Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2009

ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΤΥΦΛΟΙ!

ΡΗΜΑΞΑΝ ΤΟΝ "ΙΑΝΟ" ΟΙ ...ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΕΣ

ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ! Μέχρι πότε οι Έλληνες θα βάζουν τα χέρια τους

για να βγάζουν τα μάτια τους;

Της Θεοδοσίας Κοντζόγλου

Δεκάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας λαχτάρισαν όταν λίγο μετά τις 7.00 το βράδυ, άγνωστοι κουκουλοφόροι οι οποίοι συμμετείχαν σε πορεία διαμαρτυρίας στην Αθήνα κατά του ρατσισμού, ξέσπασαν στις βιτρίνες του βιβλιοπωλείου «ΙΑΝΟΣ». Μέσα στο βιβλιοπωλείο βρίσκοναν βιβλιόφιλοι, πελάτες, υπάλληλοι αλλά και δεκάδες επισκέπτες της αίθουσας εκδηλώσεων όπου παρουσιαζόταν το βιβλίο της Μαίρης Κόντζογλου «ΤΟ ΜΕΛΙ ΤΟ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ». Ήταν ακριβώς ή στιγμή που η συγγραφέας δεχόταν τα θερμά χειροκροτήματα των ανθρώπων που τίμησαν την εκδήλωση με τη παρουσία τους, όταν ξαφνικά ακούστηκαν από το ισόγειο φωνές και έντονος θόρυβος που έκανε το πάτωμα να δονείται. Δεν άργησαν να ακουστούν και οι υαλοπίνακες από τη προθήκη του βιβλιοπωλείου που έγιναν θρύψαλα από τους σιδηρολοστούς των «αντιρατσιστών». Ένα όχημα που βρισκόταν σταθμευμένο έξω από το βιβλιοπωλείο δέχθηκε και αυτό τη μήνη των «υπέρμαχων της δημοκρατίας» με αποτέλεσμα να μοιάζει κυριολεκτικά με σκουπίδι πεταμένο στο δρόμο. Παιδιά που βρίσκονταν με τους γονείς τους μέσα στο βιβλιοπωλείο, αντίκρισαν με τρόμο την επίθεση και απορούσαν με την αψυχολόγητη ενέργεια καθώς κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει την αιτία που προκάλεσε το γεγονός αυτό. Τα ΜΑΤ εμφανίστηκαν να συνοδεύουν τη πορεία τρία λεπτά μετά δημιουργώντας ένα τοίχος ανάμεσα στους διαδηλωτές και στις βιτρίνες που ήδη είχαν ισοπεδωθεί. Θυμήθηκα αμέσως βέβαια ότι η διαδήλωση είχε προγραμματιστεί εξ’ αιτίας της κακοποίησης ενός λαθρομετανάστη. Αυτό όμως που έγινε, ήταν αυτό που ζητούσε, που ήθελε και που επιδιώκει η κοινωνία; Έτσι αντιδρά η κοινωνία που τάσσεται κατά του ρατσισμού; Οφθαλμόν αντί οφθαλμού κι όποιον πάρει ο χάρος;

Μα επιτέλους πότε θα σταματήσουν οι Έλληνες να βάζουν τα χέρια τους και να βγάζουν τα μάτια τους; Δεν έφθαναν όσα έγιναν τα Χριστούγεννα; Δεν φθάνουν όσα συμβαίνουν κάθε μέρα από τους εξουσιαστές μας που εμείς – τρομάρα μας – τους επιλέξαμε; Δεν φθάνουν όσα οι μεροκαματιάρηδες υποφέρουν έχοντας κατεβασμένο το κεφάλι μπροστά στο κεφάλαιο που μας απειλεί πλέον κάθε στιγμή με ανεργία; Έλεος πια! Έλεος!