ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΦΕΔΡΕΙΑ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ

Για ποιους κτύπησε η πρώτη "καμπάνα"

ΦΑΣΗ Α΄ (2011):

Δράση 1η: Όλοι οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο, και σε ΝΠΔΔ και σε ΝΠΙΔ του δημόσιου τομέα, με συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, οι οποίοι κατά τους επόμενους 12-24 μήνες αποκτούν δικαίωμα εξόδου με πλήρη σύνταξη, τίθενται σε καθεστώς εφεδρείας. Μετά το τέλος της περιόδου εφεδρείας οι εργαζόμενοι συνταξιοδοτούνται με πλήρη σύνταξη, το επίπεδο της οποίας δε θίγεται από το καθεστώς της εργασιακής εφεδρείας.

ΔΙΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ 8 - 9 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Συνωστισμός νέων για τις 185.000 θέσεις εργασίας στην Αυστραλία

Με ειδική ημερίδα που θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα στις 8 και 9 Οκτωβρίου, θα προσπαθήσει η Αυστραλιανή κυβέρνηση να ενημερώσει μεγάλο αριθμό Ελλήνων οι οποίοι ενδιαφέρονται να μεταναστεύσουν για να εργαστούν στην Αυστραλία.

ΚΑΛΩΣ ΤΑ ΟΣΠΡΙΑ

Της Νοέλ Μπάξερ*

Το ψυγείο είναι από τα πρώτα οχυρά που πέφτουν ηττημένα από την επέλαση της ανεργίας. Η απομάκρυνση από το εργασιακό φρούριο σηματοδότησε την ημερομηνία λήξης αρκετών από τα ακριβά εδέσματα που θεωρούσαμε μια μικρή πολυτέλεια που δικαιούμασταν «βρε αδελφέ».

Το στομάχι μας έγινε πιο μελετηρό. Διαβάζει την τιμή στο ράφι και απομνημονεύει προσφορές προς τον καταναλωτή περισσότερο από παλιά, όταν θεωρούσε ότι ο πλούσιος γονιός του (εμείς) θα του παρείχαμε ό,τι επιθυμούσε στο πιάτο.

.../ ΟΛΟΚΛΗΡΟ το κείμενο δημοσιεύεται παραπλεύρως στη σελίδα : ΝΟΕΛ ΜΠΑΞΕΡ - Ανεργιακά
http://nextok.blogspot.com/p/blog-page_29.html

ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ

Η πιο ανθεκτική σανίδα σωτηρίας απ’ όπου μπορεί να κρατηθεί ο εργαζόμενος που έπεσε στην κινούμενη άμμο της μακρόχρονης ανεργίας, είναι η διατήρηση της αυτοεκτίμησής του.
Αντίθετα με τις υποθέσεις και τα λόγια του αέρα, η αυτοεκτίμηση είναι γήινη και στέρεα. Συμπαγής, βαρύγδουπη, γρανιτένια, χειροδύναμη σαν χοντροκόκαλη, κοκκινομάγουλη γκουβερνάντα και φιλικά κυκλική. Κρίκος αλυσίδας και προστατευτικό κουβούκλιο, μαζί τρυφερό κουκούλι και ανακουφιστικό χαπάκι. Η αυτοεκτίμηση είναι ένας κύκλος στο χώμα με τον γραφικό χαρακτήρα του καθενός μας.

ΝΟΕΛ ΜΠΑΞΕΡ - Η ΧΑΜΕΝΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

 Η δραματικότερη στιγμή στο τηλεθεατικό μας μεροκάματο είναι όταν βρεθούμε σε συζήτηση που μιλάνε για την ανεργία.

Αργά ή γρήγορα θα προσγειωθούμε σε τηλεοπτικό «τοκ-σόου» που αναφέρεται σε μας, τον ανώνυμο άνεργο. Θα πέσουμε πάνω σε μια ομάδα εργαζομένων που έχουν προσκληθεί στην τηλεόραση να μιλήσουν για την ανεργία που αγνοούν. Θα συζητάνε στην τηλεόραση «το θέμα μας» ερήμην μας. Μπροστά στα μάτια μας, άγνωστοί μας άνθρωποι θα διαπληκτίζονται και θα χειρονομούν με την ίδια ένταση και φραστικό λεκτικό που στο διπλανό κανάλι πριν από λίγο διαπληκτίζονταν και χειρονομούσαν για νεκρά κοτόπουλα και μολυσμένα γάλατα.

Η παγκοσμιοποίηση της ανεργίας: Πόνημα ποιητικής ερμηνείας

Της  Νοέλ Μπάξερ*

Νοέλ Μπάξερ, η συγγραφέας των
best sellers: "ΑΠΟ ΔΡΥ ΠΑΛΙΑ
ΚΑΙ ΑΠΟ ΜΕΤΑΞΥ"
και "ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΓΥΡΙΣΕ Ο
ΧΡΟΝΟΣ" (εκδόσεις Ψυχογιός)

Ας δώσουμε στον όρο την σωστή του ερμηνεία!

Η «παγκοσμιοποίηση της ανεργίας» κακώς ερμηνεύεται από πολλούς ως «η ανεργία είναι παγκόσμια», γιατί η ανεργία είναι ολόδική μου και του Γιάννη και του Κώστα και της φίλης μου της Μαργαρίτας.

Η «παγκοσμιοποίηση» τους ανέργους τούς κολακεύει, ασφαλώς, όχι γιατί τους κάνει διεθνείς, αλλά επειδή εμπεριέχει «ποίηση».

Βέβαια η Ποίηση ως γραπτός λόγος δεν μπορεί να είναι σε μία και παγκόσμια γλώσσα. Άρα η συγκατοίκησή τους  στη λέξη «παγκοσμιοποίηση» δεν πρέπει να είναι και πολύ αρμονική. Όλο και θα συγκρούονται για το ποιος θα πλύνει τα φλιτζάνια στο νεροχύτη και θα καθαρίσει το μπάνιο, που είναι παγκοσμίως ισχύουσες πρακτικές που δεν ταιριάζουν όμως στην «ποίηση».

Όσο κάθεται στην τουαλέτα που θα έπρεπε να καθαρίσει, η ποίηση της «παγκοσμιοποίησης» χαϊδεύει στα μαλλιά ανέργους. Η τρυφερότητα της ποίησης είναι το ζητούμενο για τους ανθρώπους χωρίς δουλειά. Αυτό που τους λείπει. Σαν τον διψασμένο χαμένο διαβάτη στη μέση της Σαχάρας. Παρερμηνεία προϊόν εύκολης ανάγνωσης θα ήταν ότι το ζητούμενο για τους ανέργους θα μπορούσε ποτέ να ήταν το περιεχόμενο μιας ποιητικής συλλογής με τον τόσο τεχνοκρατικό τίτλο «η παγκοσμιοποίηση της ανεργίας».

Ίσως η «μελοποίηση» που έχει και το μέλι της «μελωδίας» να ήταν τουλάχιστον ηχητικά πιο γλυκό. «Η μελοποίηση της ανεργίας» θα έδινε σίγουρα μια πιο χαρωπή ατμόσφαιρα στη θλιπτική ανεργία. Θα ήταν σαν μια κουρτίνα με φωτεινές κλάρες σε ένα παράθυρο με γκρι ξεφλουδισμένα παντζούρια και σκονισμένα τζάμια.

Πίσω από την κρεμασμένη «παγκοσμιοποίηση»-κουρτίνα, το έμπειρο μάτι του ανέργου (αυτού που θα σταθεί μπροστά στην κουρτίνα της ανεργίας για μεγάλο χρόνο) μπορεί να διακρίνει μια κρυμμένη ερμηνεία για την «ποίηση», ένα αισιόδοξο μήνυμα που πετάγεται σαν μπιμπίκι στην πεσιμιστική παγκοσμιοποιημένη ανεργία: ότι η Ποίηση της «-ποίησης» της «παγκοσμιοποίησης» θα αναζητήσει αργά ή γρήγορα να εκφράσει την ανεργία με μια «στροφή». Φυλάσσοντας για τους τελευταίους της στίχους μια στροφή περισσής ποιητικής τρυφερότητας για τον άνθρωπο χωρίς δουλειά, που θα δώσει μία και θα γυρίσει την Ανεργία «του» μία «στροφή» 180 μοίρες. 

Κι αν, ακόμη, η «στροφή» της παλιοπαγκοσμιο-Ποίησης δεν έρθει, τουλάχιστον μένει ελεύθερη η προσδοκία (ποιητική αδεία) ότι η Ανεργία καταλήγει σε Ποίηση.

* Η Νοέλ Μπάξερ είναι συγγραφέας.  Συνεργάζεται με τις Εκδόσεις Ψυχογιός και το πιο πάνω είναι ένα από τα κείμενά της για την Ανεργία

Οι Τρεις Μάγοι με τα δωράκια

Από σειρά κειμένων της Ν. Μπάξερ για την ανεργία

Της Νοέλ Μπάξερ*

Η λύπη έχει κρυφτεί καλά πίσω από την λάμψη. Άμα φανεί, υποσχέθηκε, θα παριστάνει την χαρούμενη. Τα φωτεινά λαμπιόνια στα μπαλκόνια κρύβουν πίσω τους την σκοτεινή διάθεση του κόσμου. Αναβοσβήνουν για να τραβήξουν την προσοχή, όπως κάνουμε όταν στέλνουμε μήνυμα sos. Και ο Άη Βασίλης που σκαρφαλώνει στον εξωτερικό τοίχο σαν διαρρήκτης, για καλή του τύχη είναι ψεύτικος (ούτε αυτός ο Άγιος Βασίλης, μάτια μου, είναι αληθινός) και θα σταματήσει εκεί, στο άνοιγμα της γρίλιας. Ευτυχώς γι’ αυτόν, γιατί μέσα στο σπίτι πιθανόν να τον περίμενε μια ψυχή μαύρη.

Άνθρωποι που ασφυκτιούμε, άρα γνωρίζουμε καλά από ασφυξία, και παρ’ όλα αυτά τυλίγουμε σφιχτά διάφορα κορδόνια με λαμπιόνια γύρω από κολόνες της ΔΕΗ, λερωμένους στύλους και μισοξεραμένα δεντράκια που περιμένουν να βρέξει ο ουρανός να ποτιστούν, τόσο αγνοημένα είναι όλον τον υπόλοιπο χρόνο. Το σχοινί με τα λαμπάκια σφίγγει το δεντράκι σαν εφαρμοστό πουλόβερ με γυριστό γιακά. «Ασφυκτιώ!» θέλει το δέντρο να φωνάξει, όπως μάταια φώναζε «Διψώ!» το καλοκαίρι. «Υπομονή! Γίνεται για χάρη των παιδιών», το πείθουμε.

Μήπως ανήκω σε λάθος πλανήτη;

Της  Νοέλ Μπάξερ

 Από σειρά κειμένων που αναφέρονται στην ανεργία

Είναι πολύ πιθανό να αναρωτηθούμε κάποια στιγμή όταν μείνουμε άνεργοι, ιδιαίτερα αν παραμείνουμε για καιρό, μήπως ανήκουμε σε άλλον πλανήτη. Η υποψία κάθεται ήσυχα πίσω από την πόρτα μας, αόρατη, από την πρώτη μέρα «μετά την τελευταία μέρα στη δουλειά μας», και παραμονεύει πότε η αμφιβολία θα χτυπήσει και τη δική μας πόρτα, να πεταχτεί να της ανοίξει.

Έτσι και της ανοίξει, έκλεισε το «πριν» που ξέραμε. Θα αλλάξει η οπτική μας ματιά και στην συνέχεια η οπτική μας πλευρά. Μετά, αφού τα βλέπουμε διαφορετικά, θα ζούμε διαφορετικά. Αλλάζει ο τρόπος ζωής μας. Αλλά πριν από αυτό υπάρχει ένα πολύ σπουδαίο στάδιο: αλλάζει ο τρόπος που επιθυμούμε να ζήσουμε το μέλλον μας.

Το πέταγμά μας προς έναν άλλον πλανήτη εκτός της παρούσας Γης, ξεκινάει με την αρχική αίσθηση ότι μόνο εμείς δεν περνάμε καλά σε αυτόν τον κόσμο όταν όλοι γύρω μας φαίνεται να περνάνε καλά ή έστω καλούτσικα. Ότι τα έχουν βρει «μια χαρά» με τη ζωή τους, ενώ για μας έχουν περισσέψει «οι δυο τρομάρες».

Γιατί κλαίει ο μπαμπάς, μαμά;

Της Νοέλ Μπάξερ*

Ένας άντρας οικογενειάρχης άνεργος είναι διαφορετική περίπτωση από την αντίστοιχη γυναίκα.

Από τη μέρα Νο 1, του συμβαίνουν κοσμοϊστορικές αλλαγές. Πρώτο τεράστιο θέμα, δεν ξέρει πώς να γεμίσει τη μέρα του. Ξαφνικά ανακαλύπτει πόσο μεγάλη σε διάρκεια είναι η μέρα. Και πόσο άδεια χωρίς δουλειά.

Μέσα στο σπίτι του βρίσκει ένα καθεστώς που καθορίστηκε την Εργαζόμενη Περίοδο, το οποίο καθεστώς αφού περάσει ένα πρώτο διάστημα που το μελετάει αφ΄υψηλού (τώρα που έχει τον χρόνο και που είναι στο σπίτι), στην συνέχεια θα εργαστεί σκληρά ώστε να το βελτιώσει. Η βελτίωση σημαίνει ανατροπή του Καθεστώτος, ολική ή στα σημεία, και η Ιστορία έχει δείξει ότι δεν πρόκειται για αναίμακτη διαδικασία.

Η πολεμική τακτική που θα επιλέξει ο μέσος τέως εργαζόμενος πατέρας είναι ένα ξενόφερτο είδος που το κουβάλησε από το γραφείο. Στα σπίτια η εργασιακή επιχειρηματολογία γύρω από ένα οβάλ γραφείο, το πηγαδάκι στην κουζίνα πάνω από την καφετιέρα, τα σημειώματα με κοινοποιήσεις στους ανωτέρω, η επίπληξη με κλειστές τις πόρτες, είναι άγνωστες πολεμικές μηχανές. Στα σπίτια επικρατεί το αντάρτικο, το ινδιάνικο γιούρια. Τα ξεσπάσματα του όχλου των παιδιών μπορούν να αφήσουν άφωνο, και βαριά τραυματισμένο, το ικανότερο μεγαλοστέλεχος μπαμπά.

Ζητείται Υπέρβαση

Της Νοέλ Μπάξερ
Κουδουνίζεις σε μια χιονόμπαλα που κατηφορίζει την πλαγιά. Μετράς ανάποδα το ύψωμα κουδουνίζοντας «να βρω δουλειά – να βρω δουλειά – να βρω δουλειά». Κάπου κάποια στιγμή θα τερματίσεις. Στο «να», στο «βρω» ή στο «δουλειά». Θα αφουγκραστείς την ησυχία, θα αισθανθείς ασφαλής μέσ’ στην σιωπή και θα ξεμυτίσεις από την χιονόμπαλα στην αρχή δειλά ένα πόδι να ψαχουλέψει τον αέρα. Με αποστολή να διαπιστώσει εάν το περιβάλλον, κάτω εκεί στα χαμηλά, είναι αρκετά φιλικό, απαλό και πουπουλένιο. Για να υποδεχθεί έναν άνθρωπο όπως εσύ ταλαιπωρημένο από το πολύ «να βρω δουλειά», ξεπαγιασμένο από το χιόνι και ζαλισμένο από την κατρακύλα στην πλαγιά.