Επικήδειος από τον Δρα Βάσο Λυσσαρίδη
στην κηδεία του τέως Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας
Τάσσου Παπαδόπουλου
15/12/2008
Ένας γενναίος έφυγε Όρθιος. Όρθιος στη ζωή και τον θάνατο. Όρθιος μπροστά στις απειλές και αντιξοότητες.
(Η ζωή εν τάφω)
Όμως η λεβεντιά δεν χωράει σ΄ένα φέρετρο. Ο θάνατος πισωγυρίζει αμήχανος. Όσοι έταξαν στη ζωή τους να φυλάνε εθνικές αρχές να απορρίπτουν πιέσεις και απειλές Παραμένουν όρθιοι στη ζωή και τον θάνατο.
Μια μεγάλη προσωπικότητα που λάμπρυνε την πολιτική ζωή της πατρίδας μας, που άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στα δρώμενα της Κύπρου, ο πρόεδρος που πιστός στη λαϊκή εντολή απέρριψε εθνοκτόνα σχέδια, επαναλαμβάνοντας το διαχρονικό στην Ελληνική ιστορία ΟΧΙ, πέρασε το κατώφλι της αιωνιότητας.
Πέρασε το κατώφλι της ιστορίας. Και πέρασε με περγαμηνές αγώνων, θυσιών και προάσπισης αρχών.
Με εκκρεμή οράματα με ανεκπλήρωτες προσδοκίες, αλλά και με τη βεβαιότητα ότι ο αγώνας στον οποίο αφιέρωσε τη ζωή του θα συνεχισθεί. Πως και νεκρός θα μαρτυρήσει τη δικαίωση.
Φίλε Τάσσο,
Ο λαός δεν σου παραχωρεί άδεια απουσίας ωσότου λεύτεροι σεριανίσουμε στα λεύτερα αγαπημένα τοπία.
Πικρός, μισεμός και πιο πικρός όταν στη πατρογονική ΄Ασσια φιμώνεται η αρχαία λαλιά και τα σκλαβωμένα χώματα ξεσηκώνονται.
Πικρή η σκλαβιά।
Μην ακουμπήσεις σ΄ αυτό το χώμα. Θα σ΄ αφανίσει η οργή του.
Νερό απ΄ τη βρύση της Λαπήθου μη γευτείς. Πικρό αφιόνι θα πικρολιώσει τα πικραμένα σου σωθικά.
Αέρα όταν φυσάει απ΄ τον βορρά, μην ανασάνεις. Θάναι στο λέω η τελευταία σου πνοή.Ένα σου μένει.
Το χώμα ν΄ αναδέψεις με τη δική σου οργή και το βοριά στης λευτεριάς την κολυμβήθρα να βαφτίσεις।
Τότε θα ζεις।
Όσο το συρματόπλεγμα της ντροπής θα διχοτομεί την αξιοπρέπεια και τα χώματα μας όσο η κατοχική σημαία θα συνοδεύει στον ξύπνιο τους εφιάλτες μας, έχοντας τώρα νικήσει τον θάνατο μαζί με την στρατιά των συναγωνιστών σου με τον Μακάριο σημαιοφόρο με τον Αυξεντίου, τον Μάτση, τον Παλληκαρίδη θα ανατρέψουμε το σκηνικό. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος έφυγε από τη ζωή για να παραμείνει ζωντανός στη μνήμη ενός ολόκληρου λαού.
Η Κύπρος θρηνεί ένα άξιον της πατρίδος τέκνον. Και ο Ελληνισμός συμμετέχει στον θρήνο για την απώλεια.
Ο Ελληνισμός στο σύνολο του γιατί οι εθνικοί αγώνες αγνοούν ιδεολογικά σύνορα.
Η παρουσία εδώ του Πρωθυπουργού της Ελλάδας κ. Καραμανλή, του αρχηγού της αντιπολίτευσης κ. Παπανδρέου και της Υπουργού Εξωτερικών κας Μπακογιάννη μαρτυρούν του λόγου το αληθές.
Αυτή η οδυνηρή συγκυρία προσφέρει την ευκαιρία να αποστείλουμε από κοινού το μήνυμα ότι θα απορρίψουμε απορριφθέντα υπό του λαού σχέδια που εκκολάπτονται υπό νέα ονοματολογία και ότι θα σταθούμε ανάχωμα σε ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας a la carte με την κυνική απαίτηση μη συμμόρφωσης προς τις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις της και νομιμοποίηση κηδεμονικών δικαιωμάτων και στρατιωτικής παρουσίας, παρθενογένεσης δυο κρατών και συνεταιρισμού.
Φίλε Τάσσο,
Φεύγεις αφήνοντας αξιόλογη, ανεξίτηλη κληρονομιά.
Ο λαός θυμάται έντονα την τελευταία παρακαταθήκη σου στην κρίσιμη ώρα των αποφάσεων.Σαφής η διαπίστωσή σου ότι «το σχέδιο Ανάν δεν καταλύει τη de facto διχοτόμηση, αλλά αντίθετα τη νομιμοποιεί και ότι υπάρχουν θέματα αρχών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπου η «μέση λύση» δεν συνιστά τη σωστή απάντηση». Πρόσθετες: «Παρέλαβα κράτος με διεθνή αναγνώριση. Δεν θα παραδώσω κοινότητα χωρίς δικαίωμα λόγου και σε αναζήτηση κηδεμόνων».
Αυτά δήλωνες στο δραματικό σου διάγγελμα, πληγωμένος από την παραγνώριση αρχών από εκείνους που ήσαν εντεταλμένοι για την υπεράσπιση τους. Με έντονα φορτισμένη λυγμική φωνή με τη συναίσθηση ότι στεκόσουν ανένδοτος προασπιστής των δικαιωμάτων του λαού μας και θεματοφύλακας της ιστορίας μας. Ο συναισθηματισμός ταιριάζει στον ειλικρινή.
Στέρεες οι εθνικές ρίζες με τις πολυχιλιόχρονες ελληνικές παραδόσεις. Στέρεη η προσωπική ιστορία.
Προδιαγεγραμμένη, σχεδόν νομοτελειακή η πορεία σου.
Αγωνιστής από την πρώτη νεανική ηλικία στην πρώτη γραμμή του εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ όπου και σε πρωτοσυνάντησα.
Μαζί στο Λονδίνο στη δραματική σύσκεψη καταψηφίσαμε τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου. Ο Μακάριος στην πορεία αναγνωρίζοντας τις αρετές και ικανότητες σου σε διορίζει Υπουργό. Τον νεαρότερο Υπουργό της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Αδέκαστος στην προάσπιση αξιών, έτοιμος για κατάθεση γνώμης και έτοιμος να προσαρμοσθεί έργοις.
Θάταν υποτιμητικό να αναλωθώ στην απαρίθμηση της πληθώρας πολιτικών και πολιτειακών αξιωμάτων στα οποία διέπρεψε και την τόσο αξιόλογη προσφορά του σ΄ όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής. Υπουργός σε διάφορα υπουργεία, διαπραγματευτής, εκπρόσωπος της Κύπρου στα διεθνή βήματα, Πρόεδρος της Βουλής, φυλακισθείς στο πραξικόπημα. Όμως δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην πρωτοποριακή προσφορά του για την εδραίωση του πρώτου κοινωνικού κράτους στην Κύπρο.
Αρχή άνδρα δείκνυσι. Και το τελευταίο αξίωμα στην προεδρία του κράτους υπήρξε η κορωνίδα της προσφοράς του και η ανάδειξη της προσωπικότητας του.
Αφόρητες οι πιέσεις, ασφυκτικός ο κλοιός για εξαναγκασμό του λαού μας να προσυπογράψει σχέδια εθνικής ταπείνωσης και υπονομευτικά της εθνικής μας επιβίωσης.Και τα πυρά εχθρικά και φίλια στρέφονταν προς τον εκλεγμένο πρόεδρο.
Κι εσύ, Τάσσο, φρουρός μιας άλλης μορφής Θερμοπυλών, παράμεινες πιστός τοις του λαού ρήμασι πειθόμενος γνωρίζοντας το τίμημα και έτοιμος να υποστείς τις συνέπειες.Και ο αγώνας δεν αφορούσε μόνο την επιβίωση των Ελληνοκυπρίων αλλά και την ουσιαστική ακηδεμόνευτη πορεία των Τουρκοκυπρίων.
Γιατί πιστός στις εθνικές σου ρίζες υπήρξες και θερμός προασπιστής των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων με τη σωστή διαπίστωση ότι ειρήνη και πρόοδος μπορούν να διασφαλισθούν μόνο σε συνθήκες αλληλοσεβασμού.
Η ιστορία θα καθιερώσει τον ρόλο σου ως του προέδρου που απέκρουσε τα απαράδεκτα σχέδια αλλά και διαφοροποίησε αποτελεσματικά το αρνητικό κλίμα που δημιούργησε το πλήρως δικαιολογημένο ΟΧΙ του λαού μας.
Και αυτό επετεύχθη όχι με προσαρμογή σε πιέσεις ή εγκατάλειψη αρχών αλλά με θρησκευτική προσήλωση στην προάσπιση της ετυμηγορίας του λαού.Και αυτά χαρακτηρίσθηκαν ως απορριπτισμός.
Αν απορριπτισμός είναι η άρνηση της εθνικής αυτοκτονίας τότε ο τίτλος είναι άκρως τιμητικός.Διάλεξες συνειδητά τον δρόμο του εθνικού Γολγοθά, γιατί γνώριζες πως μόνο με την ανάληψη ευθυνών χαράσσονται οι δρόμοι εθνικής σωτηρίας.
Στη ρήτρα ότι οι ιδέες δεν δολοφονούνται, προσθέτω: Όμως ούτε οι ιδεοφόροι πεθαίνουν.Πεθαίνουν όσοι δεν αφήνουν κληρονομιά. Κι εσύ αφήνεις αξιόλογη κληρονομιά.
Τα μηνύματα είναι σαφή. Σεβόμαστε τα δικαιώματα όλων των λαών και όλων των ομάδων. Όμως απαιτούμε σεβασμό και στα δικά μας.
Είμαι βέβαιος ότι και από τον τάφο θα διαλαλείς ότι δεν θα δεχθούμε χωριστά κράτη και συνεταιρισμό που οδηγεί σε ένα πολυκηδεμονευόμενο συνομοσπονδιακό μόρφωμα.Νάσαι βέβαιος ότι ο αγώνας θα συνεχισθεί.
Συμβιβασμός ναι. Αλλά σε πλαίσια αρχών που διαφυλάττουν την εθνική αξιοπρέπεια και επιβίωση. Μόνιμη κοινή μας γραμμή παραμένει μια λύση εναρμονισμένη με το διεθνές δίκαιο και το Ευρωπαϊκό κεκτημένο που να διασφαλίζει την ενότητα του κράτους, του χώρου, της οικονομίας, των θεσμών, θα απαλλάσσει από κηδεμονίες και ξένη στρατιωτική παρουσία και θα διασφαλίζει τις βασικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των πολιτών, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος όλων των προσφύγων για επάνοδο στις πατρογονικές εστίες και περιουσίες τους.
Αυτές υπήρξαν οι διακηρύξεις όλων προς τον λαό και ο λαός είναι φυσικό να απαιτεί προσήλωση στις δεσμεύσεις. Φεύγεις δικαιωμένος με σαφή εντολή στα παιδιά σου, στους δικούς σου και σ΄όλο τον λαό να μη παρεκκλίνουν από τη διακηρυγμένη πορεία που τώρα σφραγίζεται με τη δική σου βιολογική απουσία, όχι την πολιτική.
Σ΄ αυτόν τον ιερό χώρο ενώπιον του λαού και της ιστορίας δίνουμε την υπόσχεση ότι δεν θα παρεκκλίνουμε από αυτή την πορεία.
Η φωνή σου για απόρριψη απαράδεκτων σχεδίων θα είναι τώρα ακόμα πιο δυνατή, πιο καθολική, πιο αποδεκτή.
Για την οικογένεια σου θα είναι παρηγοριά ότι όλη η Κύπρος παραστέκεται στη θλίψη τους και ιδιαίτερα στη μεγάλη κυρία, τη Φωτεινή της αξιοπρέπειας και της προσφοράς.Θα συνεχίσουμε όλοι μαζί. Και θα σ΄ έχουμε πάντα συντροφιά ως την δικαίωση.Αυτή τη μοίρα όρισαν οι θεοί για τους διαχρονικούς αγωνιστές.
Μας είπαν: «Γιατί συνεχίζετε να αγωνίζεσθε, αφού η μάχη έχει κριθεί;»
Απαντήσαμε: «Γιατί αν δεν αγωνιζόμαστε, δεν θα υπάρξει άλλη μάχη.»
Θ΄αγωνίζεσαι και μετά θάνατο, ο λαός δεν σου δίνει άδεια απουσίας. Και ασφαλώς δεν έχεις καμιά πρόθεση απουσίας.
Όταν το βράδυ ο Ζέφυρος θα συνοδεύει του Αίαντα το παράφωνο γέλιο, οταν τα κιονόκρανα της Σαλαμίνας φοβισμένα θα διηγούνται ψεύτικες ιστορίες, όταν οι μαινάδες θα ξεσχίζουν τα ανύπαρκτα ιμάτια, εμείς μαζί σου θα θυμίσουμε στους μόνιμους και τους περαστικούς ότι περπατούν στ΄αχνάρια του Ζήνωνα.
Στην άκρη του Δαυλού ξεμπαρκάρουν τριήρεις φορτωμένες οργή και ρυτίδες, ότι αυτά τα χώματα φιλοξενούν το DNA του Ζήνωνα, του Κίμωνα, του Ρε, του Αυξεντίου.
Φίλε, ζωντανοί και νεκροί θα κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα. Κάθε μάχη που χάνεται μήτρα της μάχης που έρχεται. Κι οι μαχητές δρασκελούν τα σύνορα του Άδη.
Όταν ο ήλιος θα βηματίζει οργισμένος από τον Πενταδάκτυλο στη Λύση. Όταν οι πρόσφυγες θα σέρνουν κουρασμένοι τα βήματα στο δικό, μα πάντα ξένο σπίτι. Όταν οι Άννες και οι Καϊάφες θα ετοιμάζουν σύγχρονες φυλακές με αόρατα, μα φρικτά σίδερα, ο λαός θα θυμάται πως το όχι είναι οδυνηρό μα όχι θανάσιμο, πως η λευτεριά ούτε δίνεται, ούτε ταιριάζει στους γονατισμένους.
Τότε, αγαπημένε φίλε, οι νεκροί αναστηθήσονται κι οι αληθινοί ζωντανοί θα βρεθούν και πάλι στο μετερίζι της ανθρωπιάς και της λευτεριάς.
Κι εσύ καρτεράς από τώρα αυτή την ώρα.
Το αιωνία η μνήμη σου δεν αντέχει.
Αιωνία θα είναι η μοίρα σου.

Ήταν κοντά στις οκτώ. Είχα στην εσωτερική τσέπη του σακακιού ένα φύλλο χαρτιού με σημειώσεις που δακτυλογράφησα στον υπολογιστή λίγο προτού φύγω από το σπίτι. Ήθελα να τον δω μόνος? όπως ακριβώς στο Προεδρικό και παντού στον κόσμο όταν έπρεπε να συζητήσουμε κάτι απόρρητο. Από την Τετάρτη που ταξίδευσα στην Κύπρο από τη γειτονική χώρα όπου υπηρετώ τον είχα δει ήδη τρεις φορές για αρκετή, υπό τις συνθήκες, ώρα. Την πρώτη μέρα, συγκλονισμένος από τη θέα της οριζοντίωσης στο κρεβάτι του εν παντί χρόνω και πάση περιστάσει όρθιου κι αλύγιστου ηγέτη, κι ανήμπορος να ανταλλάξω μαζί του χειραψία ή να τον ασπασθώ στο πρόσωπο, έσκυψα και του φίλησα με πολλή ταραχή και άπειρο σεβασμό το δεξί του χέρι. Το αντικείμενο των ιδιότυπων διαλόγων μας, που γίνονταν με πολλή δυσκολία λόγω των αναπνευστικών του προβλημάτων, ήταν φυσικά το Κυπριακό με έμφαση στο μέλλον. Είχε έγνοια για το πώς θα αντιδράσει ο λαός την ώρα της επόμενης μεγάλης κρίσης σαν βρεθεί μπροστά σε ένα Σχέδιο απαράδεκτο όπως το προηγούμενο. Οι λίγες και μετρημένες λέξεις που με κόπο άρθρωνε ακούγονταν σαν αγωνιώδεις κραυγές ναυαγού που τον τυλίγουν τα άγρια κύματα αδυσώπητου ωκεανού αλλά δεν λέει να παραδοθεί. Ήξερε λίγα για το τι γινόταν στις διαπραγματεύσεις αλλά αντιλαμβανόταν πολλά? κι είχε καλούς λόγους να αγωνιά. Άλλη έγνοια του ήταν να πει το τελευταίο του «ευχαριστώ» στο λαό που τόσο αγάπησε. «Καλά, δεν θα πω τίποτα;» διερωτήθηκε μονολογώντας την Πέμπτη το βράδυ καθώς καθόμασταν μαζί του μπροστά στην τηλεόραση. «Τι εννοείτε» ; ρωτήσαμε, για να μας απαντήσει μ' έναν κεραυνό: «Πεθαίνω? δεν θα πω τίποτα για να ευχαριστήσω αυτόν τον κόσμο; Αυτόν τον κόσμο που με στήριξε και μου συμπαραστέκεται»; Ήμασταν με τον αδελφικό μου φίλο Γιώργο Ηλιάδη. Όταν συνήλθα από το ξαφνικό ράπισμα των φαινομενικά πεισιθάνατων λόγων του κι ενώ ο Γιώργος τελούσε ακόμη υπό τη συγκλονιστική επίδρασή τους, τον ρώτησα διαμαρτυρόμενος αν παραδόθηκε και του υπέδειξα προτρεπτικά ότι δεν πρέπει να χάνει τις ελπίδες του. Με μια χαρακτηριστική αυστηρή κίνηση του χεριού και μ' ένα μορφασμό του, μου έδωσε το μήνυμα να σταματήσω τους παρηγορητικούς λόγους. Αυτός γνώριζε. Ήξερε καλά την κατάστασή του. Αισθάνθηκα άσχημα για την ενστικτώδη απρεπή εκδήλωση του ευσεβούς μου πόθου. Όταν βρήκαμε την ψυχραιμία και μιλήσαμε αντιληφθήκαμε πως δεν ήθελε μόνο να ευχαριστήσει το λαό? ήθελε, για τελευταία φορά, να του πει τις σκέψεις του για τα επερχόμενα και τον συμβουλεύσει. Μένω ως εδώ. Την Παρασκευή ήταν καλύτερα. Ήταν η ώρα των ειδήσεων. Με χαρά τον άκουσα να σχολιάζει τις ειδήσεις: από την απόφαση της Κυβέρνησης να εκποιήσει κρατική περιουσία έως τα συμβαίνοντα στην Ανόρθωση. Έφυγα συγκρατημένα αισιόδοξος, Όταν το Σάββατο, το βράδυ, εξέφρασα την επιθυμία να τον δω, η κυρία Φωτεινή, η πιο αρχόντισσα Κυρία που γνώρισα, δεν έκανε ερωτήσεις. Την ακολούθησα στο εσωτερικό της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας. Ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι του με την τηλεόραση σε λειτουργία. Δεν μου φάνηκε να παρακολουθεί. Γύρισε αργά προς το μέρος μας. Η σύντροφος της ζωής του, τον κοίταξε εξεταστικά για να δει αν χρειαζόταν κάτι, έφτιαξε κάπως το σεντόνι που τον σκέπαζε, του έριξε μια στοργική ματιά και μας άφησε μόνους. Φαινόταν καταπονημένος. Έβγαλα το μπουφάν μου και κάθισα στην καρέκλα δίπλα. Με κοίταξε χωρίς να μου μιλήσει. Δεν τον ρώτησα πώς ήταν. Θα πρέπει να πονούσε πολύ. Άνοιξα μηχανικά το χαρτί μου και χωρίς να το βλέπω άρχισα να του λέω τις σκέψεις μου για κάτι που μου είχε ζητήσει να ετοιμάσω. Δεν ήταν όπως τις προηγούμενες φορές που μιλήσαμε. Μου απαντούσε με νεύματα. Ψέλλισε μερικές λέξεις κατάφασης φορτωμένες με δολοφονικό πόνο. Τον ρώτησα αμήχανα αν πονά. Έγνεψε «ναι» με τον ίδιο τρόπο που θα έγνεφε και «όχι» αλλά με μια αίσθηση απελπισίας. Μου έδειξε το μέρος της καρδιάς του και μου είπε πως μέσα του παλεύει ο πιο δυνατός μυς του σώματος με έναν άλλο, τους πνεύμονες. «Η καρδιά θέλει χώρο για να δουλέψει κι οι πνεύμονες δεν την αφήνουν. Πόσο θα αντέξει» μονολόγησε. Γύρισε το κεφάλι προς την οροφή του θαλάμου και έκλεισε τα μάτια. Κοιμήθηκε;
Έμεινα και τον έβλεπα με όση αγάπη δεν κατάφερα να του δείξω στα πέντε χρόνια που δούλεψα μαζί του। Στη λευκή απροσδόκητη μοναξιά του δωματίου επέτρεψα στον εαυτό μου το βούρκωμα। Σηκώθηκα και έκανα νευρικές βόλτες। Όταν μπήκε ο γιος του, ο Κωνσταντίνος , άνοιξε ξανά τα μάτια। Με ρώτησε αν θα επέστρεφα την επομένη στη χώρα που υπηρετώ। Φαινόταν πιο ήσυχος। Θα είχε επιδράσει το ισχυρό αναλγητικό। Η δύσπνοια όμως δεν υποχωρούσε. Του απάντησα πως «ναι» και ότι θα ερχόμουν ξανά προτού φύγω. Θα τον έβλεπα πάλι τα Χριστούγεννα. Είδα ένα θλιμμένο χαμόγελο στο χαραγμένο από το χρόνο και τον πόνο πρόσωπό του. Του άγγιξα το χέρι, τον καληνύχτισα και βγήκα. Την επομένη πήγαμε πάλι με το Γιώργο Ηλιάδη. Ο γιατρός ήταν μέσα? δεν έβγαινε. Προσπαθούσαμε να κρύψουμε την ανησυχία μας που μεγάλωνε. Τι να συνέβαινε; Πέρασε πολλή ώρα. Κοίταζα το ρολόι. Σύντομα έπρεπε πάρω το δρόμο για το αεροδρόμιο. Κάποτε βγήκε ο γιατρός και έσπευσε να φύγει, κατηφής, σιωπηλός και συνοφρυωμένος . Ρώτησα το Νικόλα αν μπορούσα να δω για έστω ένα λεπτό τον Πρόεδρο. Μπήκε και βγήκε σε λίγο. Τα φάρμακα τον είχαν αποκάμει κι αποκοιμίσει. Έφυγα λυπημένος. Έξω έκανε κρύο. Οσφράνθηκα τον αέρα. Αυτός ο συνδυασμός ψύχρας, περιβάλλοντος και της συγκεκριμένης ψυχονοητικής κατάστασής μου κάτι μου θύμιζε. Αυτήν τη σύνθετη οσφρητική και ψυχονοητική εμπειρία την είχα ξαναβιώσει. Ναι. Την είχα ξαναβιώσει ένα παγερό πρωινό του '94 στη Βιέννη, όπου υπηρετούσα, βγαίνοντας από ένα Νοσοκομείο. Την είχα ονομάσει, μάλιστα: , «θανατίλα». Ρίγος με διεπέρασε. Σε λίγο το αεροπλάνο πετούσε πάνω από τα νερά της Ανατολικής Μεσογείου. Για πρώτη φορά ένιωσα τόσο έντονα αυτό που πρέπει να αισθάνονταν οι εξόριστοι περασμένων εποχών. Μαύρες σκέψεις και πικρές με έζωσαν . Δεν έφυγε, τον διώξαμε Τον διώξαμε. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος δεν έφυγε. Τον διώξαμε. Τον εκδικηθήκαμε σκληρά και τον τιμωρήσαμε ανελέητα για τα καλά που μας έκανε. Ημεδαπή πολιτική μετριότης, αμβλεία πολιτική όραση και μικροπολιτική απληστία, επικουρούμενες από τη. διεθνή κοινότητα των δυο-τριών κυβερνήσεων, προσπάθησαν να εκμηδενίσουν την περήφανη κι αξιοπρεπή στάση του λαού μας απέναντι στο Σχέδιο Ανάν τον Απρίλη του 2004 και να ταπεινώσουν τον ηγέτη του. Τον μείωναν, τον χλεύαζαν και, μαζί με τους εχθρούς και άσπονδους φίλους της Κύπρου, τον δαιμονοποίησαν και του φόρτωσαν κάθε πραγματικό ή φανταστικό κακό συνέβηκε ή συμβαίνει σ' αυτόν τον τόπο. Εγκαταλελειμμένος από τέως δικούς βίωνε την πολιτική του μοναξιά αναμένοντας περήφανα και στωικά. Τις μέρες, βδομάδες και μήνες που ακολούθησαν την αποχώρησή του από την Προεδρία θα ένιωσε έντονα τη γεύση της προδοσίας. Στα ταμεία της έσπευσαν πολλοί «φίλοι» και συνεργάτες του για να εισπράξουν τα αργύρια της. Αίφνης η πολιτική μας σκηνή μετατράπηκε σε παζάρι όπου τα πάντα πωλούνταν. Συνειδήσεις και ιδεολογίες, πολιτικές θέσεις και αξίες, ψευτιές, ρουφιανιές και πληροφορίες, εξαργυρώνονται έναντι μιας θέσης επ' αμοιβή , έναντι κάποιου αξιώματος με επιρροή, έναντι μιας κάποιας εύνοιας ή έστω ολίγης αίσθησης εξουσίας. Στο θυσιαστήριο του προσωπικού συμφέροντος, έθυαν, συχνά με τη μάσκα του καταδότη, το προηγούμενο ίνδαλμά τους μαζί και τα ψήγματα αξιοπρέπεια που τους είχαν απομείνει, για να εξευμενίσουν τη θεά νέα τάξη πραγμάτων ώστε να τους διασφαλίσει τα προσωπικά τους κεκτημένα και να τους επιδαψιλεύσει με νέες τιμές. Τα έβλεπε όλα αυτά και δεν παραπονιόταν. Μειδιούσε με θλίψη για την κατάντια των ανθρώπων μα δεν κατηγορούσε κανένα. Αντίθετα, εύρισκε για τον καθένα και μια δικαιολογία. Η αγνωμοσύνη, όμως κι η αχαριστία σκοτώνουν αργά, σταθερά και σίγουρα. Η ήττα στις εκλογές τον πίκρανε πολύ, όχι όμως λόγω της λιποταξίας και της προδοσίας. Το συζητήσαμε μερικές φορές. «Αυτό ήθελε ο λαός, αυτό έγινε», έλεγε. Τον πίκρανε για άλλο λόγο: φοβόταν πως η ήττα ήταν σημάδι κόπωσης που προμήνυε συνθηκολόγηση. Με την αγωνία αυτή άφησε το λαό και τον τόπο του που τόσο λάτρεψε. Τα κακά μαντάτα ήλθαν και μας κτύπησαν εκεί , πέρα από τη θάλασσα, σαν επιβεβαίωση παλιάς είδησης και λειτούργησαν μόνο σαν έναυσμα του θρήνου. Ο θάνατος του παλικαριού είχε ήδη συντελεστεί. Έγινε την ώρα που τον έχουμε ανάγκη όσο ποτέ άλλοτε. 










* * * * * *
Ομιλία Δ/ντος Συμβούλου ΟΛΠ στη Ναυτιλιακή Λέσχη
25 Νοεμβρίου 2008
Είναι αλήθεια ότι η παγκόσμια ναυτιλία εισέρχεται σε σημείο καμπής χωρίς επί του παρόντος να είναι ασφαλές να πραγματοποιηθούν προβλέψεις για το μέγεθος ή τη διάρκεια της συγκυρίας। Στην περίπτωση όμως το λιμενικών έργων το κριτήριο για την απόφαση είναι πολύ πιο μακροχρόνιο και ταυτόχρονα η επενδυτική πολιτική των γειτονικών – ανταγωνιστικών λιμανιών είναι καθοριστική। Επομένως, το χρονικό διάστημα για την πραγματοποίηση των επενδύσεων δεν επιλέγεται μόνο από τον ΟΛΠ αλλά από τον διαρκώς εντεινόμενο λιμενικό ανταγωνισμό στην περιοχή καθώς με δεδομένο τον τρόπο οργάνωσης των ναυτιλιακών δρομολογίων, όποιο λιμάνι πάρει την πρωτοκαθεδρία ως hub για τη Μ। Θάλασσα και την Αν। Μεσόγειο εν γένει θα κυριαρχήσει και τα υπόλοιπα λιμάνια απλά θα καταστούν ίσως δορυφόροι του।


Ειδικότερα, στην έρευνα παρουσιάζεται μια πλήρης αντιστροφή στη δημοτικότητα των δύο κομμάτων, με το ΠΑΣΟΚ να είναι πρώτο κόμμα και να συγκεντρώνει ποσοστό 32,2% έναντι 27,4% που παίρνει η Ν.Δ. Τον περασμένο Ιούνιο η Ν.Δ. ήταν πρώτο κόμμα με προβάδισμα 2,9 μονάδων και συγκέντρωνε 32,2% έναντι 29,3 % του ΠΑΣΟΚ. Οι συσπειρώσεις των ψηφοφόρων φθάνουν σήμερα για το ΠΑΣΟΚ στο 82,2% και για τη Ν.Δ. στο 70,2%. Ο ΣΥΡΙΖΑ καταγράφει μείωση 3,3% στη δυναμική του με ποσοστό 8,8% έναντι του 12,1% του Ιουνίου, το ΚΚΕ καταγράφει αύξηση στη δύναμή του με ποσοστό 7,6% από 7% τον Ιούνιο και το ΛΑΟΣ σημειώνει μικρή αύξηση με ποσοστό 4,3% από 4,1% το καλοκαίρι. Η αδιευκρίνιστη ψήφος αποτυπώνεται στο 14,2%.