. Υποσυνείδητα, κάτω κάτω, βαθιά, ίσως ήμουν προετοιμασμένη. Στην επιφάνεια όμως, εκεί που σπάνε οι τρικυμίες, δεν ήμουν. Είναι διαφορετικό να περιμένεις ένα νέο που θα σε λυπήσει από το να το υποδέχεσαι. Κατίνα: «Το έχω ανακοινώσει στα αφεντικά. Την άνοιξη, πρώτα ο Θεός, αν μπορώ ακόμη να περπατήσω, θα αναχωρήσω!» Πηνελόπη: Επέστρεψα στο γουδί μου και βάλθηκα να χτυπάω την καρυδόψυχα ώσπου την έλιωσα. Τι άλλαξε; (Παύση) ... Πηνελόπη: Τις μέρες που ακολούθησαν, είχε κολλήσει στο μυαλό μου μια μελλοντική εικόνα, τόσο αληθοφανής, σαν να ήταν ήδη πραγματικότητα: Κατέβαινα στην κουζίνα και ήταν άδεια. Δεν υπήρχε κανένα ίχνος της Κατίνας. Είχε πάρει τις όμορφες μυρωδιές της, το ξύλινο κουτί με τα μπαχαρικά της και το κόκκινο γεράνι της κι είχε φύγει. Αρχίσαμε λοιπόν να μετράμε πάλι τις μέρες και να παρακολουθούμε τον καιρό, να δούμε την άνοιξη να’ ρχεται για να ταξιδέψει αυτή τη φορά η Κατίνα για τη Σμύρνη. Άνοιγα το πρωί το παράθυρο και κοίταζα τα δέντρα της αυλής, μήπως μπουμπουκιάσουν πριν από την ώρα τους για να τα μαλώσω. «Κι εγώ, Κατίνα;» Απελπιζόμουν όσο πλησίαζε η μέρα της αναχώρησής της. Κατίνα (χαμογελώντας λυπημένα): «Εσύ, Πηνελόπη, θα ζήσεις τη ζωή σου. Και δεν θα ‘ναι σαν τη δική μου. Σίγουρα όχι». Ομηρική παρεμβολή (ανδρική φωνή): Ως οι μέν τοιαύτα προς αλλήλους αγόρευον. Οι δ’ επεί ούν παυσάντο πόνου τετύκοντό τε δαίτα, Εξείης έζοντο κατά κλισμούς τε θρόνους τε. Η ίδια παρεμβολή σε μετάφραση (διαφορετική ανδρική φωνή): Τέτοιες κουβέντες έκαναν μιλώντας μεταξύ τους. Και τις δουλειές σαν τέλεψαν κι ετοίμασαν τραπέζι, αράδα πήγαν στα θρονιά και στα σκαμνιά να κάτσουν. Πηνελόπη: «Πίστευα ότι πάντα θα είμαστε μαζί», εξομολογήθηκα στην Κατίνα και τράβηξα από τον ήλιο το σκαμνί μου. Κατίνα: «Θα είμαστε μαζί! Θα είμαστε μαζί όσο έχεις μια θέση στην καρδιά σου.» Πηνελόπη: «Δεν φτάνει», παζάρεψα. «Και σε ποιόν θα βρίσκω καταφύγιο στις στενοχώριες μου, ε;» Κατίνα: «Θα σου πω. Σαν θα ‘χεις στεναχώρια, θα βρίσκεις καταφύγιο στην κουζίνα και θα ‘ναι, μάτια μου, σαν να βρίσκεις καταφύγιο σ’ εμένα. Στην κουζίνα σου θα μ’ ανταμώνεις, ναι, γιαβρούμ. Θα κάνεις μπακλαβάδες, θα κάνεις κανταϊφια, θα κάνεις όλα τα γλυκά τα σιροπιαστά που σου ‘μαθα, πολυσιροπιασμένα. Για να γευτείς ξανά τη ζωή σου γλυκιά. Καλά;» Πηνελόπη: Ένευσα «καλά» και αναστέναξα. Η Κατίνα σηκώθηκε από το σκαμνί της με χίλιους κόπους και μου είπε: Κατίνα: «Έτσι έκανα κι εγώ.» (Παύση) Πηνελόπη: Η Κατίνα ήταν αυτή που μου έφερε το νέο. Κατίνα: «Σου ‘χω νέα, παιδί μου, σου ‘χω νέα, τάξε μου!» Πηνελόπη: Για πότε η Κατίνα ανέβηκε από το κατώι στο υπνοδωμάτιό μου ξεχνώντας κιρσούς και πονεμένα γόνατα! Μπήκε σαν τον φουριόζο άνεμο και με ξύπνησε σκουντώντας με. Κατίνα: «Ξύπνα, καλή μου Πηνελόπη! Μάντεψε ποιός ήρθε!» Πηνελόπη: «Ποιός;» απόρησα και ανασηκώθηκα στο κρεβάτι μου. Με τράβηξε από το νυχτικό προς το μέρος της και μου το αποκάλυψε στο αυτί. Έλαμπε ολόκληρη. Κατίνα («λάμποντας»): «Ο κύριος Σάρεϊ. Ο γιος!» Ομηρική παρεμβολή: Γρήυς δ’ εις υπερώ’ ανεβήσετο καγχαλόωσα, δεσποίνη ερέουσα φίλον πόσιν ένδον εόντα. Γούνατα δ’ ερρώσαντο, πόδες δ’ υπερικταίνοντο. Στη δ’ αρ’ υπέρ κεφαλής και μιν προς μύθον έειπεν. «Έγρεο, Πηνελόπεια, φίλον τέκος, όφρα ίδηαι οφθαλμοίσι τεοίσι, τα τ’ έλδεαι ήματα πάντα. Ήλθ’ Οδυσεύς και οίκον ικάνεται οψέ περ ελθών Η ίδια παρεμβολή σε μετάφραση: Στ’ ανώι ανέβηκε η γριά, χαρούμενη, να φέρει τα συχαρίκια στην Κυρά, πως έφτασε ο καλός της. Τα πόδια της δυνάμωσαν κι οι φτέρνες της χτυπούσαν κι απάνω απ’ το κεφάλι της πάει στέκει και της είπε. «Ξύπνα, παιδί μου, γλήγορα, καλή μου Πηνελόπη, να ιδείς εκείνα πόλπιζες και χρόνια λαχταρούσες. Ήρθε ο Δυσέας με καιρό και βρίσκεται στο σπίτι. Πηνελόπη: Πετάχτηκα από το κρεβάτι μου. Από το απότομο ξύπνημα και το αναπάντεχο νέο, δάκρυζαν τα μάτια μου. Αγκάλιασα την Κατίνα και την ταρακουνούσα ζητώντας να μου τα πει όλα. Ομηρική παρεμβολή: Ως έφαθ’, η δ’ εχάρη και από λέκτροιο θορούσα γρηί περιπλέχθη, βλεφάρων δ’ από δάκρυον ήκεν, και μιν φωνήσασ’ έπεα πτερόεντα προσηύδα. Η ίδια παρεμβολή σε μετάφραση: Είπε, κι εκείνη χάρηκε και πήδηξε απ’ την κλίνη και τη γριούλα αγκάλιασε, στα δάκρυα βουτημένη, κι έτσι με λόγια πεταχτά της είπε κράζοντάς την. Πηνελόπη: «Έλα, Κατινίτσα μου, έλα, πες μου τα όλα, να χαρείς!» Έτσι έμαθα ότι ήρθε στη ζωή μου ο Τζόνι Σάρεϊ. Από την αγαπημένη μου Κατίνα.

ΚΥΠΡΟΣ: ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΥΣ

Φόβος και τρόμος στην Καρπασία και στο ελληνικό Γυμνάσιο Ριζοκαρπάσου ΤΟΥ ΑΔΩΝΗ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗ

Αναδημοσίευση από το infognomonpolitics Έμειναν οι τελευταίοι από τους τελευταίους εγκλωβισμένους στο κατεχόμενο Ριζοκάρπασο να περιμένουν τους αέναους ηλιακούς κύκλους για να έρθει η ελευθερία. Η φετινή πλούσια σε βροχές χρονιά στην περιοχή της Καρπασίας δεν πρασίνισε με στάχια τους κάμπους. Οι κατακτητές απαγόρευσαν στους εγκλωβισμένους Καρπασίτες, όπως το απαγορεύουν κάθε χρόνο, να σπείρουν τα χωράφια σε ακτίνα μεγαλύτερη από τρία μίλια από το κέντρο του χωριού. Οι λιγοστοί παλιοί, που κράτησαν στο όνομά τους...τους τίτλους ιδιοκτησίας της γης, κατάφεραν για άλλη μια χρονιά να οργώσουν και να σπείρουν τα χωράφια τους. Τώρα κατά πόσο θα τα θερίσουν κι όλας, τα Μεχμετζίκ και οι έποικοι το γνωρίζουν. Στο χωριό οι έποικοι συμπεριφέρονται ως κατακτητές. Επιβάλλουν στους ντόπιους τις συνήθειές τους και τους εκβιάζουν να μιλούν τη γλώσσα τους. Όποιος αποφεύγει τα Τουρκικά έχει πρόβλημα, όποιος τα ομιλεί κερδίζει συμπάθειες και αποδοχή από τους ψευδοαστυνομικούς και τους εποίκους. Η ελληνική γη της Καρπασίας γέμισε κουβαλητό στοιχείο από την Ανατολία. Ο Ταγίπ Ερντογάν, στην τελευταία επίσκεψή του στην περιοχή, διαβεβαίωσε τους εποίκους ότι η γη της Καρπασίας δεν πρόκειται να αποδοθεί ποτέ στους Έλληνες σε οποιαδήποτε συμφωνία. «Θα κάνουμε αυτήν τη γη -φέρεται να τους είπε- ως την Αγία Νάπα της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου».Οι κατοχικές «Αρχές» σπεύδουν και γκρεμίζουν τα σπίτια μόλις παρουσιάσουν προβλήματα. Ακολούθως «δημεύουν» τη γη και την παραχωρούν χαριστικά σε εποίκους. Οι Τούρκοι συμπεριφέρονται ως να αναμένουν τους Ελληνοκυπρίους να αποθάνουν, για να βάλουν χέρι και στο τελευταίο τους βιος, το σπίτι τους. Στο ελληνικό Γυμνάσιο Ριζοκαρπάσου υπάρχει τουρκική επιγραφή και σημαίες του ψευδοκράτους και του Αττίλα. Το σχολείο, αν και καθαρά ελληνικό, βρίσκεται κάτω από την επιτήρηση του ψευδοϋπουργείου παιδείας που το αντιμετωπίζει ως μειονοτικό. Οι ομιλίες επιτηδευμένων ξένων στο σχολείο και η όλη τακτική που ακολουθείται στα εκπαιδευτικά θέματα, προκάλεσαν την αντίδραση των ηρωικών εγκλωβισμένων που νιώθουν ότι «αφελληνίζονται» ή ότι, το λιγότερο, εξωθούνται να επιδεικνύουν ανοχή στην κατοχή. Καλούνται από τους διάφορους ξένους και ντόπιους επαναπροσεγγιστές να κάνουν ανοίγματα στους εποίκους και στις «Αρχές» του ψευδοκράτους για να γίνεται, έτσι όπως τους εξηγούν, ευκολότερη η συμβίωση και η συνδιαλλαγή.Κατάλογοι με ανεπιθύμητους Το κατοχικό καθεστώς διατηρεί λίστες ανεπιθύμητων στο Ριζοκάρπασο. Ο Νίκος Φαλάς έχει πέντε χρόνια να επισκεφθεί το χωριό του και τους τάφους των συγγενών και των φίλων του. Η μητέρα του και ο αδελφός του έφυγαν για τον άλλο κόσμο χωρίς να δουν ελεύθερη την ιδιαίτερή τους πατρίδα. Στόχος σήμερα των κατοίκων του Ριζοκαρπάσου είναι η διατήρηση των ελληνικών χαρακτηριστικών του τόπου. Χωρίς εξωραϊσμούς, χωρίς συμβιβασμό με τα κατοχικά δεδομένα, οι 20 και πλέον οργανώσεις των Καρπασιτών ζητούν να παρουσιάζεται αυτούσια η αλήθεια. Με το ξεθωριασμένο μπλε χρώμα του χειμώνα, όπως αυτό στον ουρανό και τη θάλασσα της πατρίδας, τα παιδιά ζωγράφισαν μια ελληνική σημαία στον πίνακα. Κάποιοι γνωστικοί τα συμβούλεψαν ότι αυτό δεν πρέπει να γίνεται γιατί εξοργίζει τους Τούρκους, που παρακολουθούν τη λειτουργία του σχολείου. Μ’ αυτή την αγωνία μίλησαν και οι Καρπασίτες εκπρόσωποι στην επιτροπή Παιδείας της Βουλής. Τι γραμμή θα ακολουθηθεί, τελικά, θα το αποφασίσουν οι πολιτικοί ταγοί αφού, όμως, προηγουμένως καλέσουν τους εγκλωβισμένους να σφίξουν και πάλι την καρδιά τους.

ΦΥΛΑΚΕΣ: ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΩΝ ΘΕΑΜΑΤΙΚΩΝ ΑΠΟΔΡΑΣΕΩΝ

ΠΑΛΑΙΟΚΩΣΤΑΣ - ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ 2-0
Οι κρατούμενοι μένουν στη φυλακή γιατί δεν έχουν
που να πάνε δηλώνει ο Στεφανάκος
Της Θεοδοσίας Κοντζόγλου
Το χρονικό των κινηματογραφικών αποδράσεων παρουσιάζει το nextok.blogspot.com 4 Ιουν 2006 : Ελικόπτερο προσγειώνεται στο προαύλιο των φυλακών Κορυδαλλού αιφνιδιάζοντας του εργαζόμενους εντός και εκτός των φυλακών αλλά και τους περίοικου. Οι εντός των φυλακών πίστεψαν ότι ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής πραγματοποιούσε ...αιφνιδιαστική επίσκεψη ή αλλιώς έφοδο στις φυλακές. Σκόνη σηκώνεται από τη φοβερή καθαριότητα που επικρατεί στο προαύλιο με αποτέλεσμα να χαθεί η ορατότητα από τις σκοπιές που έχασαν επίσης τη δυνατότητα να δουν τους δύο βαρυποινίτες να επιβιβάζονται ως VIP στο ιδιωτικό ενοικιαζόμενο ελικόπτερο. Σύμφωνα με όσα κατέθεσε ακόμα και πριν μερικές ημέρες στο δικαστήριο ο χειριστής του ελικοπτέρου, ο ίδιος απειλούνταν με ένα όπλο στον κρόταφο αλλά και με μια χειροβομβίδα που είχε απασφαλιστεί.
Λίγα λεπτά αργότερα, οι VIP επιβάτες αποβιβάζονται στο Σχιστό αφήνοντας ένα σουβενίρ στον χειριστή που δεν είναι άλλο από το κομπολόϊ του περιβόητου Βασίλη Παλαιοκώστα. Με μεγάλου κυβισμού μοτοσικλέτες αναχώρησαν με κατεύθυνση προς τον Σκαραμαγκά . Ιούνιος 2006: Ο τότε ότε υπουργός Δικαιοσύνης Αν. Παπαληγούρας επιστρέφει εσπευσμένα από τις Βρυξέλλες και γεμάτος οργή ανακοινώνει τη διενέργεια ΕΔΕ. Μία ημέρα μετά αρχίζουν να γίνονται γνωστές τόσο οι προειδοποιήσεις της ΕΛ.ΑΣ. προς το υπουργείο Δικαιοσύνης για μεταγωγή του Βασίλη Παλαιοκώστα σε άλλες φυλακές αλλά και η αναφορά του εκτελούντος χρέη διευθυντή Ιωάννη Ανέστη, με την οποία και αυτός ζητούσε τη μεταγωγή του Β. Παλαιοκώστα. 8 Σεπτέμβριος 2006: Πρόδρομο της Βοιωτίας, 140 χιλιόμετρα από την Αθήνα συνελήφθη ο Αλκέτ Ριτζάι, 32 ετών Φεβρουάριος 2007: Στην Εισαγγελία διαβιβάστηκε από την Αστυνομία η δικογραφία για την απόδραση. Λίγες ημέρες πριν, είχε πιστοποιηθεί το γεγονός ότι ο Ριτζάι είχε φιλοξενηθεί σε διάφορα κρησφύγετα από την Κορινθία(σ.σ. εκλογική περιφέρεια του Αναστάση Παπαληγούρα: Άσχετο αλλά το λέμε έτσι για την ιστορία) μέχρι τη Βοιωτία, αμέσως μετά την απόδραση. Διώξεις ασκήθηκαν λίγες ημέρες μετά την παράδοση της δικογραφίας :Σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, ανθρωποκτονία από πρόθεση κατά συρροή, αρπαγή, αεροπειρατία, οπλοφορία σε αεροσκάφος, παράνομη οπλοφορία, απόδραση κρατουμένου και πολλά άλλα. Σε αυτήν αναφέρεται και ο Στεφανάκος. Ιούνιος 2007: Ένας χρόνος μετά τη πρώτη απόδραση. Λίγες εβδομάδες πριν ειδικοί φρουροί, στη Θεσσαλία, στις Χαλκιάδες, ειδικοί φρουροί εντόπισαν μία κλεμμένη BMW με δύο επιβάτε. Αντάλλαξαν πυροβολισμούς και το κλεμμένο αυτοκίνητο εξαφανίστηκε. Οι πληροφορίες ότι επρόκειτο για τον Β. Παλαιοκώστα οδήγησαν σε μεγάλη αστυνομική κινητοποίηση και μόνιμη εγκατάσταση δυνάμεων ΕΚΑΒ κυρίως στη Λάρισα και τα Τρίκαλα. Φοβούνταν ακόμα την πιθανή επανασύνδεση του Παλαιοκώστα με έναν παλιό και δοκιμασμένο φίλο του, τον Μιχάλη Μακρυγιάννη που είχε πάρει άδεια από τις φυλακές Αλικαρνασσού στο Ηράκλειο της Κρήτης και δεν επέστρεψε. Ιανουάριος 2008: Συνελήφθη ο επιχειρηματίας νυχτερινών κέντρων Βασίλης Στεφανάκος. Κατηγορήθηκε για την οργάνωση της απόδρασης. Η δικογραφία ανέφερε ότι αυτός νοίκιασε το ελικόπτερο έναντι 20।000 ευρώ. Ο Στεφανάκος είναι το πιο ηχηρό όνομα στον κόσμο της παρανομίας μετά τον αφανισμό της οικογένειας Γρηγοράκου. 20 Αυγούστου 2008: Συνελήφθη στη Θεσσαλονίκη ο Βασίλης Παλαιοκώστας. Αναζητούνταν ως συμμετάσχων στην απαγωγή του Γιώργου Μυλωνά. Συνελήφθη στο κρησφύγετο που χρησιμοποιήθηκε κατά την απαγωγή, στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 25 χλμ. από τη Θέρμη, μετά από έφοδο της Αστυνομίας. Εκτός του Παλαιοκώστα στο κρησφύγετο συνελήφθη και ακόμα ένας συνεργός. Νωρίτερα είχε συλληφθεί στα Χανιά της Κρήτης, ένα άτομο, και ακόμη ένα στη Θεσσαλονίκη, οι οποίοι θεωρούνται από την Αστυνομία συνεργοί στην υπόθεση της απαγωγής. 17 Ιανουαρίου 2009: Στο τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων στον Πειραιά, ξεκινά η δίκη συνολικά 13 ανθρώπων για την απόδραση της 4ης Ιουνίου 2006. Στις 10 Μαίου είχε προηγηθεί η μεταγωγή του από τις φυλακές Κέρκυρας όπου κρατούνταν τέσσερις ημέρες πριν από την προγραμματισμένη έναρξη της δίκη. Το παραπεμπτικό βούλευμα ξεπερνούσε τις 200 σελίδες.
ΣΤΕΦΑΝΑΚΟΣ: ΘΑ "ΦΥΓΩ" ΚΙ ΕΓΩ...
22 Φεβρουαρίου 2009: Η τραγελαφική ιστορία επαναλαμβάνεται. Κανείς δεν πιστεύει ότι δεν πρόκειται για φάρσα. Ακόμα και οι αστυνομικοί που επιβεβαιώνουν την πληροφορία είναι σκασμένοι στα γέλια - χωρίς υπερβολή. Η Ελλάδα γελοιοποιείται στην υφήλιο με έναν μοναδικό τρόπο: Οι ίδιοι πρωταγωνιστές, δραπετεύουν ξανά, από τις ίδιες φυλακές και πάλι με ενοικιαζόμενο ελικόπτερο. Οι εργαζόμενοι στις φυλακές συνεχίζουν να δηλώνουν ότι ανα πάσα στιγμή είναι δυνατόν να τριτώσει το ρεζιλίκι. Ο κ. Στεφανάκος μέσα από τις φύλακές διατείνεται ότι: Εάν ανοίξουν οι πόρτες των φυλακών μόνον καμιά εικοσαριά κρατούμενοι θα φύγουν. Οι άλλοι δεν έχουν που να πάνε. Προσθέτει επίσης ότι εάν δεν δικαιωθεί από το δικαστήριο όπου δικάζεται αυτές τι μέρες, θα φύγει και αυτός. Αυτός έχει που να πάει!

infognomonpolitics: "Μ' ένα σμπάρο δυο τριγώνια" ο στόχος του Ερντογάν για Κυπριακό και Ε.Ε.

infognomonpolitics: "Μ' ένα σμπάρο δυο τριγώνια" ο στόχος του Ερντογάν για Κυπριακό και Ε.Ε.
Θα κάνουν τα παιδιά του Ριζοκαρπάσου γενίτσαρους;

Αναδημοσίευση από : infognomonpolitics Ενημερωτικό ιστολογικό με βαρύτητα σε θέματα εξωτερικής πολιτικής ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΙΑΚΩΒΙΔΗ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ αρέσκονται να αποκαλούν τους εγκλωβισμένους μας, ηρωικούς. Το κάνουν όχι γιατί το εννοούν ή επειδή συνειδητοποιούν την ηρωική, πράγματι, προσπάθειά τους να παραμείνουν στα χωριά και στις περιουσίες τους. Οι εγκλωβισμένοι είναι ήρωες επειδή δίνουν τη μάχη της ύπαρξης του Ελληνισμού στα κατεχόμενά μας. Δεν χρειάζονται, συνεπώς, ούτε πολιτικές γαλιφιές ούτε κομματικές φιοριτούρες. Απαιτούν, όμως, και δικαιούνται σεβασμού για τα δεινά, τους κινδύνους και τις απειλές, που καθημερινά βιώνουν εξαιτίας της τουρκικής κατοχής και του τέρατος του...εποικισμού. Αυτόν το σεβασμό, το Υπουργείο Παιδείας και ο Υπουργός τον αρνούνται στους εγκλωβισμένους. Διότι αν τους σέβονταν, δεν θα τους προκαλούσαν με τόση βαναυσότητα. Καλούμε τον Υπουργό Παιδείας να εξηγήσει στους πολίτες: Με ποιο σκεπτικό αποφάσισε να απαιτήσει όπως ανεβαστούν στο κατεχόμενο Γυμνάσιο Ριζοκαρπάσου θεατρικά έργα, που προσβάλλουν και ταυτόχρονα υπονομεύουν το φρόνημα των παιδιών και των γονιών τους; Αν ο Υπουργός θέλει επαναπροσέγγιση, ας ξεκινήσει πρώτα με επαναπροσέγγιση μεταξύ των Ελλήνων, όχι με τους εποίκους! Διότι αυτό απαιτούν από τα Ελληνόπουλα της Καρπασίας: Να κάνουν επαναπροσέγγιση με τους εποίκους, που κάθε μέρα τούς απειλούν, τους εκφοβίζουν, τους τρομοκρατούν. Με ποιο σκεπτικό, κύριε Υπουργέ, απαιτείτε από τους γονείς να επιτρέψουν στα παιδιά τους να ντυθούν τουρκάκια για να ανεβάσουν ένα θεατρικό συνονθύλευμα και να το παίξουν ενώπιον των κατοχικών αρχών και των εποίκων; Με ποιο δικαίωμα μερικοί εκπαιδευτικοί το παίζουν επαναπροσεγγιστές αναλώμασι των θανάσιμων κινδύνων, που αντιμετωπίζουν τα Ελληνόπουλα του Ριζοκαρπάσου; Ποιοι είναι αυτοί οι άθλιοι, οι οποίοι κάρφωσαν στις κατοχικές αρχές τις αιτιολογημένες αντιδράσεις γονιών, που δεν ήθελαν τα παιδιά τους να παίξουν ως τουρκάκια ή να τραγουδούν τραγούδια στα τούρκικα; Διότι συμβαίνει και αυτό το πρωτοφανές: Υποχρέωσαν τα Ελληνόπουλα να εκμάθουν για να τραγουδήσουν τρία παραδοσιακά ελληνικά τραγούδια στα τούρκικα! Προκαλούμε τον Υπουργό Παιδείας: Γιατί οι μαθητές του τουρκικού Γυμνασίου Ριζοκαρπάσου δεν τραγουδούν κι εκείνοι ελληνικά τραγούδια; Τι απάντηση μπορεί ο Υπουργός να δώσει σε εγκλωβισμένους γονείς, που με οργή απορρίπτουν τις μεθοδεύσεις κομματικής εκμετάλλευσής τους; Αυτοί οι γονείς με νύχια και με δόντια διαβιούν στην κατεχόμενη Καρπασία. Είναι υπερήφανοι που κάνουν αυτόν τον άνισο αγώνα και διά της παρουσίας τους διατρανώνουν την από χιλιετηρίδων ύπαρξη του Ελληνισμού σ' εκείνα τα χώματα. Γιατί, λοιπόν, αυτοί οι ήρωες επιχειρείται να χρησιμοποιηθούν ως υποχείρια κομματικής πολιτικής και τα παιδιά τους να μετατραπούν σε γενίτσαρους; Το έργο, «Το Ποτάμι», υποβάλλει την αποδοχή της διχοτόμησης και των κατοχικών τετελεσμένων. Και το άλλο, «Παρουσιάζοντας την εμπειρία», υποβάλλει την εθνική αυτοπαραίτηση και την προσαρμογή στους κατακτητές. Τα Ελληνόπουλα της Καρπασίας ποια σχέση μπορεί να έχουν με τα παιδιά των εποίκων;Σήμερα, η Επιτροπή Παιδείας συνέρχεται κεκλεισμένων των θυρών για να εξετάσει το θέμα του Γυμνασίου Ριζοκαρπάσου. Ας σταλούν δύο ηχηρά μηνύματα προς επιτήδειους κομματικούς κράχτες: Πρώτον, να αφήσουν όλοι το Γυμνάσιο και τα Ελληνόπουλα στην ησυχία τους. Δεύτερον, ναι, τα παιδιά δικαιούνταν να ανεβάσουν το θεατρικό έργο της επιλογής τους και όχι όσα επιτάσσει η κομματική επιτηδειότητα. Κυρίως: Κόμματα και Κυβέρνηση να σεβαστούν και να διαφυλάξουν, ενισχύοντες παντοιοτρόπως, τον αγώνα και την αντίσταση των εγκλωβισμένων Ελλήνων. Μόνον αυτά. Τίποτε άλλο. Αναρτήθηκε από skal στις 6:13 μμ Ετικέτες Ανθρώπινα Δικαιώματα, Κύπρος, Τουρκία 2 σχόλια: sub92 είπε... Βαρέθηκα πια τους Έλληνες που δεν μπορούν να συμφωνήσουν σε τίποτα και που δεν άφησαν την Καρπασία έξω από το επίπεδο του κομματικού ανταγωνισμού. Τέτοια προβλήματα απαιτούν λεπτούς χειρισμούς και σε τελική ανάλυση δεν τους δίνεις διάσταση που δεν έχουν. Το αντίθετο κοιτάς μέσα από πράξεις και ενέργειες να ανακουφίσεις την ζωή των παγιδευμένων 19 Φεβρουάριος 2009 7:35 μμ Ανώνυμος είπε... Βιάζονται να ανεβάσουν αυτό το "Ποτάμι", γιατί φοβούνται το άλλο το Ποτάμι , το τεράστιο, το δικό τους ,που ανεβαίνει και φουσκώνει μη τους παρασύρει; 20 Φεβρουάριος 2009 3:40 μμ

Μειονοτικά σωματεία στη Θράκη

ζητούν με προσφυγές

αναγνώριση του όρου «τουρκικός»

Αναδημοσίευση από το "Ας μιλήσουμέ επιτέλους" Έγινε η πρώτη δίκηστο ΠρωτοδικείοΞάνθηςΣτα δικαστήρια έχουν προσφύγει σωματεία της μειονότητας στη Θράκη επιδιώκοντας να τους αναγνωριστούν ο όρος «τουρκικός» μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων την άνοιξη του 2008, που έκρινε ότι στις... υποθέσεις για την αυτοαποκαλούμενη «Τουρκική Ενωση Ξάνθης» και την «Πολιτιστική Ένωση Τούρκων Γυναικών» με έδρα την Κομοτηνή υπήρξε παραβίαση του άρθρου 11 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης όσον αφορά την ελευθερία της συνέλευσης και του συνεταιρίζεσθαι.Να σημειωθεί ότι οι παραπάνω σύλλογοι παρά τις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων δεν έχουν σταματήσει ουδόλως τη λειτουργία τους ενώ από ακραίους κύκλους της μειονότητας επιχειρήθηκε μετά την παραπάνω απόφαση να υπάρξει ντε φάκτο λειτουργία τους με τον όρο «τουρκικός».Τελικά όμως επικράτησαν πιο διαλλακτικές σκέψεις με την προσφυγή των σωματείων στα ελληνικά δικαστήρια. Ετσι η πρώτη προσφυγή έγινε και συζητήθηκε προχθές στο Πολυμελές Πρωτοδικείο της Ξάνθης από τη λεγόμενη «Τουρκική Ενωση της Ξάνθης» ζητώντας να ανακληθεί απόφαση που εκδόθηκε το 1986 και προέβλεπε την διάλυσή της κάτι που επικυρώθηκε αργότερα και από τον Αρειο Πάγο.Ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Ξάνθης, Κώστας Γούναρης, που εκπροσώπησε τον νομάρχη Ξάνθης, Γιώργο Παυλίδη, δήλωσε ότι η ελληνική πολιτεία σέβεται απόλυτα τις αποφάσεις των διεθνών οργάνων, των διεθνών δικαστηρίων και βεβαίως τηρεί και διατηρεί την ελληνική νομιμότητα έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη και στα δικαστήρια της χώρας.Στη δίκη παρενέβη και η Ομοσπονδία Θρακικών Σωματείων και ο δικηγόρος της Γιάννης Χατζηαντωνίου υποστήριξε ότι η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου είναι ελλιπής, διότι δεν έκρινε το σύνολο των αποφάσεων των ελληνικών δικαστηρίων, δηλαδή του Εφετείου, του Αρείου Πάγου κ.λπ., αλλά μόνο την πρωτόδικη.Επίσης έκρινε μόνο μια πλευρά του σωματείου, την πολιτιστική κι όχι άλλες π.χ. πολιτικές, που ζητούν λίγο ή πολύ μέσα από το καταστατικό του την εφαρμογή των παρακαταθηκών του Κεμάλ Ατατούρκ κ.λπ.Η επόμενη δίκη είναι στις 9 Απριλίου στο Μονομελές Πρωτοδικείου Ροδόπης, όπου έχει προσφύγει η αυτοαποκαλούμενη «Πολιτιστική Ενωση Τούρκων Γυναικών Θράκης». WAU_classic('zclz3puavuo0') Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

ΦΥΛΑΚΕΣ: ΒΙΑΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΟΥΝ

ΒΙΑΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΟΥΝ

Από το πρωί το Υπουργείο Δικαιοσύνης διέδιδε ότι θα οδηγηθούν στο Αυτόφωρο

Της Θεοδοσίας Κοντζόγλου

Με απόφαση του τριμελούς δικαστηρίου Πειραιά, παραμένουν υπό κράτηση οι πέντε κατηγορούμενοι για συμμετοχή με πρόθεση, στην απόδραση των Παλαιοκώστα και Ρεζάη. Η δίκη θα συνεχιστεί στις 2।00 το μεσημέρι καθώς διεκόπη πριν καλά καλά αρχίσει λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 23ης προς 24η Φεβρουαρίου. Στην απόφαση για την προσωρινή κράτηση των πέντε, αντέδρασαν έντονα συγγενείς που παρευρίσκονταν στη δίκη με αποτέλεσμα να σημειωθεί ένταση που συνοδεύθηκε από τη λιποθυμία της μητέρας του νεαρότερου κατηγορούμενου. Ο συνήγορος ενός εκ των κατηγορουμένων, Δημήτρης Τσοβόλας, απέδωσε σε επικοινωνιακά τερτίπια της κυβέρνησης τη επίσπευση της δίκης, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι στα 30-35 χρόνια που ασκεί τη δικηγορία, ποτέ δεν βρέθηκε στην ανάγκη να βρίσκεται στα δικαστήρια μεσάνυχτα. Πρόσθεσε ακόμα ότι πρόθεση της κυβέρνησης δεν είναι άλλη παρά να καλύψει τις δικές της ευθύνες. Σκληρή γλώσσα χρησιμοποίησε και ο κ. Ντάλτας, επίσης συνήγορος κατηγορούμενου, ο οποίος μεταξύ άλλων είπε ότι από το πρωί το υπουργείο Δικαιοσύνης επιδίδεται σε διαρροές όπως αυτή που αναφέρει ότι μεγάλο χρηματικό ποσό βρέθηκε στον λογαριασμό ενός εκ των συλληφθέντων. Να σημειωθεί ότι από τις 8.00 το απόγευμα που οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα Πειραιά οι πέντε κατηγορούμενοι, τέσσερις εργαζόμενοι στις φυλακές και ο χειριστής του ελικοπτέρου, και αμέσως μετά την απόφαση της εισαγγελέα να τους παραπέμψει στο αυτόφωρο, οι δικηγόροι ξεκίνησαν έναν αγώνα φωτοτυπίας του κατηγορητηρίου προκειμένου να ενημερωθούν για να καταφέρουν να υπερασπίσουν τους πελάτες τους. Αξίζει πάντως να τονιστεί ότι η παραπομπή των συλληφθέντων στο αυτόφωρο, είχε ανακοινωθεί ανεπίσημα από το γραφείο Τύπου του Υπουργείου Δικαιοσύνης, γύρω στο μεσημέρι της Δευτέρας 23 Φεβρουαρίου.

Τέλος να σημειωθεί ότι από τη πρώτη στιγμή της απόδρασης, το Γραφείο Τύπου της Αστυνομικής Διεύθυνσης Πειραιά, ενημέρωνε ότι την διενέργεια της προανάκρισης διενεργεί το Υπουργείο Δικαιοσύνης και παρέπεμπαν τους δημοσιογράφους στο αντίστοιχο Γραφείο Τύπου για ενημέρωση. Αυτά για την ιστορία.

ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ Της Θεοδοσίας Κοντζόγλου
Πως η κυβέρνηση κρύβεται από τις εκάστοτε ευθύνες της;

- Παραιτήθηκε ο Δικαιοσύνης; Γιατί;

- Διότι πήγε κυνήγι μέ εξέχοντα δικαστή!

- Στην Ελλάδα; Ο Έλληνας υπουργός Δικαιοσύνης;

- Ποια Ελλάδα; Είδες ποτέ στην Ελλάδα να παραιτείται υπουργός; Ο Ισπανός Υπουργός Δικαιοσύνης Μαριάνο Φερνάντεθ Μπερμέχο, παραιτήθηκε σήμερα 23 Φεβρουαρίου 2009 διότι πήγε για κυνήγι με εξέχοντα δικαστή, καθώς και για την απεργία των δικαστών στην Ισπανία, την περασμένη εβδομάδα, η οποία ήταν η πρώτη του κλάδου τους.Η συντηρητική αντιπολίτευση κατηγόρησε τον Μπερμέχο ότι πήγε για κυνήγι στην Ανδαλουσία με τον Μπαλτάσαρ Γκαρθόν, που κάνει έρευνες για σκάνδαλο διαφθοράς μεταξύ των συντηρητικών.Ακόμη, τον κατηγορεί ότι βρίσκεται αντιμέτωπος με πρόστιμο 4.000 ευρώ επειδή δεν είχε άδεια για κυνήγι στην περιοχή της νότιας Ανδαλουσίας όπου είχε πάει.Ο ηγέτης του Λαϊκού Κόμματος της αντιπολίτευσης Μαριάνο Ραχόι είχε κατ' επανάληψη ζητήσει από τον υπουργό να παραιτηθεί κατά την διάρκεια της εκστρατείας για τις τοπικές εκλογές που πρόκειται να διεξαχθούν την Κυριακή στην Χώρα των Βάσκων και τη Γαλικία. Ο ισπανός υπουργός Δικαιοσύνης Μαριάνο Φερνάντεθ Μπερμέχο ανακοίνωσε την παραίτησή του, μετά τις επικρίσεις που δέχθηκε από την αντιπολίτευση.

ΥΓ: Αρκετές επικρίσεις δέχθηκε ο Αναστάσης Παπαληγούρας, υπουργός Ναυτιλίας σήμερα και υπουργός Δικαιοσύνης κατά τή πρώτη θεαματική με ελικόπτερο απόδραση των Παλαιοκώστα και Ρεζάη। Ακόμα και συνάδελφοί του γαλάζιοι υπουργοί και βουλευτές άφησαν σήμερα τις αιχμές τους εναντίον του, ακόμα - λένε - και στο υπουργικό συμβούλιο. Μεταξύ όμως της περιόδου Παπαληγούρα και Δένδια ποίοι άλλοι είχαν διατελέσει υπουργοί Δικαιοσύνης; Ποίοι άλλοι είχαν επιτελικές θέσεις στο υπουργείο Δικαιοσύνης, στο Υπουργείο Εσωτερικών, στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης; Υπήρχε μεταξύ τους συνεργασία για την αποτροπή της τραγελαφικής απόδρασης; Μήπως είναι μεγάλο το βάρος για τον Αναστάση Παπαληγούρα να του φορτώνουμε όλες τις ευθύνες για ότι συνέβει σήμερα (22 ) Φεβρουαρίου 2009 όταν για μεγάλο χρονικό διάστημα απείχε από την κυβέρνηση; Και τέλος-τέλος μήπως και ο πρωθυπουργός θα έπρεπε να είχε τα κότσια για ανάληψη του μεγαλύτερου βάρους της ευθύνης; Για να υπάρχουν όμως κότσια, πρέπει να υπάρχει και ευθυξία. Για να υπάρχει ευθυξία, πρέπει να υπάρχει και μπέσα. Για να υπάρχει μπέσα πρέπει να υπάρχει και κάτι ακόμα...

Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2009

ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ: ΑΦΙΞΕΙΣ - ΑΝΑΧΩΡΗΣΕΙΣ

Φυλακές Κορυδαλλού : Αφίξεις-Αναχωρίσεις
PALEOKOSTAS Airlines: Οι μόνες πτήσεις
που φεύγουν στην ώρα τους!

Πρόταση για την διάσωση της Ολυμπιακής αναμένει ο Υπουργός Μεταφορών από τον κ. Βασίλειο Παλαιοκώστα, καθώς διαπιστώθηκε η ...συνέπεια και η μεθοδικότητα του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ πολίτη. Πάντως ο υπουργός Δικαιοσύνης δήλωσε αναρμόδιος για την απόδραση και παρέπεμψε στον υπουργό μεταφορών κ. Στυλιανίδη। ΄ Όσο για τον πρώην υπουργό Δικαιοσύνης - νυν υπουργο Ναυτιλίας - του πήρε περίπου είκοσι ώρες για να ζυμώσει και να φουρνίσει τη δήλωση που του ζητήθηκε από τον ΣΚΑΙ αμέσως μετά την 2η θεαματική - κινηματογραφική - τραγελαφική - κωμική - απλή - κοσμορεζιλευτή απόδραση με ελικόπτερο από το πρώτο σοφρωνιστικό κατάστημα της χώρας. Η κυβέρνηση σκοπεύει να χτίσει πύργους ελέγχου σε όλες τις φυλακές τις χώρας για την καλύτερη διαχείριση του εναέριου χώρου Η τελευταία απόδραση Παλαιοκώστα επιβεβαιώνει το ρητό "Μάθε τέχνη και άστηνε... Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του nextok.blogspot.com αλλά και χιλιάδων άλλων blogers o Παλαιοκώστας και η παρέα του προτίθενται και αυτοί να καταθέσουν πρόταση για την Ολυμπιακή. Έχουν το know how. Σημείωση: Λόγο καιρού ακυρώνονται αύριο οι πτήσεις από Ελ। Βενιζέλος προς Αγροτικές Φυλακές Κέρκυρας.

Της φυλακής τα σίδερα ήταν για τους λεβέντες μα όπου βρεθείς κι όπου σταθείς τους βλέπεις στους αιθέρες. Κι αν διερωτάσθε τι έκανε έξι μήνες στον Κορυδαλλό ο Παλαικώστας η απάντηση είναι απλή: check out. Μεταξύ άλλων στοιχεία του ρεπορτάζ "εκλάπησαν" από το ।meticslexicon.blogspot.com/">http://www।meticslexicon.blogspot.com/

ΦΥΛΑΚΕΣ: ΚΟΥΦΙΑ ΜΕΤΡΑ

Δεκαέξι
«κούφια»
μέτρα ελήφθησαν
μετά την πρώτη
απόδραση! Της Θεοδοσίας Κοντζόγλου Δεκαέξι μέτρα τα οποία εκ του αποτελέσματος απεδείχθησαν «κούφια» έλαβε η κυβέρνηση μετά την πρώτη απόδρασή των Παλαιοκώστα και Ρεζάη. Τα μέτρα έδωσε στη δημοσιότητα ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης και νυν υπουργός Ναυτιλίας Αναστάσης Παπαληγούρας. Τονίζεται ότι ο κ. Παπαληγούρας κλήθηκε από τον ΣΚΑΙ να σχολιάσει το γεγονός της απόδρασης και να αναφερθεί στα μέτρα που είχαν ληφθεί για την αποτροπή παρόμοιων περιστατικών λίγα μόνον λεπτά μετά τη χθεσινή απόδραση. Ο υπουργός για άγνωστο λόγο αρνήθηκε να σχολιάσει το γεγονός, ωστόσο σήμερα το μεσημέρι και σχεδόν 20 ώρες μετά το περιστατικό, υποχρεώθηκε να κάνει δήλωση αναφερόμενος σε 16 μέτρα που – κατά τη δήλωσή του μελετήθηκαν και σε λίγους μήνες ολοκληρώθηκαν, μετά την απόδραση της 4ης Ιουνίου του 2006: Σύμφωνα με τον κ. Αναστάση Παπαληγούρα:

Ιδρύθηκε στο Υπουργείο Δικαιοσύνης ειδική Γραμματεία Ασφαλείας των καταστημάτων κράτησης και τοποθετήθηκε ο αντιστράτηγος της ΕΛ।ΑΣ Φ। Βλάχος ως ειδικός γραμματέας। - Προφανώς η παραίτησή του κ. Βλάχου, αποδεικνύει ότι η τοποθέτηση του ήταν άνευ περιεχομένου ή δεν βοήθησε ουσιαστικά. Ενισχύθηκαν οι εξωτερικοί και εσωτερικοί περίβολοι. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης προμηθεύτηκε και τοποθέτησε περί τα 11 χιλιάδες μέτρα ειδικού αγκαθωτού πλέγματος (κονσερτίνα). - Το έμαθαν αυτό οι Παλαιοκώστας και Ρεζάη; Εγκαταστάθηκαν για πρώτη φορά κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης στις εξωτερικές σκοπιές σε 20 περίπου καταστήματα κράτησης (μεταξύ αυτών και στον Κορυδαλλό). - Σε τέτοια καίρια σημεία έγινε η τοποθέτηση που μέχρι αυτή την ώρα κανείς δεν ξέρει εάν χρησιμοποιήθηκε σχοινί ή ανεμόσκαλα για την απόδραση της 23ης Φεβρουαρίου. Τοποθετήθηκαν σε όλες τις μεγάλες φυλακές (Κορυδαλλού, Θεσσαλονίκης, Λάρισας, Πάτρας) και στις νέες φυλακές (Τρικάλων, Δομοκού, Γρεβενών, Σερρών και Δράμας) παράλληλα ή διαγώνια εναέρια συρματόσχοινα ανά १.0 μέτρα σε όλους τους μεγάλους χώρους προαυλισμού όπου μπορούσε να προσγειωθεί ελικόπτερο. - Δεν τοποθετήθηκε όμως συρματόσχοινο στο προαύλιο που προαυλίζονται οι βαρυποινίτες της απομόνωσης πράγμα που εξυπηρέτησε τους δύο κακοποιούς. Γιατί άραγε; Καλύφθηκε πλήρως η ασύρματη ενδοεπικοινωνία μεταξύ των φυλάκων με αγορά 150 φορητών ασυρμάτων. - Και όμως οι κάτοικοι του Κορυδαλλού κατάφεραν από δέκα γωνιές των φυλακών να κινηματογραφήσουν την απόδραση ενώ οι Αρχές αναζητούσαν ακόμα τρόπο για να συντονιστούν και να καταλάβουν τι συμβαίνει. Επανασχεδιάστηκαν και αντικαταστάθηκαν ή αναβαθμίστηκαν ριζικά περίπου 170 εξωτερικές σκοπιές. - Στις 30 Μαρτίου 2006 τέσσερις άνθρωποι κάηκαν ζωντανοί. Καμία σκοπιά δεν αντελήφθη τη φωτιά. Υπερυψώθηκαν οι εξωτερικοί τοίχοι των φυλακών, ώστε το ύψος της μεγάλης πλειονότητας τους να φτάνει τα 6 μέτρα. - Αυτό δεν εμπόδισε τους δύο βαρυποινίτες να αποδράσουν με τη βοήθεια ανεμόσκαλας ή σχοινιού (σ.σ. ακόμα δεν διευκρινίστηκε από τις Αρχές). Έγινε προμήθεια και εγκαταστάθηκαν στις φυλακές 20 φορητά και σταθερά μηχανήματα ανίχνευσης μετάλλων και ναρκωτικών τελευταίας τεχνολογίας. - Τα ναρκωτικά συνέχισαν να εισέρχονται στις φυλακές και οι κρατούμενοι να πεθαίνουν από υπερβολική χρήση ναρκωτικών μέσα στα σωφρονιστικά ιδρύματα. Κατεδαφίστηκαν κτίσματα που γειτνίαζαν με τους εξωτερικούς τοίχους των φυλακών. - Ούτε αυτό το έμαθε ποτέ ο Παλαιοκώστας. Αναβαθμίστηκαν τα συστήματα κλειστού κυκλώματος παρακολούθησης κοινόχρηστων χώρων (προαύλια, νεκρές ζώνες κ.λ.π) - Και τι έγινε χθες κατά την ώρα της απόδρασης. Ποια ήταν η κινητοποίηση για την αποτροπή της απόδρασης; Ποίοι παρακολουθούσαν τα κλειστά κυκλώματα και πως έδρασαν; Τελικά πόσο κόστισαν αυτά τα κλειστά κυκλώματα και σε τι χρησίμευσαν χθες; Αντεκατεστάθησαν όλες οι κλειδαριές και τοποθετήθηκαν αυτόματες ηλεκτρομαγνητικές διπλής λειτουργίας (συγχρόνως και χειροκίνητες). - Ούτε αυτό εμπόδισε τους δύο βαρυποινίτες να αποδράσουν. Άρα; Δώρο άδωρο; Άλλαξε ο χρόνος τροφοδοσίας και αποκομιδής των σκουπιδιών. Έκτοτε τροφοδοσία και αποκομιδή εγένετο μόνον κατά το χρόνο που οι κρατούμενοι βρίσκονταν στα κελιά τους. - Και οι Παλαιοκώστας και Ρεζάη αποφάσισαν να αποδράσουν με ή χωρίς σκουπίδια ημέρα Κυριακή όταν το κράτος …κοιμάται. Απαγορεύτηκε η διέλευση οχημάτων βαρέως τύπου και η στάθμευση οχημάτων ενώ διασφαλίστηκε η μείωση της ταχύτητας των διερχομένων στις πέριξ των φυλακών οδούς. - Δεν χρειάστηκαν ούτε βαριά οχήματα ούτε καν …ταξί. Προτίμησαν το ελιτίστικο ελικόπτερο γιατί αυτό προσφερόταν για …έξυπνες αποδράσεις! Εκπονήθηκε και εφαρμόζεται νέα μελέτη πυρασφάλισης, ενισχύθηκε η αποτελεσματικότητα των συστημάτων πυρόσβεσης και οι φύλακες εκπαιδεύτηκαν από το Πυροσβεστικό Σώμα. - ΚΑΗΚΑΝ όμως – ολοκαύτωμα έγιναν - οι τέσσερις κρατούμενοι εννέα μήνες μετά την πρώτη απόδραση των Παλαιοκώστα και Ριζάη. Ενισχύθηκε το προσωπικό με την πρόσληψη 475 φυλάκων και 225 εξωτερικών φρουρών. - Αυτό δεν φάνηκε να βοηθάει καθώς το αποτέλεσμα ήταν η επανάληψη της κινηματογραφικής απόδρασης. 16, Για την αποσυμφόρηση και ασφαλέστερη λειτουργία των καταστημάτων κράτησης ολοκληρώσαμε την κατασκευή 3 νέων σύγχρονων φυλακών, δυναμικότητας 1200 κρατουμένων. - Ωστόσο στον Κορυδαλλό των 680 κρατουμένων εξακολουθούν να συνωστίζονται σήμερα 1.200 κρατούμενοι. Η αναβάθμιση όμως των υποδομών ασφαλείας δεν μπορεί δυστυχώς να υποκαταστήσει τον πάντα κρίσιμο ανθρώπινο παράγοντα. Και είναι προφανές ότι αναζητούνται οι αποδιοπομπαίοι «τράγοι» για να αποτιναχθούν για άλλη μια φορά οι όποιες πολιτικές ευθύνες.

ΦΥΛΑΚΕΣ: ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΑΠΟΔΡΑΣΟΥΝ!

Πίσω από την απόδραση Παλαιοκώστα
τα ...αγρίμια περιμένουν σε απάνθρωπες συνθήκες
Με μία πεντάλεπτη –θεαματική- διακοπή την Κυριακή το απόγευμα, η ζωή εν τάφω συνεχίζεται για τις χιλιάδες των κρατουμένων. Για τους ανθρώπους με παραπτώματα που η φυλακή μετατρέπει σε αγρίμια. Για την πολιτεία που μεγαλώνει το μίσος εκδικούμενη τους φυλακισμένους και πεισματικά αρνούμενη την επιείκεια και την ομαλή επανένταξή τους. Η αυστηροποίηση που με πρόσχημα την απόδραση του Παλαιοκώστα εξαγγέλλεται καθώς και ο οποιοσδήποτε περιορισμός των ήδη ισχνών δικαιωμάτων, ενώ οφείλεται η φιλελευθεροποίηση, δεν πρόκειται να λύσει αλλά θα μεγεθύνει το πρόβλημα.Απόδειξη ανυποληψίας και ανυπαρξίας του κράτους δεν είναι μία έστω εντυπωσιακή απόδραση. Είναι κυρίως το ότι μέσα σε τρεις μήνες ξέχασε όλες τις δημόσιες υποσχέσεις των υπουργών του στους απολύτως δικαιολογημένα εξεγερμένους κρατούμενους.
---
Τα πιό πάνω αναφέρονται σε δελτίο Τύπου που εκδόθηκε από το Γραφείο Τύπου ΑΚΟΑ Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2009

ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ: ΔΕΥΤΕΡΗ ΘΕΑΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΠΑΛΑΙΟΚΩΣΤΑ

ΕΝΤΟΠΙΣΤΗΚΑΝ ΟΙ ...ΑΠΟΔΙΟΠΟΜΠΑΙΟΙ "ΤΡΑΓΟΙ"
ΤΗΣ 2ΗΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΑΠΟΔΡΑΣΗΣ
Mε την εποπτεία εισαγγελέα του Πειραιά πραγματοποιήθηκε καθ' όλη τη διάρκεια του τελευταίου 24ώρου στη ΓΑΔΑ η προανάκριση για την νέα απόδραση των βαρυποινιτών Βασίλη Παλαιοκώστα και Αλκέτ Ρεζάη καθώς κρατούνται ως ύποπτοι για συμμετοχή ή διευκόλυνση στην απόδραση, δύο φύλακες, ένας εξωτερικός φρουρός των φυλακών καθώς και ο χειριστής του ελικοπτέρου. Πληροφορίες αναφέρουν ότι και άλλα άτομα θα βρεθούν υπόλογα στη Δικαιοσύνη η οποία ώς συνήθως είναι ...τυφλή και κουφή. Για πρώτη φορά στην ιστορία των σοφρωνιστικών ιδρυμάτων, της προανάκρισης προίσταται το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Αυτό ειπώθηκε΄ κατ' επανάληψη από το Γραφείο Τύπου της Αστυνομικής Διεύθυνσης Πειραιά σε ερωτήσεις μας για οτιδήποτε αφορούσε στην διπλή κινηματογραφική - καρπόν - απόδραση της 22ας Φεβρουαρίου 2009. Επίσης καί αντίθετα με τη πρώτη απόδραση, αυτή τη φορά φαίνεται ότι στο εδώλιο του κατηγορούμενου θα οδηγηθεί και ο χειριστής του ελικοπτέρου ο οποίος βρέθηκε δεμένος μετά την θεαματική απόδραση. Στο μεταξύ στα δικαστήρια του Πειραιά, συνεχίστηκε το πρωί η δίκη στην οποία οι δύο κρατούμενοι, έπρεπε σήμερα να απολογηθούν μεταξύ άλλων και για την πρώτη θεαματική τους απόδραση, η οποία έγινε στις 5 Ιουνίου 2006. Οι συνήγοροι των Παλαιοκώστα και Ρεζάι, δήλωσαν το πρωί τις παραιτήσεις τους στο κακουργιοδικείο του Πειραιά, όμως το δικαστήριο τους διόρισε αυτεπάγγελτα και έτσι η δίκη συνεχίστηκε με τις απολογίες των άλλων κατηγορουμένων. Σε ότι αφορά στην προανάκριση, οι πληροφορίες μας λένε ότι στη περίπτωση που διαπιστωθεί τέλεση κακουργηματικής πράξης έστω και για έναν από τους τέσσερις ύποπτους, τότε θα παρακαμφθεί η διαδικασία του αυτοφώρου και όλοι θα οδηγηθούν στον ανακριτή. Ενδεχομένως μέσα στην ημέρα να υπάρξουν εξελίξεις. Στο μεταξύ βέβαια πλήθος είναι τα ερωτηματικά που προκύπτουν για την δεύτερη απόδραση που έγινε και πάλι με ελικόπτερο από τις ίδιες φυλακές και από τους ίδιους κρατουμένους. - Ένα από τα βασικά ερωτήματα είναι : Πως αφού και οι δύο βρίσκονταν από τις 17 Ιανουαρίου στην απομόνωση, κατάφεραν να οργανώσουν και να συντονίσουν την απόδρασή τους, ώστε ο προαυλισμός τους να συμπέσει με την άφιξη του ελικοπτέρου αλλά και να ληφθούν από τους συνεργούς τους όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε η επιχείρηση να στεφθεί με επιτυχία και αναφέρομαι στην ανεμόσκαλα που λέγεται ότι κατέβασαν από το ελικόπτερο το οποίο προσγειώθηκε στη ταράτσα των μαγειρείων. Για να υπάρξει τέτοιος άψογος συντονισμός είναι φως φανάρι, ότι : Α) είτε υπήρχε συνεργασία με κάποιον ή κάποιους εργαζόμενους των φυλακών Β) είτε οι κρατούμενοι διέθεταν κινητό τηλέφωνο και συντόνιζαν τις ενέργειές τους. Και επειδή όλα αυτά προϋποθέτουν τη διάθεση μεγάλου κονδυλίου, οι Αρχές υποψιάζονται ότι ενδεχομένως έγινε χρήση των χρημάτων που πέταξαν από την απαγωγή του κ. Μυλωνά, όσο και τα περίπου 40 εκατομμύρια που πήραν οι απαγωγείς του κ. Περικλή Παναγόπουλου. Μία άλλη παράμετρος αφορά στις ευθύνες που επιρρίπτονται στους εργαζόμενους κάθε φορά που συμβαίνει ένα περιστατικό στις φυλακές ενώ ποτέ δεν υπάρχει η πολιτική αντίδραση. Έτσι για παράδειγμα είδαμε να τίθενται σε διαθεσιμότητα κάποιοι εργαζόμενοι και ο ειδικός γενικός γραμματέας του Υπουργείου Δικαιοσύνης για την τελευταία απόδραση ενώ κάτι ανάλογο είχε γίνει και στις 5 Ιουνίου 2006 κατά τη προηγούμενη απόδραση, χωρίς όμως η τότε ηγεσία του Υπ. Δικαιοσύνης, να εφαρμόσει έστω και ένα από τα μέτρα που πρότειναν σε 4 σελίδες οι εργαζόμενοι. Υπουργός Δικαιοσύνης τότε θυμίζουμε ήταν ο σημερινός υπουργός Ναυτιλίας Αναστάσης Παπαληγούρας ο οποίος αρνήθηκε να σχολιάσει την τελευταία απόδραση. Όμως ευθύνες σε εργαζόμενους είχαν αποδοθεί και για τον ολοκαύτωμα 4 κρατουμένων ενώ είναι γνωστό ότι δεν έφθανε η μάνικα του νερού και δεν υπήρχε και νερό για να κατασβηστεί η φωτιά ενώ τότε ο γ.γ. μας είχε πει ότι «…δεν φώναζαν οι φλεγόμενοι. Δεν φώναζαν δυνατά»!

ΠΑΛΙ Ο ΠΑΛΑΙΟΚΩΣΤΑΣ; ΦΤΟΥ ΣΑΣ

ΦΤΟΥ ΣΑΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΦΤΟΥ ΣΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ ΑΠΕΔΡΑΣΑΝ ΞΑΝΑ ΜΕ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ Ο ΠΑΛΑΙΟΚΩΣΤΑΣ ΚΑΙ Ο ΡΕΤΖΑΙ Της Θεοδοσίας Κοντζόγλου ΑΠΟΡΩ ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΕΚΠΛΗΞΗ Η ΝΕΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ - ΓΙΑ ΟΣΚΑΡ - ΑΠΟΔΡΑΣΗ। ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΜΕ ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΕΣΤΕΙΛΑΝ ΟΙ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΤΗΣ 5Ης ΙΟΥΝΙΟΥ 2006 ΕΓΙΝΕ ΤΙΠΟΤΑ; ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΑΡΑΔΑ ΔΕΝ ΕΙΔΕ Ο ΤΟΤΕ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΝΥΝ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. Η ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΔΕ, ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΟΥ ΕΚΟΨΕ ΤΗ ΦΟΡΑ ΟΤΑΝ "ΑΠΑΙΤΗΣΕ" ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΟΥΝ ΤΑ ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΜΕΤΡΑ. ΤΟ ΤΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΓΙΝΕ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΜΟΝΟΝ Ο . ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ ΚΑΘΩς ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΝΑ ΣΧΟΛΙΑΣΕΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΠΟΔΡΑΣ. ΤΙ ΝΑ ΠΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟΣ: ΦΤΥΝΩ ΚΑΤΩ, ΦΤΥΝΩ ΤΑ ΓΕΝΙΑ ΜΟΥ. ΦΤΥΝΩ ΠΑΝΩ, ΦΤΥΝΩ ΤΑ ΜΟΥΣΤΑΚΙΑ ΜΟΥ... ΟΣΟ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΔΙΕΡΩΤΗΘΗΚΑΝ "ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΥΡΟΒΟΛΗΣΑΝ ΟΙ ΦΡΟΥΡΟΙ" ΦΑΝΤΑΖΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΕΑΝ ΕΠΕΦΤΕ ΤΟ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ ΣΤΗΝ ΤΟΣΟ ΠΥΚΝΟΔΟΜΗΜΕΝΗ ΠΕΡΙΟΧΗ; ΠΥΡΑΝΑΛΩΜΑ ΕΝΤΟΣ Η ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ ΠΡΟΤΙΜΑΤΕ; ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΗ Η ΡΙΨΗ ΠΥΡΟΒΟΛΙΣΜΩΝ; ΤΙ ΜΕΤΡΑ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΕΛΑΒΕ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ 2006 ΩΣΤΕ ΤΟ 2009 ΝΑ ΜΗΝ ΓΕΛΕΙΟΠΟΙΗΘΕΙ ΞΑΝΑ ΣΤΗΝ ΥΦΗΛΙΟ Η ΕΛΛΛΑΔΑ; ΚΙ ΑΝ ΤΟΥς ΠΑΡΗΓΟΡΕΙ - ή μάλλον να το απευθύνω σε πρώτο πρόσωπο: ΕΑΝ ΣΑΣ ΠΑΡΗΓΟΡΕΙ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΠΑΡΟΜΟΙΕΣ ΑΠΟΔΡΑΣΕΙΣ ΕΓΙΝΑΝ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΚΑΤ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ... Ε ΤΟΤΕ... ΦΤΟΥ ΣΑΣ. ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΦΤΟΥ ΣΑΣ!!!

ΝΟΕΛ ΜΠΑΞΕΡ

ΝΟΕΛ ΜΠΑΞΕΡ
η συγγραφέας του εξαίσιου βιβλίου
"ΑΠΟ ΔΡΥ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΕΤΡΑ" «ΤΟ ΚΑΛΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΟ ΣΚΛΗΡΟ ΠΑΡΟΝ» Συνέντευξη στην Καλλιόπη Δράκου / .peraeusnews.com
Πήρα το Μετρό με προορισμό το σταθμό Δουκίσσης Πλακεντίας. Δεν μπορούσα να την μεταπείσω να μην έρθει να με πάρει με το αυτοκίνητο. Μια διεύθυνση θα μου έλεγε και θα πήγαινα εγώ. Όμως η Νοέλ Μπαξερ έχει αποδείξει ότι όταν της καρφωθεί κάτι στο μυαλό, δεν μπορεί να μη γίνει πράξη. Και όταν οι σκέψεις είναι πολλές μαζεμένες τότε σ’αυτή την περίπτωση γίνονται βιβλίο. Κάπως έτσι συνέβη και με το βιβλίο της ΑΠΟ ΔΡΥ ΠΑΛΙΑ ΚΙ ΑΠΟ ΠΕΤΡΑ που έφτασε την 20η χιλιάδα! Το ραντεβού μας έγινε όπως είχε προγραμματιστεί. Με περίμενε στο σταθμό και κατευθυνθήκαμε για το σπίτι. Η πρώτη αίσθηση που είχα μπαίνοντας μέσα ήταν ότι αυτός ο χώρος έχει τα χαρακτηριστικά των ενοίκων του: ανοιχτός, φωτεινός, χαρούμενος, με θετική ενέργεια. Μέχρι να ετοιμαστεί ο ελληνικός καφές που μου πρόσφερε σε μπακιρένιο μπρίκι, την προσοχή μου τράβηξε ένας πίνακας, αρχικά για τα χρώματά του. Παρατηρώντας τον καλύτερα διαπίστωσα ότι ήταν ένα κορίτσι που για μαλλιά είχε λουλούδια, βουτηγμένο στα ροζ, ένα ονειρικός πίνακας μοντέρνας τέχνης. Στη συνέχεια όπως η Νοέλ μου αποκάλυψε, αυτός ο πίνακας ήταν έργο της κόρης της Ίριδας η οποία είχε επιχειρήσει σε ηλικία τεσσάρων ετών να κάνει την προσωπογραφία της. Από το σαλόνι μεταφερθήκαμε στην κουζίνα, στο «βασίλειο» της, εκεί που γράφει, μαγειρεύει και διηγείται ιστορίες. Δεν της είχε περάσει από το μυαλό ότι θα γινόταν συγγραφέας. Απ’όλες τις σπουδές της και δεν είναι λίγες, ελληνική φιλολογία, αρχαιολογία, διαφήμιση, δημόσιες σχέσεις, εκείνη που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πορεία της είναι οι σπουδές κοντά στον πατέρα. Οι δυο τους συνήθιζαν να κάθονται σε δημόσιους χώρους και να περιεργάζονται τους ανθρώπους, φτιάχνοντας ξεχωριστά σενάρια για τη ζωή του καθενός. Από την άλλη πλευρά έχοντας μια μητέρα που της αρέσει να διηγείται σημαντικές ιστορίες απλών ανθρώπων και σε συνδυασμό με τα χρόνια στην Καβάλα, στις προσφυγικές συνοικίες των Μικρασιατών και των Ποντίων, την μετέτρεψαν σε μια κινούμενη ανθρώπινη εγκυκλοπαίδεια. Όπως η ίδια υποστηρίζει τα πρόσωπα της φαντασίας και της πραγματικότητας δεν αποκλίνουν πάντα τόσο πολύ. Έμαθε να ακούει τους ανθρώπους και μ’αυτό τον τρόπο έμαθε να ακούει και τους ήρωές της. Δεν διστάζει να παίξει με το θυμικό. «Ανακαλώ μνήμες επειδή έχω περάσει ωραία παιδικά χρόνια. Όλοι αυτοί που έχουν ένα καλό παρελθόν νομίζω ότι το χρησιμοποιούν τακτικά για να στηρίξουν το σκληρό παρόν. Το παρελθόν με έχει χρωματίσει και το χρώμα του παρελθόντος επάνω μου είναι είναι αυτό που εκπέμπεται προς τα έξω». Η πίστη της στις αισθήσεις είναι ευδιάκριτη. Παίζει με την ακοή, την όραση, τη αφή. Κάνει λόγο για μνήμες γεμάτες μυρωδιές, για ανθρώπους που μυρίζουν εποχές και για ζωγραφιές οσμής. Κυριαρχείται από τις αναμνήσεις των αισθήσεων. «Πιστεύω πάρα πολύ στις μυρωδιές και αυτό το διαπίστωσα όταν έφυγα από την Καβάλα και επανήλθα. Αυτό που θυμάμαι πάρα πολύ έντονα από κείνη την εποχή και μου έμεινε σαν μια εικόνα, όχι σαν μια οσμή, είναι η μυρωδιά του φρέσκου καπνού στις καπναποθήκες». Κόρη Βρετανού καπνέμπορου, δεν θα μπορούσε να μην έχει συνδέσει τη ζωή της μ’αυτή τη μυρωδιά. Γι’αυτό το λόγο όταν επισκέπτεται μαζί με την κόρη της το Μουσείο Καπνού στην Καβάλα της λέει: «Έλα να μυρίσουμε παππού». Ο λόγος της άμεσος, αληθινός, χωρίς υπεκφυγές και υπονοούμενα και τα πελώρια γαλάζια μάτια της να σε κοιτούν θέλοντας να μιλήσουν για πράγματα παλιά και αγαπημένα. Οι ήρωές της παρουσίες ζωντανές κατά τη διάρκεια της συγγραφής, δεμένοι με το παρελθόν και το γένος τους. «Όταν λέμε ότι η ιστορία κάνει κύκλους, δεν κάνει μόνο κύκλους χρονικούς αλλά και γεωγραφικούς. Το να βλέπεις τη συνέχεια και να μπορείς να επιστρέφεις σε κάποια πράγματα που σε κρατάνε στις προηγούμενες γενιές αυτό είναι η ρίζα σου». Ο τρόπος που γράφει, είναι ο τρόπος που μιλάει, που σκέφτεται, που συμπεριφέρεται. Παραδέχεται ότι είναι αυτοσαρκαστική γι’αυτό το λόγο και στο βιβλίο της δεν φοβάται να μιλήσει για συναισθήματα. «Προκαλεί τον άλλον και ανακαλεί συναισθήματα δικά του να βγάλει προς τα έξω». Πιστεύει στη μοίρα και δηλώνει αδύναμη να συμφιλιωθεί με την ιδέα του θανάτου γιατί όπως λέει είναι κάτι που την ξεπερνά. Αυτό τον καιρό ετοιμάζει το δεύτερο βιβλίο της αλλά ακόμη και όταν το ολοκληρώσει δεν θα το παρουσιάσει για δημοσίευση. «Είναι σαν μια πίτα που βγαίνει από τον φούρνο: πρέπει να την αφήσεις να κρυώσει πριν την κόψεις για να επανέλθεις». Αφού τελείωσε η συνέντευξη, θέλησε να με ξεναγήσει στον κήπο της, στις βεράντες με τις λεμονιές, τις ελιές ,τις ροδιές αλλά και τα αρωματικά βότανα. Φεύγοντας με περίμενε μια έκπληξη: ένα διάφανο βαζάκι με ρίγανη δικής της παραγωγής. Και μ’αυτό τον τρόπο επισφραγίστηκε με την ανάλογη μυρωδιά και η συνάντησή μας. Στο τρένο σκεφτόμουν ότι πράγματι η όσφρηση είναι η πιο ύπουλη αίσθηση. Τώρα πια η μυρωδιά της ρίγανης συνδέθηκε με τη Νοέλ. Ελληνική φιλολογία, αρχαιολογία, διαφήμιση, δημόσιες σχέσεις, συγγραφή. Υπάρχει κοινός παρανομαστής σ’αυτούς τους τομείς ενασχόλησής σας; Υπάρχει, βεβαίως και υπάρχει. Η ελληνική φιλολογία μου έδωσε τη βάση για να μπορώ να χειρίζομαι την ελληνική γλώσσα όπως εγώ θέλω, να χρησιμοποιώ τις λέξεις που θέλω, εκεί που θέλω. Με έμαθε να αγαπάω την ελληνική γλώσσα, να την προτιμώ από την αγγλική γλώσσα του πατέρα μου. Η αρχαιολογία, γιατί ήταν τμήμα της ελληνικής φιλολογίας που πήρα, μου έμαθε την ανάλυση-σύνθεση, μια επιστημονική μεθοδολογία στο πώς να αντιμετωπίζω ένα θέμα. Και ένα βιβλίο μπορεί να ξεκινά με μια εικόνα ή με μια ωραία φράση που σκέφτεσαι ή με ένα ποιητικό τρόπο, με ένα λυρικό αλλά για να βγει χρειάζεται να υπάρχει μια δομημένη κατάσταση που πιστεύω ότι αν έχει προέλθει από σπουδές που έχουν σχέση μ’αυτό, σε βοηθά πολύ. Έβαζα τον ήρωα, τον χαρακτήρα απέναντι, όπως έβαζα στην αρχαιολογία, ένα πήλινο αγγείο και προσπαθούσα να το ταυτοποιήσω: πως είναι αυτός, πως συνδέεται, ακριβώς με την ίδια λογική και την ίδια συλλογιστική που είχα και στην αρχαιολογία. Δεν αισθάνομαι ποτέ και σε τίποτα ότι κάτι που μαθαίνει κανένας είναι άχρηστο. Όλα είναι συγγεινονούντα δοχεία, όλα κάπου οδηγούν. Η διαφήμιση μου έδωσε τη δυνατότητα να αισθάνομαι ότι μπορώ να προηγούμαι της εποχής μου σε μερικά πράγματα. Γιατί η διαφήμιση δεν «πατά» στη σημερινή ανάγκη του καταναλωτή, πατά στην υπογέννηση, δημιουργεί ανάγκη του καταναλωτή. Πιάνει αυτό που είναι trend αλλά δεν είναι trend στην ουσία και κει πάνω «χτίζει». Αυτό το δεύτερο που μου έμαθε η διαφήμιση και ήταν πολύ σημαντικό, είναι η ψυχογραφική ανάλυση του καταναλωτή. Το κοινό άρχισε να το χωρίζει σε ομάδες γιατί αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργεί η διαφήμιση, δηλαδή χωρίζει το καταναλωτικό κοινό σε ομάδες όχι μόνο ηλικιακές αλλά και σαν συνήθειες, σαν αγοραστικές συνήθειες, σαν σκέψεις-συνήθειες. Μπαίνοντας σ’αυτό το κομμάτι μέσα, το βρήκα πάρα πολύ ενδιαφέρον. Νομίζω ότι βοήθησε πολύ στο να είμαι τόσο πολύ αναλυτική στα ψυχογραφικά του βιβλίου. Και μιας που λέμε ότι το ένα φέρνει το άλλο, γιατί έτσι συμβαίνει, όταν ήμουν πιο μικρή, πριν πάω στο πανεπιστήμιο ακόμα, υπήρχε και ένα άλλο κομμάτι το οποίο σπούδασα που δεν υπάρχει μέσα στο βιογραφικό μου αλλά ήταν σπουδές κανονικότατες. Καθόμασταν με τον πατέρα μου οπουδήποτε, σε δημόσιους χώρους, δεν μιλάγαμε, μόνο κοιτάζαμε και βλέποντας τον κόσμο, τα πρόσωπα, τις εκφράσεις, τη θέση του σώματος, τις χειρονομίες, πλάθαμε ιστορίες, ένα σενάριο που ήταν ρεαλιστικό για τον κάθε άνθρωπο. Δηλαδή «αυτός είναι για παράδειγμα σε φάση που χωρίζει με τη δική του και προσπαθεί να την κερδίσει», «αυτές είναι φίλες της και λέει τον πόνο της». Μιλούσαμε για πράγματα απλά μέχρι και πράγματα πολύ προσωπικά, πολύ διεισδυτικά. Ήταν ένα παιχνίδι τότε. Το παιχνίδι αυτό όμως το περιλαμβάνω στις σπουδές γιατί τελικά ήταν ένα σχολείο και αυτό κάπου οδήγησε. Τα παιδικά χρόνια τι ρόλο παίξανε στην εξέλιξή σας; Τρομερά σημαντικό. Πέρασα υπέροχα παιδικά χρόνια, γνώρισα υπέροχους ανθρώπους όχι μόνο τέλειους γονείς. Μεγάλωσα στην Καβάλα, μια πόλη που ήταν σε μεγάλη εξέλιξη, δεν ήταν στάσιμη πόλη αλλά αναπτυσσόμενη. Ήταν μια καπνεργατική πόλη και με κοινωνικές τάξεις πάρα πολύ χαρακτηριστικές. Υπήρχαν λίγοι καπνέμποροι, μια πολύ μικρή αστική τάξη και ένα τεράστιο πλήθος από καπνεργάτες. Μετά έπαψε το καπνεμπόριο να έχει τη δύναμη την οποία είχε, βρέθηκε αυτός ο κόσμος να είναι χωρίς δουλειές και σ’ένα γενικό ψάξιμο και θεωρώ ότι το να είσαι παιδί καπνέμπορου και να κάθεσαι στο ίδιο θρανίο με την κόρη του καπνεργάτη και να είσαι καλεσμένη στα παιδικά τους πάρτυ και να πηγαίνεις στις προσφυγικές γειτονιές-γιατί είχε τα προσφυγικά, συνοικίες ολόκληρες από Μικρασία και Πόντο- και να συναναστρέφεσαι στις γειτονιές αυτές να κοιμάσαι βράδια εκεί, όλο αυτό σε γεμίζει, είσαι μια κινούμενη εγκυκλοπαίδεια, ανθρώπινη εγκυκλοπαίδεια. Γιατί οι γιαγιάδες των φιλενάδων μου στην Καβάλα, μιλούσαν τούρκικα. Εγώ τις κούκλες μου- η μητέρα μου ήταν από αθηναϊκό περιβάλλον αστικό-τις χάιδευα με τα «γιαβρί» και τα «κουζούμ» τα οποία άκουγα που λέγανε οι γιαγιάδες στις φιλενάδες μου. Αυτά τα στοιχεία και με τα Οξφορδιανά αγγλικά του πατέρα μου στο ίδιο σπίτι, καταλαβαίνετε ότι ήταν ένας μύλος η υπόθεση αλλά αυτός ο μύλος δημιουργεί ζυμώσεις και ήταν πολύ χρήσιμες αυτές οι ζυμώσεις. Αν δεν είχα πάει στην Καβάλα, αν δεν είχα μεγαλώσει εκεί, δεν θα έλεγα ότι θα σταματούσε η εξέλιξή μου αλλά σίγουρα δεν θα ήταν αυτή που είναι τώρα. Είναι τεράστιο δώρο που μου συνέβη αυτό. Το προσφυγικό στοιχείο υπάρχει έντονα στο βιβλίο σας «Από Δρυ παλιά και από πέτρα». Πόσος καιρός χρειάστηκε για να το ολοκληρώσετε; Δυο χειμώνες. Τον έναν χειμώνα έγινε το πρώτο χέρι, το πρώτο γράψιμο ολόκληρο και στο δεύτερο χειμώνα μεσολάβησε αρκετό διάστημα όχι μονάχα ένα καλοκαίρι , γιατί το είχα αφήσει στην άκρη, ξεκίνησε μετά ξανά το δεύτερο χέρι με ελάχιστες θα έλεγα διορθώσεις. Αυτό μου έκανε εντύπωση, δηλαδή βγήκε μονορούφι. Και τελικά όταν ξαναμπήκα σ’αυτό, πρόσθεσα κάποια πράγματα, ελάχιστα όμως και εντυπωσιάστηκα γιατί όταν το είχα κάνει πρώτη φορά ήταν στα λυρικά κομμάτια που στην ουσία είναι ο συναισθηματικός αναβρασμός μιας συναισθηματικής κιόλας γυναίκας όχι ενός ψυχρού ανθρώπου και την είχα πιάσει με έναν τρόπο που με συγκινούσε ακόμα. Υπάρχουν στο βιβλίο σας χαρακτήρες των παιδικών σας χρόνων ή χαρακτηριστικά ανθρώπων από την Καβάλα, από τις προσφυγικές συνοικίες εκεί; Υπάρχουν. Υπάρχουν στοιχεία στους ανθρώπους και στους χαρακτήρες γιατί τους χαρακτήρες κάποιους τους «δούλεψα» και κάποιοι διαμορφώθηκαν μόνοι τους. Πήρανε στοιχεία, λίγο λοξοδρόμησαν απ’αυτό που είχα στην αρχή στο μυαλό μου, κάποιοι όχι βασικοί αλλά οι δευτερεύοντες και όπως έγραφα ήταν σαν να τους έχω «πίσω από την πλάτη μου», πως έχει ο καπετάνιος τον παπαγάλο που βλέπουμε στις ταινίες, ήταν από πίσω μου όλη αυτή η ομάδα των ανθρώπων και επειδή δεν ήταν πια σκιές, είχαν «σάρκα και οστά», μυρίζανε ιδρώτα, καταλάβαινα ότι από πίσω μου ήταν ο ένας ή ο άλλος χαρακτήρας, δηλαδή τόσο πολύ ήταν χειροπιαστοί σαν παρουσίες. Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου που είναι λίγο πιο ταχύ και μπαίνουν μέσα και άλλοι χαρακτήρες πιο εμβόλιμοι, γιατί στην αρχή είναι μόνο η Πηνελόπη που μιλάει, «πεταγόντουσαν», δηλαδή είχαν να πουν την ατάκα τους, με το δικό τους τρόπο και έβλεπες το ίδιο γεγονός από μερικές οπτικές γωνίες των διαφόρων χαρακτήρων. Γιατί ο κάθε άνθρωπος δεν αντιμετωπίζει ένα γεγονός όπως ο διπλανός του απαραίτητα. Μπορεί να το αντιμετωπίζει έτσι αλλά ο τρόπος που το αποδίδει, το περιγράφει με το χιούμορ το καυστικό ή το συναισθηματικό ή το μελό, οτιδήποτε είναι αυτό, είναι διαφορετικός. Ήταν τρομερό αυτό το συναίσθημα. Υπάρχει και μια πραγματική ιστορία μέσα, δεν ξέρω αν θέλεις να το πω τώρα ή αργότερα. Τώρα μια που το έφερε ο λόγος. Ωραία λοιπόν. Πρόκειται για μια πραγματική ιστορία που την είχα ακούσει όταν ήμουν στην τετάρτη δημοτικού και το λέω αυτό γιατί μετακομίσαμε σ’ένα σπίτι στην Καβάλα το 1967 που ήμουν επτά χρονών. Σε εκείνη την πολυκατοικία έμενε σ’ένα δυαράκι ένα ζευγάρι ηλικιωμένων ανθρώπων, πολύ γέροντες ήταν και οι δυο. Θυμάμαι τον κύριο αυτόν που ήταν πάρα πολύ κοντός γιατί στα δικά μου μάτια του επτάχρονου, φαινόταν πάρα πολύ κοντός και είχε πολύ ωραία άσπρα μαλλιά, τα θυμάμαι πολύ έντονα. Πρέπει να σας πω κάνοντας μια παρένθεση ότι της μητέρας μου της αρέσει να διηγείται σπουδαίες ιστορίες απλών ανθρώπων και όταν ήμουν μικρή μου έλεγε συνέχεια τέτοιες ιστορίες. Η Καβάλα ήταν μια πόλη που επειδή είχε προσφυγικό κόσμο, είχε να διηγηθεί πάρα πολύ σπουδαίες ιστορίες. Μου έλεγε λοιπόν ότι αυτός ο άντρας ήταν Αρμένης και σώθηκε από την σφαγή των Αρμενίων επειδή πέρασε η χατζάρα πάνω από το κεφάλι του λόγω του ύψους του. Όταν είδα στο βιβλίο σ’ένα κομμάτι, ότι έπρεπε να βρω για έναν ήρωα τον Παρασκευά που τον είχα κάνει πιθηκάνθρωπο, πάρα πολύ άσχημο -γιατί ήθελα να δείξω ένα μεγάλο έρωτα ανάμεσα σ’έναν άσχημο Έλληνα όχι έναν Άδωνη που ήταν φυσικό να υπάρξει έρωτας και μια Τουρκαλίτσα χωριάτισσα, για να φανεί το μεγαλείο του έρωτα- έψαχνα να βρω ένα τρόπο αυτός ο Παρασκευάς να έχει διασωθεί. Μπορούσα να επινοήσω χιλιάδες τρόπους και το λέω τόσο πολύ εύκολα γιατί οτιδήποτε τρομερό η φαντασία κατεβάσει, είναι σίγουρα ρεαλιστικό για εκείνη την εποχή. Δηλαδή συνέβησαν εκείνη την εποχή τόσα τρομερά πράγματα και τόσα πολλά που ότι και αν σκεφτείς σίγουρα έχει τη σημασία μιας μαρτυρίας, σίγουρα κάπου συνέβη. Και σαν χιονοστιβάδα εκείνη την ώρα, γιατί από τότε μέχρι που έγραφα το βιβλίο δεν το είχαμε ξανασυζητήσει, ήταν κάτι το οποίο είχε μείνει στη μνήμη κάπου και δεν είχε ξαναδουλευτεί για να πω ότι είχε αφορμές να ξαναέρθει στην επιφάνεια άρα να έχει μια θέση ρηχή, ήταν πολύ βαθιά μέσα μου, και σαν χιονοστιβάδα έφερε στο νου μου αυτή την ιστορία. Και επιστρέφω πίσω και εκτός από ασχημάνθρωπο έτσι όπως ήταν πιθηκάνθρωπος τον παρουσιάζω και κοντό και χρησιμοποιώ την ιστορία αυτή αν και αμφέβαλλα προς στιγμή αν έπρεπε να χρησιμοποιήσω κάτι στο μυθιστόρημα το οποίο ήταν αληθινό γιατί θεώρησα ότι τιμούσα τη μνήμη ενός ανθρώπου που έζησε κάτι τόσο πολύ τραγικό και με το που πέθανε χάθηκε. Και με το να υπάρξει ένα βιβλίο, άσχετα αν δεν έχει την αναφορά της μαρτυρίας αλλά το ότι υπάρχει καταγεγραμμένο κάπου, αισθάνομαι ότι αυτός είναι ένας πολύ μικρός φόρος τιμής στο συγκεκριμένο Αρμένη του οποίου ούτε το όνομά του δεν γνωρίζω, τον έχω όμως ως μια φιγούρα πολύ παλιά μέσα μου. Τότε κάπου τα πρόσωπα της φαντασίας με της πραγματικότητας δεν αποκλίνουν πάντα τόσο πολύ. Όχι, δεν αποκλίνουν τελικά γιατί ένας άνθρωπος πρώτα πλάθεται σαν το πυλό όπως ο πλάστης πλάθει ένα αγγείο και αν πεις ότι έχει κομματάκια, κομματάκια δηλαδή ο χαρακτήρας του είναι παρορμητικός αλλά από την άλλη πλευρά και συναισθηματικός και λίγο ψευτράκος δηλαδή βάζεις πράγματα μέσα, όλα αυτά τα στοιχεία , παίρνεις κάτι από τον έναν, κάτι από τον άλλον και τη στιγμή που ξεκινάς αυτό το πράγμα να το χτίζεις , το εντυπωσιακό είναι ότι αρχίζει μετά και συμπληρώνεται μόνο του και αποκτά μια ισορροπία, μια οντότητα σαν άνθρωπος, γιατί δεν υπάρχει κανένας τέλειος, ούτε κανένας που να είναι μονάχα κακός. Δεν υπάρχει ένας κακός ο οποίος δεν έχει και κάποιο λόγο πολύ δικαιολογημένο σε μερικά πράγματα να είναι κακός. Και έρχεσαι στην ανάγκη να τον κατανοήσεις, να τον καταλάβεις, να τον δικαιολογήσεις, κάτι που δεν το κάνουμε στους ανθρώπους που συναναστρεφόμαστε. Εκεί είναι η μεγάλη διαφορά. Γιατί στους ανθρώπους φέρεσαι βιαστικά μερικές φορές και παίρνουμε το κακό σαν κακό και δεν βλέπουμε ότι αυτός ο κακός από μέσα του μπορεί να έχει ένα καλό λόγο που έγινε κακός. Στους ήρωες σας δείχνετε επιείκεια; Είμαι γενικά επιεικής με τους ανθρώπους, είμαι πολύ θετική με τους ανθρώπους, πολύ θετική με τη ζωή που είναι πάνω από ένα μισογεμάτο ποτήρι και νομίζω ότι κάθε άνθρωπος έχει κάτι πολύ σημαντικό να μου πει, φτάνει να τον ακούσω. Και επειδή θέλω να ακούω γι’αυτό «ακούω» και τους ήρωες. Δεν είμαι «μαλακή» μαζί τους, κάποιοι οι οποίοι κάνουν «χοντράδες» δεν είμαι σ’αυτό ανεκτική πολύ αλλά θεωρώ ότι το να κάνεις κάτι κακό είναι και αυτό ανθρώπινο, δεν έχεις λόγο να το προσωποποιήσεις. Το πώς θα το παρουσιάσεις και το πώς βάζεις τους άλλους να στέκονται στο κακό που κάνει ο άλλος είναι η διαφορά μεγάλη. Και το διαφορετικό που έχει αυτό το βιβλίο είναι ότι δεν χρησιμοποιεί παραδοσιακούς ρόλους κακού. Τον Φίλιππο τον αδερφό της Πηνελόπης τον σώζει μια Τουρκάλα, χωρίς να ξέρουμε , δεν δίνει ένα μελό πλαίσιο, έναν καμβά, δεν ξέρουμε καν το όνομά της. Είναι μια παρουσία αυτό που λέω εγώ η Αιώνια Μητέρα. Οι γυναίκες μπορεί να έχουν τη μορφή μιας Αιώνιας Μητέρας σαν συμπεριφορά, σαν στάση όπως και πολλοί άνδρες είναι γεννημένοι σαν πατρικές φιγούρες που μπορεί να είναι πατρική φιγούρα όχι απέναντι σε παιδί, μπορεί να είναι και σε μεγαλύτερους σε ηλικία, δηλαδή μπορεί να «υιοθετήσουν» έναν γέροντα. Λειτουργεί ως σύμβολο. Αυτό ακριβώς. Είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζεις τους ανθρώπους. Στο μυθιστόρημά σας παίζετε με το θυμικό. Ανακαλείτε μνήμες; Ανακαλώ μνήμες επειδή έχω περάσει πολύ ωραία παιδικά χρόνια, μ’αρέσει να ανακαλώ μνήμες. Όλοι αυτοί που έχουν ένα καλό παρελθόν νομίζω ότι το χρησιμοποιούν τακτικά για να στηρίζουν το σκληρό παρόν. Στο βιβλίο όμως ήταν ζητούμενο αυτό γιατί όταν μια γυναίκα έρχεται στη σημερινή εποχή το 1990 ας πούμε που υποτίθεται πως κάθεται η Πηνελόπη και διηγείται τη ζωή της επιστρέφει πίσω. Αναγκαστικά το θυμικό είναι ο απαιτούμενος τρόπος για να ανακαλέσεις τα γεγονότα και τη ζωή της γυναίκας αυτής. Εμένα μου αρέσει να ανακαλώ μνήμες αλλά δεν είμαι απ’αυτούς που όλο μιλάνε τόσο πολύ για το παρελθόν. Θα έλεγα ότι το παρελθόν με έχει χρωματίσει και το χρώμα του παρελθόντος επάνω μου είναι αυτό που εκπέμπεται προς τα έξω. Δεν είναι ότι λέω περιστατικά του τύπου «θυμάσαι τότε που…». Αυτό δεν το έχω. Το επεξεργασμένο παρελθόν, η επεξεργασμένη μνήμη είναι αυτή που χρησιμοποιείτε. Ναι, ναι. Στο βιβλίο σας αναφέρεστε στις αισθήσεις: την όσφρηση, την όραση, την ακοή. Κάνετε λόγο για μνήμη γεμάτη μυρωδιές, για ανθρώπους που μυρίζουν εποχές ακόμη και για ζωγραφιές οσμής. Πιστεύετε ότι στον άνθρωπο κυριαρχούν οι αναμνήσεις των αισθήσεων; Ναι πάρα πολύ. Και ειδικά η όσφρηση. Είναι η πιο ύπουλη αίσθηση απ’όλες. Καταγράφεται από τη στιγμή που γεννιόμαστε, τα παιδικά μας χρόνια και μετά, συνέχεια καταγράφεται. Δεν την αισθάνεσαι όταν καταγράφεται. Δεν είναι σαν την αφή που είσαι εκεί, σε χαϊδεύει, σε πονάει και το ξέρεις. Αυτή είναι μια αίσθηση η οποία όταν καταγράφεται δεν τη συνειδητοποιείς εκείνη την ώρα αλλά είναι πάρα πολύ ισχυρή. Γι’αυτό και τα μωρά μυρίζουν, η πρώτη αίσθηση που καταγράφουν είναι η μυρωδιά, η μυρωδιά της μάνας, του γάλατος. Πιστεύω πάρα πολύ στις μυρωδιές και αυτό το διαπίστωσα όταν έφυγα από την Καβάλα και επανήλθα. Αυτό που θυμάμαι πάρα πολύ έντονα από κείνη την εποχή και μου έμεινε σαν μια εικόνα όχι σαν μια όσφρηση, μια οσμή , είναι η μυρωδιά του φρέσκου καπνού στις καπναποθήκες. Όποιος έχει περάσει από καπναποθήκη μικρός και έχει περάσει ένα διάστημα να παίζει, δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που να μην την έχει καταγεγραμμένη σαν μια πολύ δεσπόζουσα μυρωδιά μέσα του. Για μένα αυτή η μυρωδιά ήταν η μυρωδιά μιας εποχής. Και όταν πάω Καβάλα πηγαίνω στις παλιές καπναποθήκες και στο μουσείο καπνού και πήγα και την κόρη μου που είναι μικρή και δεν έχει αυτή τη μυρωδιά καταγεγραμμένη και της λέω: «Έλα να μυρίσουμε παππού». Για μένα ο πατέρας μου είναι συνδεδεμένος μ’αυτή τη μυρωδιά. Ρίζες, Παρελθόν, Γένος. Λέξεις που επαναλαμβάνετε στο βιβλίο σας. Ποια μηνύματα θέλετε να βγουν προς τα έξω και τα οποία χρησιμοποιούν είτε ως ατάκες ήρωες είτε και ως μέρη ομηρικών στίχων; Όταν διάβαζα την Οδύσσεια του Ομήρου, με εντυπωσίασαν πάρα πολύ δυο πράγματα: Το πρώτο η καθημερινότητα της Πηνελόπης, πόσο σύγχρονη έβγαινε η Πηνελόπη. Θα μπορούσε να ήταν μια γυναίκα μέσα σ’ένα διαμέρισμα τόσο πολύ σύγχρονο γιατί σε αντίθεση με τις άλλες αρχαίες ηρωίδες, όπως η Αντιγόνη που τις παρακολουθούμε σε μια φάση της ζωής τους συγκεκριμένη, αυτή την ακολουθούμε σε μια ένταση χρόνου και σε μια συμπεριφορά που είναι τόσο πολύ οικεία σε μας. Δηλαδή όταν περιμένει μια γυναίκα τον άντρα της να γυρίσει από ένα νησί, θα μπορούσε να είναι μια γυναίκα ναυτικού που περιμένει τον άντρα της να ξεμπαρκάρει. Όταν ανησυχεί για τον Τηλέμαχο που έχει πάει να βρει μνήματα, ειδήσεις για τον πατέρα του, θα μπορούσε να είναι η μητέρα της οποίας ο γιος έχει πάει με τη μηχανή ταξίδι και κάπου ανησυχεί. Δηλαδή είναι τόσο πολύ ανθρώπινα αυτά, τόσο πολύ έχουν μέσα στο χρόνο διάρκεια. Όταν λοιπόν ο Οδυσσέας έφτασε στην Ιθάκη που παρουσιάζεται στην Οδύσσεια, μου ήρθε μια σκέψη στο μυαλό η οποία με φόβισε όταν ήρθε: τι θα γινόταν αυτός ο άνθρωπος μετά απ’ όλα αυτά που πέρασε, επέστρεφε και δεν είχε πια πατρίδα να τον περιμένει, όπως συνέβη σε πάρα πολλούς ανθρώπους στην εποχή μας και όπως συνεχίζει να συμβαίνει σε όλες τις χώρες του πλανήτη. Όταν λέμε ότι η ιστορία κάνει κύκλους δεν κάνει μόνο κύκλους χρονικούς, κάνει και γεωγραφικούς κύκλους. Αυτό που συμβαίνει σε εμάς σήμερα, θα συμβεί αύριο σε κάποιους άλλους. Δυστυχώς φτάνουμε στην ανθρώπινη φύση, ιστορία. Δυστυχώς συνέβησαν, θα συμβούν και θα συμβαίνουν. Τρόμαξα μ’αυτό, τρόμαξα γιατί μπήκα στα παπούτσια εκείνη την ώρα του Οδυσσέα. Χάρηκα που βρήκε μια πατρίδα πίσω και τον περίμενε. Ξέρω ανθρώπους που έχουν χάσει πατρίδες, μέσα από την Καβάλα, από τις φίλες, τα σόγια, τις ιστορίες τις οποίες άκουγα, μπορούσα να αντιληφθώ το μέγεθος της τραγικότητας αν δεν έβρισκε μια πατρίδα. Αυτός πήγαινε να συναντήσει μια Πηνελόπη, έναν Τηλέμαχο. Τι θα γινόταν αν έβρισκε ερείπια και τίποτα. Στο βιβλίο που επιστρέφει η κόρη της Πηνελόπης κάποια στιγμή στη Σμύρνη, μετά από τριάντα τόσα χρόνια, μετά την καταστροφή, κοπέλα πια, μεγάλη γυναίκα, με το αεροπλάνο, αισθάνεται και αυτό γράφω μέσα σαν να είναι με έναν χάρτη, γιατί αυτή δεν κουβαλούσε χάρτη βέβαια, κουβαλούσε όλα αυτά τα μηνύματα που είχε πάρει, όλες αυτές τις συνήθειες, πληροφορίες, μυρωδιές, τα συναισθήματα, τα τραπεζώματα, τα γλέντια, όλα αυτά είχαν διαμορφώσει γι’αυτήν έναν χάρτη στο μυαλό της, πήρε αυτό τον χάρτη που είναι συμβολικός χάρτης, δεν είναι πραγματικός και ήταν σαν να είχε πάει σε μια πόλη με λάθος χάρτη. Δεν είχε βρει τίποτα να ταυτίσει με τον χάρτη. Τίποτα δεν την οδηγούσε, καμία μυρωδιά, καμία εικόνα, κανένα γλέντι, καμία παρουσία ανθρώπινη δεν την οδηγούσε σ’αυτό το οποίο είχε στο μυαλό της. Και όταν το έγραφα αυτό, σκεπτόμουν τον Οδυσσέα πολύ. Το ένα φέρνει το άλλο. Το βιβλίο είναι γραμμένο σε δυο χρονικά επίπεδα. Το να αισθάνεσαι συντροφικά με μια μυθική φιγούρα όπως ο Οδυσσέας, αυτά τα πράγματα είναι λίγο εξωπραγματικά και ίσως ακούγονται αστεία στη σημερινή εποχή αλλά δεν είναι έτσι γιατί οι άνθρωποι δεν αλλάζουν μέσα στο χρόνο. Μπορεί να μην υπήρξε καν Οδυσσέας, δεν λέω ότι υπήρξε Οδυσσέας αλλά η αγάπη που έχει για την πατρίδα του, η ανάγκη να δει το σύντροφό του, δεν έχει αλλάξει μέσα στο χρόνο. Άρα για μένα είναι ένα υπαρκτό πρόσωπο τη στιγμή που έχει υπαρκτά συναισθήματα και έτσι τον αντιμετωπίζω. Δεν θέλω να ακουστεί αστείο. Δεν είναι ότι είμαι αρχαιολάτρης, ούτε μυθομανής σε επίπεδο αισθημάτων μιλάω , όπου τα συναισθήματα αυτά είναι σύγχρονα για μένα και οι άνθρωποι αυτοί είναι υπαρκτοί. Πιστεύετε ότι οι άνθρωποι αποφεύγουν να μιλούν για πράγματα που θα έπρεπε να ειπωθούν, το αναβάλουν; Αναβάλουν πράγματα που αισθάνονται πως θα τους πονέσουν. Αυτή είναι η άμυνα. Υπάρχουν άνθρωποι και έχω γνωρίσει τέτοιους που αν αρχίσει να ανοίγει ένα «πορτάκι» μέσα τους, μετά είναι σαν να έχει σπάσει ένα φράγμα και δεν ξέρεις μετά τι θα βγει και τι θα καταστρέψει. Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι. Όμως νομίζω ότι ακόμη και σ’αυτούς , αν πετύχουν μπροστά τους ένα συνομιλητή που θα δεχθεί να τους ακούσει και ενδεχομένως χτυπήσει το «πορτάκι» να ανοίξει αυτά όλα τα μυστικά, όχι μυστικά σαν γεγονότα, μυστικά σαν συναισθήματα ή σαν σκέψεις που κρύβουν μέσα τους, εκείνοι θα τα βγάλουν. Οι άνθρωποι πιστεύω ότι δεν τα βγάζουν όχι για να μην πονέσουν αλλά γιατί φοβούνται ότι αν τα βγάλουν χάνουν το μέγεθός αυτού του πράγματος, δηλαδή κάπως μικραίνει από τη στιγμή που βγαίνει αυτό το οποίο έχουν και αυτό μάλλον το φοβούνται ή ότι ο άλλος δεν θα το αντιμετωπίσει με το ίδιο μέγεθος το οποίο το έχουν αυτοί μέσα τους. Αν ο συνομιλητής τους δώσει να καταλάβουν ότι είναι εκεί για να ακούσει και ότι αυτός επίσης αισθάνεται πράγματα που έχουν ανάλογο μέγεθος, μπορεί να μην είναι τα ίδια πράγματα, να είναι άλλα, έχει μια μεζούρα ανάλογη, ένα υποδεκάμετρο ανάλογο μέσα του, νομίζω ότι μπορεί να γίνει καλή κουβέντα, εάν οι συνθήκες το επιτρέψουν. Είναι και θέμα χρόνου δηλαδή το πότε πρέπει να λέγονται τα πράγματα; Είναι θέμα χρόνου πάρα πολύ. Δεν γίνονται τα πράγματα βιαστικά. Μπορεί να καταστρέψεις μια ανθρώπινη στιγμή η οποία είναι εκείνη την ώρα σε έξαρση-γιατί οι οργασμοί δεν είναι μόνο σωματικοί, μπορεί να είναι ψυχικοί, πνευματικοί, - μπορεί λοιπόν να κόψεις κάποιον από μια επιπολαιότητα όπως «να κλείσω το μάτι για το φαγητό», «το κινητό χτυπάει», να κάνεις τέτοιες αγαρμποσύνες και τελικά ο άλλος να ξανακλείσει το «πορτάκι». Και εκείνη την ώρα αν το ξανακλείσει δεν θα το ξανανοίξει εύκολα, όχι μαζί σου, γενικά γιατί έχεις δείξει ότι το υποδεκάμετρό σου είναι σχετικό. Μπορεί να ισχύει για τον εαυτό σου, να μην ισχύει για τους άλλους. Παρατηρείτε στον εαυτό σας να λειτουργεί άλλοτε σαν μεγάλο παιδί και άλλοτε σαν μεγάλη γυναίκα; Υπάρχει μια φράση μέσα στο βιβλίο γι’αυτό. Εγώ νομίζω ότι πάντα λειτουργώ σαν μεγάλη γυναίκα. Απλούστατα είμαι μια μεγάλη γυναίκα με κάποιες ιδιορρυθμίες. Ο τρόπος που γράφω είναι ο τρόπος που μιλάω, ο τρόπος που συμπεριφέρομαι και ο τρόπος που σκέφτομαι. Για οποιονδήποτε με ξέρει, τίποτα δεν τον έχει εντυπωσιάσει στο βιβλίο σαν κάτι που δεν ανέμενε. Το να υπάρχει μέσα στο λόγο εμβόλιμο το «φευγάτο» ή μια ανατροπή στη σκέψη, ένα χιούμορ, κάτι καυστικό ή μια κουβέντα-γιατί εγώ είμαι πολύ αυτοσαρκαστική –και μετά να υπάρχει μια έξαρση συναισθηματισμού σε κάποια λυρικά κομμάτια, τίποτα πιο συνηθισμένο δεν λέω για να περιγράψω τον εαυτό μου, γι’αυτούς που με ξέρουν. Πιστεύω ότι δεν είμαι παιδί όταν γράφω. Είμαι γυναίκα στην ηλικία την οποία είμαι, μόνο που έχω κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά τα οποία είναι στην ιδιοσυγκρασία μου και δεν αλλάζουν είτε γιατί δεν τέθηκε ποτέ λόγος για να αλλάξουν. Όπως μιλάω έτσι γράφω. Κάνω αυτή την ερώτηση γιατί μου έκανε εντύπωση ο τρόπος που θεωρώ ότι ένα παιδί θα ήθελε να περιγράψει μια αγκαλιά, να είναι μια αγκαλιά γεμάτη μυρωδιές, να έχει συνδέσει το πρώτο χαμόγελο με έναν κουραμπιέ, με κάτι θετικό. Θεωρώ ότι πιο εύκολα το λέει ένα παιδί αυτό απ’ότι ένας ενήλικος. Αυτό έχει να κάνει και με μνήμες. Μπορεί να είσαι μεγάλος και να έχεις παιδικές μνήμες ανάλογες. Δεν υπάρχουν γεγονότα σαν τον κουραμπιέ αλλά για παράδειγμα όταν ερχόταν να με πάρει ο πατέρας μου από το σχολείο, είχε ένα αυτοκίνητο σαν ένα τζιπάκι, τότε στην παλιά Καβάλα, μια πόλη που είχε περίεργους δρόμους και έπαιρνε το ψωμί ερχόμενος στο σπίτι. Και μύριζε ψωμί τ’αυτοκίνητο, ζεστό ψωμί και αυτή η μυρωδιά είναι πάρα πολύ όμορφη. Είναι αυτό που λέω για την ύπουλη αίσθηση της όσφρησης, πως καταγράφονται οι οσμές. Μετά άλλαξε αυτοκίνητο. Εκείνη τη μυρωδιά του ψωμιού μέσα στ’αυτοκίνητο του πατέρα μου, ήμουν μικρή στις πρώτες τάξεις του δημοτικού, τη θυμάμαι πάρα πολύ. Μια «ψωμιένια» αγκαλιά στην ουσία, είναι ένα βήμα που συνδυάζει δυο, τρία πράγματα: τη μυρωδιά του αυτοκινήτου του πατέρα με κάτι άλλο , έρχονται όλα αυτά και δένουν και βγαίνει μια παιδική ανάμνηση με μια λογοτεχνική, μυθιστορηματική εικόνα. Γιατί συνήθως οι μεγάλοι το αποφεύγουμε αυτά, δεν δίνουμε τόση βαρύτητα στη μυρωδιά. Άρα σημαίνει ότι κάπου ένα μεγάλο παιδί που έχει γνώση αυτών που κάνει , κάπου χρησιμοποιείται και βγαίνει στην επιφάνεια μέσα στο βιβλίο. Ίσως να είμαι και λίγο παιδί γιατί βλέπω ότι με τα παιδιά παίζω πάρα πολύ καλά που σημαίνει ότι μπορώ και μεταπηδώ στην ηλικία τους. Ίσως, ίσως. Η ύπαρξη της Ίριδας, της κόρης σας, έχει επηρεάσει τη συγγραφή σας, έχει αλλάξει τον τρόπο σκέψης σας; Όχι σ’αυτό το βιβλίο, στο επόμενο φαίνεται, αυτό που γράφεται τώρα. Σ’αυτό το βιβλίο δεν υπάρχει ακόμη η Ίριδα, έτσι όπως είναι σαν προσωπικότητα και όταν το έγραφα αυτό δεν ήμουν καν μητέρα. Βγαίνει πολύ μητρικό αλλά στο δεύτερο χέρι ήμουν μητέρα. Δεν αισθάνομαι ότι έχει την παρουσία του παιδιού πάρα πολύ. Στο βιβλίο λες ότι η κόρη θα ξαναβρεί το μπαούλο και αυτή θα ξανακάνει ένα ταξίδι και θα περάσει απ’αυτά τα μέρη και θα μυρίσει το λουλούδι και αυτή θα βρει το μη-με-λησμόνει, θα πάει στις παραλίες, θα περπατήσει στην άμμο, όλα αυτά τα οποία έκανε η μητέρα της, η γιαγιά της, η προγιαγιά της και ξέρεις ότι μπορεί να μην είναι η ίδια παραλία αλλά το χνάρι όμως θα είναι ίδιο γιατί ξέρεις ότι η άμμος δεν αλλάζει. Το χνάρι που θ’αφήσει θα είναι το ίδιο, η κόρη της παιδί πάλι τρέχει να κυνηγήσει τη μάμα του, να βάλει το πόδι της στο ίδιο μεγάλο χνάρι και έτσι η ζωή προχωράει και αυτό τελικά είναι αν θες και αυτό που λέμε η ρίζα: το να βλέπεις τη συνέχεια και να μπορείς να επιστρέφεις σε κάποια πράγματα που σε κρατάνε στις προηγούμενες γενιές. Σκέφτεστε φωναχτά; Δεν σκέφτομαι φωναχτά. Μερικά κομμάτια τα γράφω, τα διαβάζω φωναχτά όταν τα γράφω, τα κάνω φωναχτά, τα λυρικά ιδιαίτερα, όχι τα πεζά γιατί για μένα αυτά τα λυρικά δεν ακολουθούν και τους νόμους της σύνταξης απόλυτα, είναι πεζά ποιήματα και τα λέω λυρικά γιατί θεωρώ πως είναι ένα ποίημα εκείνη την ώρα. Αυτή βγάζει την ψυχή της. Έχει μια συναισθηματική έξαρση εκείνη την ώρα, δηλαδή σαν ένας συναισθηματικός εμετός βγαίνει αυτό το πράγμα από μέσα της γιατί έχει μια συνέχεια. Γι’αυτό έχει πολλά κόμματα πολλά και δεν χρησιμοποιεί κοφτές φράσεις. Έχει ένταση. Έχει τρομερή ένταση και επειδή αυτό βγαίνει πολύ γρήγορα δεν έχει το χρόνο να μπει σε μια σύνταξη , υποκείμενο-ρήμα-αντικείμενο, γίνεται λίγο πιο ανάκατος ο λόγος, επίτηδες. Σ’αυτά λοιπόν πρόσεχα πολύ πως συνδέονται ηχητικά οι λέξεις μεταξύ τους. Έπρεπε να βγάζει μια μουσικότητα, αυτό ήθελα. Και χρησιμοποιούσα λέξεις σαν συνώνυμα που και να βγάζουν την ένταση αλλά με ενδιέφερε και το πως είναι τοποθετημένο μέσα στην πρόταση το επίθετο, ο προσδιορισμός, οτιδήποτε έβγαινε πάντα με βάση τη μουσικότητα, το πώς συνδεόταν με το προηγούμενο ή το επόμενο. Δεν με ενδιέφερε δηλαδή να υπάρχει οπωσδήποτε το επίθετο πριν από το ουσιαστικό, αυστηρώς φιλολογικά, αφού υπήρχε το ουσιαστικό κάποια στιγμή έβγαινε το συναίσθημα που προσδιόριζε το ουσιαστικό και δεν ήταν ανάγκη να βγει ακριβώς πριν, μπορούσε να βγει και δυο λέξεις μετά. Τότε τα φώναζα, έγραφα και κείνη την ώρα μίλαγα. Στα υπόλοιπα όχι, μόνο γέλαγα. Σε διαλόγους που ήταν αστείοι γέλαγα και σε διαλόγους που ήταν μια περιγραφή, ένα αφηγηματικό κομμάτι και είχε κάτι λυπητερό έκλαιγα. Το ζείτε δηλαδή. Πάρα πολύ αφού σας λέω οι ήρωες είναι από πίσω. Το ζούσα πάρα πολύ. Σ’αυτή την περίπτωση τα πρόσωπα της φαντασίας λειτουργούν πιο δυνατά απ’ότι τα πρόσωπα της πραγματικότητας; Σε εκείνη τη φάση που το έγραφα εκατό τοις εκατό. Οι καλύτεροί μου φίλοι, η παρέα μου, οι άνθρωποι που συναναστρεφόμουνα ήταν αυτοί. Η απώλεια τους όταν τελείωσα το βιβλίο, δηλαδή έφυγα και εγώ απ’αυτό ήταν πολύ οδυνηρή πρέπει να σας πω. Εγώ περίμενα ότι τελειώνοντας το βιβλίο θα έπρεπε να αισθάνομαι… Λύτρωση; Μια χαρά, ναι κάτι καλό. Ένα έργο που πήρε μήνες να ολοκληρωθεί θα έπρεπε να είχα αυτό το συναίσθημα, κάτι θετικό τέλος πάντων. Έπαθα μια θλίψη, ήμουν λυπημένη. Μπορώ να σας πω ότι είχα ένα μικρό πενθάκι, λίγο πένθος και έψαχνα να βρω η ίδια γιατί δεν το είχα ξαναζήσει αυτό. Πριν έγραφα διηγήματα αλλά στα διηγήματα δεν δένεσαι έτσι με τους ήρωες, είναι κάτι συμπυκνωμένο το διήγημα γιατί είναι και μικρό αλλά δεν σε αφήνει επειδή τον ήρωα δεν τον βλέπεις τόσο πολύ στη ζωή σου, σαν ένα κομμάτι το βλέπεις. Ούτε τον βλέπεις πως αλλάζει, ούτε τον αλλάζεις, δεν είχα το δέσιμο που είχα μ’αυτό. Όταν λοιπόν τελείωσε και είχα αυτό το πενθάκι, έψαξα να βρω μέσα μου τι είναι αυτό το οποίο μπορεί να το προκάλεσε. Όταν το κατάλαβα στη στιγμή διαλύθηκε, μετά ήμουν μια χαρά. Και τι ήταν αυτό; Όταν άρχισε το βιβλίο να πηγαίνει σε εκδοτικούς οίκους, σε αναγνώστες, σε ανθρώπους, οι ήρωες αυτοί φύγανε από μένα, άρχισαν μετά να μπαίνουν στο νου και στην καρδιά άλλων ανθρώπων. Γιατί όταν εγώ λέω ότι ένας είναι κοντός, χοντρός με μουστάκι αλλιώς τον φαντάζεστε εσείς αλλιώς τον φαντάζομαι εγώ. Το «πόδι» που βάζει ο συγγραφέας σ’ένα βιβλίο είναι ένα. Το άλλο το «πόδι» το βάζει ο αναγνώστης. Όταν άρχισε να ταξιδεύει το βιβλίο, αισθάνθηκα ότι είχα πάει στο λιμάνι όλη αυτή την παρέα των χαρακτήρων, είχαν ανέβει στο καράβι να φύγουν για Αμερική, κάπου μακριά που δεν θα τους ξαναέβλεπα δηλαδή και εγώ ήμουν στη στεριά, στην προκυμαία, τους κουνούσα το λευκό μαντηλάκι, φιλάκια, αγκαλίτσες, ήμασταν πάρα πολύ καλά, υπήρχε πολύ ευσυγκίνητη ατμόσφαιρα γιατί ήξερα ότι δεν θα τους ξαναδώ. Είχαν φύγει από μένα και τώρα πηγαίνανε κάπου αλλού. Το συνειδητοποίησα και τελείωσε. Έχω μάλιστα δυσκολία να επανέρχομαι στο βιβλίο και να μιλάω γι’αυτό γιατί είναι σαν να μιλάω για ανθρώπους οι οποίοι φύγανε και ανακαλούμε τώρα τη μνήμη. Δεν είναι πια μέσα μου, δεν είναι πια εδώ. Έχω φύγει και εγώ, έχουν φύγει και αυτοί , κάπως έχουμε φύγει ο ένας από τον άλλον. Απλώς είναι η ευκαιρία μέσω του βιβλίου να μιλάνε οι άλλοι γι’αυτούς. Μαθαίνεις νέα τους με λίγα λόγια. (γέλια) Βεβαίως μαθαίνω τρομερά νέα τους. Αυτή είναι πολύ καλή ερώτηση που μου κάνετε. Γιατί το «πόδι» που βάζει ο αναγνώστης μέσα και βάζει και τις δικές του εμπειρίες, τις δικές του μνήμες, σκέψεις, όταν μου μιλάνε για το βιβλίο, για τους ήρωες, την πλοκή εντυπωσιάζομαι τρομερά. Δεν έχω ακούσει τίποτα μέχρι τώρα το οποίο να με αφήσει αδιάφορη. Είναι εκπληκτικό αυτό που δέχομαι σαν επιστροφή και επειδή είναι ένα βιβλίο το οποίο δεν φοβάται να μιλήσει για συναισθήματα, προκαλεί τον άλλον και ανακαλεί συναισθήματα δικά του, να τα βγάλει προς τα έξω. Βαθιά συναισθηματικό θα έλεγα. Πιστεύετε στη μοίρα; Το έχω σκεφθεί πολλές φορές αυτό, αν πιστεύω στη μοίρα, σαν το κισμέτ που λένε. Δεν είμαι μοιρολάτρης, να καθήσω με σταυρωμένα χέρια και να περιμένω ότι όλα θα μου τα φέρει η μοίρα. Δεν μπορώ να πω αυτό. Πιστεύω όμως ότι τα πράγματα έρχονται όπως είναι να έρθουν και όταν πρέπει να έρθουν. Έχω δει ότι ελάχιστα μπορώ να μετακινήσω εγώ σαν άνθρωπος πράγματα, στο ρυθμό το δικό μου. Πράγματα που ήθελα , ποτέ δεν γίνανε και πράγματα τα οποία ήθελα να γίνουν και όταν πολεμούσα δεν γινόντουσαν και ήρθανε μετά. Άρα καταλαβαίνω ότι υπάρχει ένας ρυθμός μοίρας που επηρεάζει τη ζωή μου πολύ και επομένως η απάντηση που θα δώσω είναι: ναι, τελικά πιστεύω στη μοίρα. Πιστεύω πολύ στη μοίρα, μεταξύ μας. Τι είναι ευτυχία; Πώς εσείς προσλαμβάνεται αυτό που είναι ευτυχία; Η ευτυχία είναι ένα γαλήνιο συναίσθημα. Η ευτυχία δεν είναι μόνο μια στιγμή, είναι μια κατάσταση. Υπάρχουν ευτυχισμένες στιγμές αλλά η ευτυχία σαν ευτυχία είναι μια κατάσταση που έχει ένα χρονικό ορίζοντα. Είναι σαν να κάθεσαι σ’ ένα νησί και να βλέπεις απέναντί σου μια γαληνεμένη θάλασσα με ένα πολύ ωραίο ουρανό και πολλά νησάκια, όλα ήρεμα, όλα όμορφα. Δεν υπάρχει για μένα ευτυχία αν η προσωπική ζωή δεν είναι σε καλή , γαληνεμένη κατάσταση. Όταν κοιμάμαι το βράδυ στο κρεβάτι και αισθάνομαι ότι ο άντρας μου είναι καλά, το παιδί μου είναι καλά, υγεία έχουμε, το σπίτι μας δόξα τον Θεό το έχουμε, πολέμους δεν έχουμε, δεν χρειάζεσαι τίποτα παραπάνω. Και όταν συνειδητοποιείς ότι δεν χρειάζεσαι τίποτα παραπάνω…Ειλικρινά πείτε ότι μου δίνετε ένα κότερο. Δεν το χρειάζομαι και αισθάνομαι ότι αυτό για μένα είναι ευτυχία. Όταν ξαπλώνω το βράδυ και αισθάνομαι καλά, ότι κάνω το σωστό, ότι έχω πετύχει να έχω ωραίους ανθρώπους, αγαπημένους ανθρώπους γύρω μου και πέφτω σε ύπνο μ’αυτό το γλυκό τρόπο, μ’αυτό το γλυκό συναίσθημα, ξυπνάω όμορφα. Γι’αυτό σας λέω ότι ποτέ δεν βλέπω «μισογεμάτο το ποτήρι» –γιατί κοιμάμαι όμορφα, ζω μια όμορφη ζωή με τα προβλήματα που ο καθένας έχει της καθημερινότητας. Και όλο αυτό το πράγμα για μένα είναι ευτυχία. Το μόνο που δεν μπορώ να αντιμετωπίσω είναι ο θάνατος. Τον θάνατο τον θεωρώ πως είναι κάτι παραπάνω από μένα να το χειριστώ, δεν μπορώ να το χειριστώ αυτό το κομμάτι καθόλου. Δεν έχετε συμφιλιωθεί μ’αυτή την ιδέα; Δεν έχω συμφιλιωθεί μ’ αυτή την ιδέα, δεν μπορώ να συμφιλιωθώ τόσο πολύ μ’αυτή την ιδέα. Το δέχομαι γιατί είναι μέρος της ζωής. Και οι ήρωες στο βιβλίο κάνουν έναν κύκλο ζωής και αυτό είναι φυσικό. Είμαι πολύ λογική, το έχω εκλογικέψει. Το συναίσθημα όμως του πόνου της απώλειας, της απώλειας του ανθρώπου που φεύγει, το αγαπημένο πρόσωπο που δεν θα ξαναδείς, το θεωρώ αβάσταχτο, αβάσταχτο. Μετά την πρώτη συγγραφική απόπειρα μου είπατε και πριν, ότι ετοιμάζετε κάτι άλλο. Να κλείσουμε με τα μελλούμενα. Τα μελλούμενα είναι σε στάδιο κύησης ακόμα γιατί ένα βιβλίο για να «γεννηθεί» θέλει το χρόνο του, οπότε βρισκόμαστε στο στάδιο της κύησης. Σύλληψη έχει υπάρξει πάντως. (γέλια) Και σύλληψη έχει υπάρξει και η εγκυμοσύνη βαίνει πολύ καλώς και έτσι ετοιμαζόμαστε για τον τοκετό οσονούπω. (γέλια) Όλα αυτά υπάρχουν. Είναι μια δρομολογημένη ιστορία η οποία είναι ήδη στο στάδιο της συγγραφής. Έχει συγγραφεί ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της, υπάρχει όλη η ιστορία, οι χαρακτήρες, ακολουθώ την ίδια μεθοδολογία γιατί είδα ότι πήγε πολύ καλά και δεν έχω λόγο να την αλλάξω που σημαίνει ότι χρειάζομαι τον χρόνο μου. Έχω αναπτύξει κάποιες μεθόδους που θεωρώ ότι μου πηγαίνουν πολύ. Για παράδειγμα όταν τελειώνω κάτι δεν το παρουσιάζω αμέσως για δημοσίευση. Είναι για μένα σαν μια πίτα που βγαίνει από τον φούρνο: πρέπει να την αφήσεις να κρυώσει πριν την κόψεις για να επανέλθεις. Δίνω τον χρόνο, όταν θέλω κάτι να βγει. Όπως τώρα που με ρωτάνε κατά καιρούς: «Τι θα αλλάζατε;» Τίποτα δεν έχω να αλλάξω. Το έχω διαβάσει τόσες πολλές φορές, το έχω αφήσει τόσο πολύ να κρυώσει, το έχω ξαναπιάσει, το έχω δουλέψει που δεν έχω κάποιο λόγο κάτι ν’αλλάξω. Έτσι ήθελα να είναι και το επόμενο. Θέλω δηλαδή ο αναγνώστης, αυτό που θα πάρει στα χέρια του, να είναι με τη «βούλα» έγκρισης δικής μου, ότι ο ποιοτικός έλεγχος έχει γίνει και ότι έχει βγάλει όλα αυτά που ήθελα να βγουν. Γιατί και αυτοί οι χαρακτήρες όπως και οι προηγούμενοι, στέκονται από πίσω μου και πετάνε τις δικές τους ατάκες και όχι μόνο αυτό, δίνουν μερικές φορές κάποια βάθη σε ρηχά συναισθήματα που τα λέω ρηχά γιατί εγώ θεωρώ εκείνη την ώρα πως είναι βαθιά όταν τα γράφω και μετά έρχεται ο χαρακτήρας από πίσω μου και μου δίνει μια άλλη παράμετρο και καταλαβαίνω ότι στο πηγάδι, στο εσωτερικό πηγάδι εννοώ, στο οποίο έχω μπει για να μπορέσω να βγάλω αυτό το βαθύ συναίσθημα, τελικά δεν είναι βαθύ, είναι ημίρηχο και μετά έρχεται και πηγαίνει προς τα κάτω, προς τα κάτω, έρχονται οι ίδιοι αυτοί οι «άνθρωποι». Άνθρωποι είναι. Δεν έχουν ταυτότητα, δεν ψηφίζουν αλλά άνθρωποι είναι. Μορφή πάντως και συναισθήματα έχουν. Ναι σαφέστατα, γιατί μπορώ να σας πω …αυτό είναι πολύ σωστό που λέτε. Πρέπει να σας πω ότι και στο προηγούμενο και σ’αυτό, οι χαρακτήρες για μένα ήταν σκιαγραφημένοι. Δηλαδή ακόμη και την ηρωίδα τώρα την έχω πολύ έντονα, δηλαδή οι ήρωές μου έχουν φάτσα. Είναι το σπυράκι στη μύτη, το φρύδι το σμιχτό, το κατσαρό μαλλί, δηλαδή όλα αυτά υπάρχουν, δεν είναι μόνο σαν χαρακτήρες γενικά. Και είναι πιο σύγχρονη η ιστορία αλλά πάλι έχει κάποια στοιχεία από το παρελθόν. Δηλαδή προσπαθώ να βάλω –είδα κάποια πράγματα τα οποία δούλεψαν πολύ καλά στο προηγούμενο βιβλίο, τα οποία ακόμη όμως μου ταιριάζουν, δεν τα έχω ξεπεράσει-είδα ότι υπάρχει ένα στυλ γραφής το οποίο το αναγνωστικό κοινό το δέχθηκε πάρα πολύ θετικά και δεν έχω λόγο να το αλλάξω φυσικά. Είναι και το προσωπικό στυλ, έχει και την αποδοχή άρα τι καλύτερο. Κοιτάζω αυτά τα πράγματα να διασφαλίσω ότι υπάρχουν. Είναι μια τελείως διαφορετική ιστορία, δεν είναι το νούμερο δύο και το νούμερο ένα. Και αυτό σκόπιμα, πολύ σκόπιμα. Δεν ήθελα να ξαναμπώ σ’αυτή τη φάση. Παρόλο που πήγε πολύ καλά; Ναι. Το πιο εύκολο είναι να κάνεις το νούμερο δύο όπως το κάνει το Χόλυγουντ αλλά εγώ δεν είμαι Χόλυγουντ, δεν θέλω να είμαι Χόλυγουντ. Μπορεί να επιστρέψω μετά στο νούμερο δύο, μετά από πολλά χρόνια αλλά ποτέ δεν θα επέστρεφα σ’αυτή τη φάση. Αισθάνομαι ότι στον αναγνώστη που διάβασε τη «Δρυ» και του άρεσε, τώρα πρέπει να έρθω με κάτι καινούργιο, με κάτι το οποίο θα έχει να «πατήσει», να «κουμπώσει» σαν αναγνώστης του προηγουμένου βιβλίου, θα βρεί δηλαδή εύκολα πράγματα να «κουμπώσει» αλλά θα πάει και αυτός μαζί μου ένα βήμα παραπάνω. Γιατί αν έμενα στάσιμη θα ήταν σαν να με τραβούσε το αναγνωστικό κοινό πίσω ενώ εγώ σαν συγγραφέας πρέπει να τραβήξω το αναγνωστικό κοινό μπροστά. Και αυτό έχει μια δυσκολία και έχει φυσικά και το ρίσκο. Η τέχνη όμως, οποιαδήποτε μορφή τέχνης και η ζωγραφική και τα πάντα έχουν ρίσκο. Ο πετυχημένος καλλιτέχνης που παίρνουν τιμή τα έργα του, ζωγράφος σημαντικός, άμα αρχίζει να αναμασάει τα προηγούμενα, αισθάνομαι ότι μπορεί να είναι εμπορικός και η τσέπη του γεμάτη αλλά σαν καλλιτέχνης, σαν τεχνίτης την έχει «πατήσει». Έμεινε πίσω; Την «πάτησε» στην επιτυχία και αυτό δεν το θέλω. Και πολύ λογικά νομίζω ότι πολύ καλά κάνω και θα φανεί στο χρόνο αν κάνω καλά. Μέχρι τώρα το βιβλίο όπως έχει γραφτεί και το υπόλοιπο που έχω στο μυαλό μου, είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένη. Νομίζω ότι θα είναι πάρα πολύ καλό και ότι θα «ταξιδέψει» πάλι τους αναγνώστες μ’έναν πολύ ωραίο τρόπο. Έτσι τουλάχιστον το αισθάνομαι εγώ, δηλαδή το γράφω και το χαίρομαι και αφού το χαίρομαι εγώ όπως έγινε και με τη «Δρυ», θα το χαρεί και κάποιος που θα το διαβάσει. Ίσως λοιπόν να υπάρχει και σ’αυτό, ίσως είναι πολύ νωρίς ακόμα, ίσως να υπάρχουν κάποιοι παράλληλοι δρόμοι, δεν είμαι ειδική να το πω και θα φανεί στο μέλλον. Σας ευχαριστώ πολύ. Να’σαι καλά , εγώ ευχαριστώ. Καλή επιτυχία εύχομαι στο επόμενο. Ευχαριστώ πολύ. Και να έχει ακόμη καλύτερη τύχη από το πρώτο. Ευχαριστώ πολύ και γι’αυτό! ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ: Η Νοέλ Μπάξερ γεννήθηκε στην Αθήνα από πατέρα Βρετανό και μητέρα Ελληνίδα. Τα παιδικά της χρόνια τα έζησε στην Καβάλα. Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και συνέχισε στην Αγγλία τις μεταπτυχιακές της σπουδές στην Αρχαιολογία. Επιστρέφοντας, εργάστηκε στη Διαφήμιση και έπειτα ως υπεύθυνη Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων σε ελληνικές επιχειρήσεις ενώ αρθρογραφεί σε περιοδικά και εφημερίδες. Για χόμπι γράφει παιδικές ιστορίες για την κόρη της. Έκανε τα πρώτα εκδοτικά της βήματα με μια σειρά από διηγήματα ενώ το βιβλίο ΑΠΟ ΔΡΥ ΠΑΛΙΑ ΚΙ ΑΠΟ ΠΕΤΡΑ είναι το πρώτο της μυθιστόρημα.