Αφού το μνημόνιο ήταν αναγκαίο για να σωθεί η χώρα από τη χρεοκοπία, όπως μας είπατε, τότε γιατί χρειάστηκε το μεσοπρόθεσμο το οποίο ψηφίσατε στις 29/06/2011. Και αφού χρειάζονταν τα δύο προηγούμενα, γιατί σήμερα συζητάτε για χρεοκοπία ελεγχόμενη ή επιλεκτική και άλλες βλακείες. Εκβιάζοντας το λαό με τα ψεύτικα διλήμματα επιδιώκετε πέρα από τον αποπροσανατολισμό του και το ξεπούλημα της χώρας με τους πιο απεχθείς όρους.
Τα δάνεια και το ξεπούλημα δεν προορίζονται για την πληρωμή των μισθών, συντάξεων και επιδομάτων αλλά για τις τσέπες των διεθνών και ντόπιων τοκογλύφων.
Αποκαλώντας τον αγανακτισμένο λαό που βγήκε στους δρόμους τραμπούκους, δεν λέτε λέξη κύριε “εκπρόσωπε του λαού” για την βίαιη καταστολή αυτού του ίδιου λαού, για τους τόνους χημικά που του ρίξατε και για το άγριο ξύλο ενώ εσείς σουλατσάρετε στις πλατείες ανενόχλητος και προκλητικός με το πανάκριβο αυτοκίνητο σας. (Αλήθεια, αναρωτιόμαστε αν δέχεστε δημόσια το άνοιγμα του πόθεν έσχες σας από τότε που εκλεγήκατε βουλευτής).
Οι 154 και εσείς προσωπικά προσπαθείτε να παραπλανήσετε το λαό με ψεύτικα διλήμματα για να διατηρήσετε τις κυβερνητικές σας θέσεις και τα προνόμιά σας και να εξυπηρετήσετε τους χορηγούς σας και τα ΜΜΕ. Το κακό για σας είναι πως στην περιοχή μας είμαστε όλοι γνωστοί για το παρελθόν και το παρόν μας.
Η κληρονομιά της βουλευτικής σας ιδιότητας από το πατέρα σας δεν σας δίνει το δικαίωμα να χαντακώνετε το μέλλον των παιδιών μας. Τα δικά σας παιδιά, βέβαια, τα προορίζετε για αντικαταστάτες σας. Να είστε σίγουρος πως ο ελληνικός λαός δε σας ξεχάσει ποτέ και θα γραφτείτε στην ιστορία με το χρώμα των γραμμάτων που σας αξίζει όπως κάποτε η ιστορία έγραψε για τον Εφιάλτη, τον Quisling, τον Τσολάκογλου…
Οι πλατείες είναι σίγουρο, ότι από χέρια πολιτικών δεν θέλουν καμίας μορφής χάιδεμα. Θα συμφωνήσουμε ότι είναι δύσκολο να είσαι βουλευτής στα δύσκολα.
Στις 29 Ιουνίου 155 βουλευτές, που υπηρετούν το σύστημα εκείνο που τους παρέχει απολαβές, προνόμια, εξουσία και που καλύπτει την ματαιοδοξία τους, δεν ανταποκρίθηκαν στη λαϊκή βούληση και στην ανάγκη του έθνους να επιβιώσει . Ψήφισαν ΝΑΙ υπακούοντας στην κομματική γραμμή αφήνοντας το λαό να αντιμετωπίσει το φίδι σπρώχνοντάς τον μέσα στη τρύπα. Κιότεψαν υπό το φόβο της διαγραφής.
Κύριε Διαμαντίδη, όλοι θυμούνται τον Μάιο του περασμένου χρόνου όταν μας παραδώσατε στο έλεος των τροϊκανών.
Σας πληροφορούμε, γιατί μάλλον δε το γνωρίζετε, ότι ο λαός ζεί ήδη τις καταστροφικές συνέπειες των έργων σας (καλό θα είναι να διευρύνετε τις πηγές της ενημέρωσής σας).
Τον άνεργο αφήστε τον καλύτερα (δε νομίζουμε ότι θα μπορούσατε να ζήσετε με 460 ευρώ ούτε στα χειρότερα σας όνειρα), όσο για τα παχυλά επιδόματα, που το ίδιο το πολιτικό σύστημα δημιούργησε για τις πελατειακές του σχέσεις, καλό θα είναι να ξεκινήσετε πρώτος τον αγώνα κόβοντας τα δικά σας και των συναδέλφων σας.
Λυπούμαστε που χαλάμε τον ευχάριστο ύπνο σας αλλά ο εφιάλτης τώρα αρχίζει.
Ήδη η <<κυβέρνηση>> που υπηρετείτε αρχίζει να μιλά για χρεοκοπία βαφτίζοντάς την με διάφορα επίθετα. Τα γεγονότα σας διαψεύδουν ήδη . Τώρα λοιπόν τι θα πείτε στον άνεργο τον οποίο τόσο πολύ <<νοιάζεστε>> ; Τι θα πείτε στο λαό;
Όλοι θυμούνται τη << συμβολή >> των 155 ίσως θα πρέπει να ετοιμάζετε την απολογία σας.
Ναι! Οι πολιτικοί έκαναν πολλά άσχημα και αν τους αφήσουμε θα κάνουν χειρότερα στο μέλλον.
Μας κέρασαν το πικρό ποτήρι για να μη χρεοκοπήσουν οι ίδιοι και οι τράπεζες.
Να είστε σίγουρος ότι αυτό το κέρασμα δε θα ξεχαστεί – μη ξεχνάτε ότι οι Έλληνες διακρινόμαστε για τη φιλοξενία μας – θα ανταποδοθεί σύντομα.
Η συνέλευση της 18ης Ιουλίου 2011 αποφάσισε να σταλούν τα παραπάνω κείμενα απάντησης, στη διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του βουλευτή ( diamantidis@parliament.gr ) από το alskorydallou@gmail.com αλλά και από όποιον άλλον επιθυμεί να τα στείλει προσωπικά. Αποφασίστηκε επίσης, τα ίδια κείμενα, να θυροκοληθούν.
Είναι εύκολο να είσαι δημοφιλής και δύσκολο να παίρνεις αποφάσεις που πονάνε. Είναι εύκολο να χαϊδεύεις τις ποικιλώνυμες πλατείες και δύσκολο να δέχεσαι το -στην καλύτερη περίπτωση- γιουχάισμά τους. Είναι εύκολο να ψέγεις το πολιτικό σύστημα, γιατί κάποτε δεν πήρε τις αντιδημοφιλείς αποφάσεις και πανεύκολο να κάνεις το ίδιο όταν τις παίρνει. Είναι εύκολο να είσαι πολιτευτής στα εύκολα, και είναι δύσκολο να είσαι βουλευτής στα δύσκολα.
Χθες, 155 βουλευτές ανταποκρίθηκαν στην ανάγκη του έθνους να επιβιώσει. Δεν κρύφτηκαν πίσω από τα εύκολα «όχι» ούτε τα περίτεχνα «παρών». Δεν άφησαν άλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα, κομίζοντας σχέδια αλλοτινά για έξοδο από την κρίση. Δεν κιότεψαν από τις ιαχές του πλήθους, ούτε τις δημαγωγίες των σωτήρων.
Δεν ήταν εύκολο αυτό που έκαναν. Προπηλακιζόμενοι στους δρόμους, με τραμπούκους να καραδοκούν ακόμη και στις κοινωνικές τους εκδηλώσεις, υβριζόμενοι και αναθεματισμένοι σήκωσαν τον σταυρό για να δώσουν ακόμη μια ευκαιρία στη χώρα. Απέναντί τους είχαν πλήθη που φωνασκούσαν για ελικόπτερα, και πανό που τους απειλούσαν με «Γουδί». Δεν πτοήθηκαν από τις ανιστόρητες χυδαιότητες «η χούντα δεν τελείωσε το ‘73», ούτε τα χουλιγκανικά «Ο λαός απαιτεί τις κρεμάλες στην Βουλή.
Ήταν βαρύ το καθήκον τους και το έπραξαν. Δεν κρύφτηκαν, δεν είπαν «εμείς συμφωνούμε με τους στόχους, αλλά μια άλλη πολιτική είναι εφικτή και καταψηφίζουμε». Το έπραξαν, δε, γνωρίζοντας πως στο τέλος της ημέρας δεν θα έχουν προσωπικό κέρδος. Ξέρουν ότι αν αποδειχθούν σωστοί -αν, δηλαδή, το πρόγραμμα εφαρμοστεί- κανείς δεν θα τους θυμάται. Αν αποδειχθούν λάθος -αν, δηλαδή, το πρόγραμμα στραβώσει- κανένας δεν θα τους ξεχΔεν έγινε το ίδιο και με το διαβόητο Μνημόνιο; Θυμάται κανείς ότι τον Μάιο του περασμένου χρόνου η χώρα σώθηκε στο παρά πέντε από τα δόντια της χρεοκοπίας; Δεν συζητούν όλοι σήμερα για τις αστοχίες και τα προβλήματα του προγράμματος, ενώ έχει ξεχαστεί το μείζον; Δεν κορδακίζουν διάφοροι (φυσικά εκ του ασφαλούς και μετά τη σωτηρία της χώρας) περί δήθεν δικαίωσής τους;
Είναι δύσκολο να αιτιολογήσουν την απόφασή τους οι 155. Πώς να επιχειρηματολογήσεις υπέρ του υπαρκτού δυσάρεστου, όταν ο λαός δεν έχει ζήσει το καταστροφικό, επειδή το τελευταίο αποφεύχθηκε; Πώς να συγκρίνεις τη χρεοκοπία, που δεν έγινε, με τη σημερινή άχαρη κατάσταση; Πώς να πεις στον δικαίως «Αγανακτισμένο» άνεργο ότι χωρίς το Μνημόνιο δεν θα είχε ούτε αυτό το πενιχρό ταμείο ανεργίας; Πώς να εξηγήσεις στον αδίκως «Αγανακτισμένο» υπάλληλο των ΔΕΚΟ, ότι χωρίς τα 110 δισ. της μισητής τρόικας δεν θα του περικόπτονταν μόνο τα παχυλά επιδόματα, αλλά και το μεροκάματο;
Επειδή, λοιπόν, όταν περάσει ο εφιάλτης κανείς δεν θα θυμάται τη συμβολή αυτών των 155 βουλευτών πρέπει τώρα να πούμε το «μεγάλο ευχαριστώ» στο πολιτικό σύστημα, το οποίο -έστω «στο και πέντε»- έσωσε τη χώρα.






