Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010

Επιστολή του EXANTA προς τον τέως διευθυντή του θωρηκτού ΑΒΕΡΩΦ


Αρχιπλοίαρχε E. ΓΑΒΑΛΑ Π.Ν,


εκτιμούμε ότι ανάλογα πάρτι θα είχαν λάβει χώρα & στο παρελθόν, επί του "Θ/Κ ΑΒΕΡΩΦ" αλλά πιθανόν όχι στην έκταση της "εκτροπής" τούτης. Από πλευράς σας, είμεθα βέβαιοι ότι θα ήταν αντάξιο της ιστορίας του Πολεμικού Ναυτικού, του πλοίου & ίσως της διαδρομής σας, να ζητούσατε να διακόψουν άμεσα το "γλεντοκόπι" όπως η δεξίωση δυστυχώς εξελίχθηκε.

Πιθανώς, φοβούμενος την μήνιν των συνδαιτυμόνων (εφοπλιστών, μεγαλοπαραγόντων κ.ά), προτιμήσατε να αφήσετε την αξιοπρέπειά & την αυτοεκτίμηση σας στην διάθεση της Υπηρεσίας & βορά των ΜΜΕ.

Προτιμήσατε δηλαδή αντί της ενδεχόμενης ηρωικής εξόδου, την ατιμωτική σιωπή & αδράνεια.

--

Με θαλασσινούς χαιρετισμούς,

Exantas

ΑΒΕΡΩΦ - το σεϊταν βαπόρ και οι πλούσιοι του 2010!

ΑΒΕΡΩΦ – το σεϊτάν βαπόρ και οι πλούσιοι του 2010!





Η Ελλάδα φαίνεται ότι δεν περνάει μόνον οικονομική κρίση αλλά και κρίση αξιών. Πως αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το γεγονός ότι μια χούφτα Ελλήνων που – παρά την κρίση - το ευρώ ρέει από τα μπατζάκια τους, αποφάσισαν να διασκεδάσουν με χορούς και πανηγύρια, με κουφέτα και νυφικές ανθοδέσμες, εκεί που στα δύσκολα – στα κυριολεκτικά δύσκολα χρόνια της πατρίδας μας – κάποιοι, νέοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, και έβαψαν κάθε γωνιά του πλοίου με το αίμα τους, χαρίζοντας την αξιοπρέπεια της λεύτερης διαβίωσης σε κάθε επόμενη γενιά Ελλήνων;

Οι πλούσιοι συντηρούν τα μνημεία της χώρας μας είπε ο πολύς κύριος Νίκος Βερνίκος που εμφανίστηκε υπερασπιστής του αξιοθρήνητου πανηγυριού.

Και στους πλούσιους αυτούς περιέλαβε και το Ευγενείδιο Ίδρυμα το οποίο είπε, συντηρεί το θωρηκτό «Αβέρωφ».

Και επειδή οι πλούσιοι συντηρούν το θωρηκτό «Αβέρωφ» μπορούν και να το βεβηλώνουν με τσιφτετέλια, χορούς και τραγούδια.

Πού αλλού θέλετε να διασκεδάσετε κύριε Βερνίκο;

Μήπως και μέσα στο καινούριο μουσείο της Αθήνας; Μήπως, μήπως στην Ακρόπολη; Ή και στο μνημείο του άγνωστου στρατιώτη; Μήπως προτιμάτε κάτι πιο ζεστό όπως είναι η οικία του Μακεδονομάχου Παύλου Μελά;

Πού θέλετε να παντρεύεστε, να γιορτάζετε τις ονομαστικές σας εορτές, να κάνετε τα πάρτι των γενεθλίων σας και των γενεθλίων των απογόνων σας; Μήπως και τα αποκριάτικά σας πάρτι; Τα πάρτι για την απόκτηση των πτυχίων των καμαριών σας;

Έχουμε λεφτά λέτε, και συντηρούμε τα μουσεία. Δεν θα ρωτήσουμε πόσοι από τους εργαζόμενούς των πλουσίων «που συντηρούν τα μουσεία» δίνουν το αίμα τους κάθε μέρα για να είστε όλοι εσείς πλούσιοι!

Σκέφτομαι, πως θα αισθάνονταν οι Κύπριοι για παράδειγμα, εάν κάποιος πλούσιος, Έλληνας, αποφάσιζε να διασκεδάσει τη χαρά του με τους φίλους του στο Μουσείο του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα στη Λευκωσία.

Αλλά μάλλον αυτό δεν θα σας άρεσε. Και ξέρετε γιατί; Διότι εκεί, οι φωτογραφίες των θυμάτων του Εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, με τα ματωμένα, ξεδοντιασμένα, χαρακωμένα πρόσωπα, βρίσκονται ολόγυρα στους τοίχους, για να θυμίζουν στην κάθε γενιά πως οι πεσόντες και η ιστορία τους δεν είναι «παραμύθια».

Ήσαν πραγματικοί άνθρωποι. Υπήρξαν. Έζησαν. Και οι φωτογραφίες τους είναι εκεί. Με τα πρόσωπά τους φρικτά παραμορφωμένα να μας θυμίζουν ότι για τις αξίες μας, για την πατρίδα μας, για τη θρησκεία μας, αυτοί οι άνθρωποι έχασαν και μάλιστα με βάναυσο τρόπο τη ζωή τους.

Σήμερα το πλοίο-μουσείο «Γ. Αβέρωφ» αποτελεί μνημείο που τιμά αυτούς που υπηρέτησαν και έπεσαν στη διάρκεια της ένδοξης ιστορίας του, υποκαθιστώντας, έστω και κατά στοιχειώδη τρόπο, την έλλειψη μνείας των ναυτικών αγώνων στο επίσημο μνημείο του Κράτους. Συνάμα διατηρεί ζωντανά τα μη-απτά ανθρώπινα αποθέματα, όπως η κληρονομιά των θαλασσών, η σημασία των θαλασσίων μεταφορών και η ελκυστικότητα του ναυτικού επαγγέλματος, όπου η αξιοπρέπεια, το ήθος και η δημοκρατική αντίληψη, είναι κοινός τόπος συνάντησης όλων των ναυτικών.

Ωστόσο στο θωρηκτό Αβέρωφ, που ελευθέρωσε το ανατολικό και βόρειο Αιγαίο κατά τους Βαλκανικούς πολέμους, και συμμετείχε σε σειρά ιστορικών γεγονότων μέχρι τον παροπλισμό του, δεν υπάρχουν οι φωτογραφίες των πεσόντων ναυτικών του, με τα κατατροπωμένα, ή διαμελισμένα πρόσωπα τους.

Γι αυτό ίσως και οι μνήμες ξέφτισαν αφού και η ιστορία δεν πολυδιδάσκεται πλέον στη χώρα μας και οι αξίες και οι αρχές, υποβιβάστηκαν ως εκεί που φθάνει ο πάτος.

Και έτσι πολύ εύκολα, το θρυλικό θωρηκτό Αβέρωφ, κατέστη ντεκόρ της γκλαμουριάς που μας πετάει μάλιστα κατάμουτρα: «Είμαστε πλούσιοι και κάνουμε ότι θέλουμε. Και χάρη σας κάνουμε, γιατί έτσι γίνονται γνωστά τα Ελληνικά μνημεία…». Τι ευτελισμός! Τι ξεπεσμός!

Άντε να δούμε πότε θα μας σεϊτανέψει (θα μας διαβολο-υποψιάσει) το «σεϊτάν βαπόρ» (διαβολοβάπορο) όπως το αποκαλούσαν οι Τούρκοι.

Εμείς απλά να θυμίσουμε στον Νίκο Βερνίκο, και σ’ όλους του «Βερνίκους» που βερνίκια και φτιασιδώματα, άγονται και φέρονται και μας ντροπιάζουν με τέτοιες θέσεις και απόψεις, πως το θωρηκτό «Αβέρωφ» ναυπηγήθηκε λόγω της ανάγκης της Ελλάδας να αποκτήσει αξιόμαχο στόλο μετά τον ελληνο-τουρκικό πόλεμο του 1897.

Με το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου το θωρηκτό, έχοντας εκπληρώσει το χρέος του, αγκυροβόλησε, μαζί με τον υπόλοιπο στόλο, στο Φάληρο, στις 17 Οκτωβρίου 1944, φέρνοντας πίσω στην πατρίδα την τότε ελληνική κυβέρνηση.

Απύθμενο πραγματικά το θράσος όποιου είχε την ιδέα να διοργανώσει γαμήλιο γλέντι στο ιερό μνημείο του Ελληνικού Αγώνα.

Απύθμενο και το θράσος όσων άντεξαν να βλέπουν τα πλούσια κάλλη των μοντέλων να μοστράρονται δίπλα στα τιμημένα κανόνια.

Απύθμενο και το θράσος και η βλακεία από πλευράς του εφοπλιστή που υποστήριξε ότι τα μνημεία μας αναδεικνύονται με ευτελή πανηγύρια τύπου Πατίτσα – Χρουσαλά.

Nextok: ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΤΟΝ ΚΙΝΕΖΟ! Η δημοσιογραφία είναι το μεγαλύτερο όπλο της δημοσιογραφίας

Δεν κάνω τον …Κινέζο!

Η δημοσιογραφία είναι το μεγαλύτερο όπλο της Δημοκρατίας



Έγκριτοι συνάδελφοι όπως ο Αλέξης Παπαχελάς, συχνά επηρεάζουν τις εξελίξεις στον τόπο μας καθώς έχουν κερδίσει τον χαρακτηρισμό του «έγκριτου» με την εργασία χρόνων.

Φαίνεται όμως ότι μερικές φορές, ακόμα και οι έγκριτοι, πέφτουν θύματα της μεγάλης πίεσης εργασίας που έχουν να κάνουν καθημερινά.  Έτσι τουλάχιστον σκέφτομαι αυτή την ώρα.

Για παράδειγμα, στην «Καθημερινή» της 14ης Ιουνίου, ο κ. Παπαχελάς έγραψε ένα κείμενο-άποψη,  που για μένα προσωπικά, περιέχει αλήθειες αλλά και αναλήθειες.


Προφανώς για όσους ζουν το Πειραϊκό-Ναυτιλιακό ρεπορτάζ ή τουλάχιστον για τους περισσότερους, ισχύει το ίδιο.

Δεν θα αναφερθώ στις επιμέρους παρατηρήσεις μου, γιατί το θέμα κατάντησε κουραστικό. Όσο κουραστικό είναι να προσπαθεί κάποιος να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας.

Πάντως για όποιον πραγματικά θέλει να ξέρει κάτι παραπάνω, ο σημερινός Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος του ΟΛΠ Γιώργος Ανωμερίτης, συχνά αναφέρει ότι εκείνος ήταν ο πρώτος που έκανε την επαφή με την COSCO – αν δεν κάνω λάθος το 1992 – για να έρθει και να επενδύσει στην Ελλάδα.


Αυτό όμως είναι ‘ψύλλος στ’ άχυρα’ μπροστά σε όσα αναγράφονται σε κάποια σημεία στο εν λόγω κείμενο.


Το αφήνω στην κρίση των εδώ αναγνωστών, των αναγνωστών του NEXTOK καθώς είναι γνωστό ότι η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ έχει ένα εντελώς διαφορετικό αναγνωστικό κοινό που δύσκολα θα αμφισβητούσε – έστω και χωρίς αποδείξεις – την άποψη ενός έγκριτου δημοσιογράφου.


Προσωπικά όμως, αναθεωρώ την άποψη που έχω πλέον για τον κάθε δημοσιογράφο. ο καθένας από εμάς, και κυρίως ο φέρον τον χαρακτηρισμό του "Έγκριτου", θα πρέπει να είναι πάντα ιδιαίτερα προσεκτικός και να υπηρετεί αδιαλείπτως, αυτό για το οποίο τον έταξε η ιδιότητά του. Και το κείμενο που ακολουθεί – κάνοντας την αυτοκριτική μου – με κάνει να είμαι δυο και τρεις και τριάντα τρεις φορές πιο προσεκτική στο μέλλον, για ό,τι θα αναφέρω ως άποψη ή στο δικό μου ρεπορτάζ.


Θεοδοσία Κοντζόγλου




Παραθέτω το κείμενο όπως δημοσιεύθηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ



Η κινεζική περιπέτεια
Του Αλέξη Παπαχελά


Αναρωτιέμαι καμιά φορά πόσο αστείοι πρέπει να φαινόμαστε απ’ έξω. Αφορμή, η πρόσφατη επίσκεψη ενός πανίσχυρου Κινέζου, του Κάπτεν Γουέι, που είναι το μεγάλο αφεντικό της COSCO και σημαντικό στέλεχος του συστήματος εξουσίας στο Πεκίνο (μόνο οι Κινέζοι μπορούν να βρουν τον συνδυασμό του CEO, ενός κολοσσού που είναι παράλληλα μέλος του πειθαρχικού του Κομμουνιστικού Κόμματος...). Ο Κινέζος επιχειρηματίας δέχθηκε την επίσκεψη του τέως πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, ο οποίος είχε επενδύσει πολλά στο άνοιγμα στην Κίνα. Βρήκε ενδιαφέρουσα την ελληνική πρόταση για τον Πειραιά και από εκεί άρχισαν τα... βάσανα. Ο Κάπτεν Γουέι πήγαινε στο Μαξίμου με δύο λίστες πραγμάτων που έπρεπε να γίνουν (check lists), μία για την ελληνική κυβέρνηση και μία για την εταιρεία του. Κάθε τρεις μήνες ερχόταν πάλι στην Ελλάδα και εξηγούσε πως «εμείς κάναμε 9 από τα 10 πράγματα που υποσχεθήκαμε, εσείς δύο». Ο κ. Καραμανλής, ο οποίος παραδόξως επέλεξε τον σωστό άνθρωπο δίπλα του για το έργο αυτό, κατάφερε τελικά να ξεμπλέξει την υπόθεση.


Το επόμενο όμως σοκ ήλθε όταν οι εκπρόσωποι της κινεζικής πλευράς ζήτησαν ο Κάπτεν Γουέι μαζί με τον πρόεδρο της Κίνας να εγκαινιάσουν τη μεγάλη τους επένδυση στον προβλήτα στον Πειραιά. «Αδύνατον», ήταν η απάντηση του Μαξίμου. Όταν ρώτησαν «γιατί» οι Κινέζοι, η απάντηση ήταν πως τα συνδικάτα και κάποιοι άλλοι θα προκαλέσουν επεισόδια. Έτσι ο πρόεδρος της Κίνας ήρθε, αλλά η τελετή υπογραφής έγινε πίσω από κλειστές πόρτες στο Μαξίμου.


Η κινεζική περιπέτεια όμως δεν τέλειωσε εκεί. Κάποιοι ανεγκέφαλοι έπεισαν τον κ. Παπανδρέου, ως ηγέτη της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πως η ελληνοκινεζική συμφωνία για το λιμάνι ήταν αντικοινοτική και έπρεπε να γίνει αντικείμενο επαναδιαπραγμάτευσης. Μια χρεοκοπημένη χώρα, που έχει χρόνια να δει μεγάλη επένδυση, αποφάσισε, λόγω της εμμονής της κ. Κατσέλη που ήταν υπεύθυνη για το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, να θέσει θέμα επαναδιαπραγμάτευσης μιας συμφωνίας που είχε επικυρωθεί από το ελληνικό Κοινοβούλιο. Πίσω από αυτήν την άλογη κίνηση βρίσκονταν, ως συνήθως, ελάχιστοι καλοπληρωμένοι συνδικαλιστές και χειριστές γερανών που νοίκιαζαν Πακιστανούς για να κάνουν τις υπερωρίες τους, ενώ εκείνοι έπιναν φραπέ...


Χρειάσθηκαν μερικές εβδομάδες για να αντιληφθούν οι κ. Πάγκαλος και Παμπούκης πόσο μεγάλη θα ήταν η ζημιά για την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό, τις σχέσεις με την Κίνα και κάθε προοπτική επένδυσης στον τόπο, και να έλθει στα συγκαλά της η κυβέρνηση. Ήδη όμως η ζημιά ήταν μεγάλη, καθώς οι ειδήσεις για την παράλογη συμπεριφορά της Αθήνας είχαν φτάσει στις πιο απομακρυσμένες επιχειρηματικές πρωτεύουσες.


Και μετά, εντελώς ξαφνικά, πήγαμε στο άλλο άκρο. Κάποιο κυβερνητικό στέλεχος έκανε μια διαρροή σε ξένη εφημερίδα, σύμφωνα με την οποία οι Κινέζοι θα αγόραζαν την Εθνική Τράπεζα, τον ΟΣΕ κ.λπ. κ.λπ., θα μας αγόραζαν κάτι δισ. ομόλογα για να ξελασπώσουμε και όλα αυτά στο πλαίσιο ενός ακατάληπτου σχεδίου διείσδυσης της Κίνας στη Γηραιά Ήπειρο με αιχμή του δόρατος τα τρένα του... ΟΣΕ. Μερικές μέρες αργότερα, ένας υψηλόβαθμος Κινέζος αξιωματούχος διευκρίνισε απλά πως η Κίνα δεν ενδιαφέρεται για ελληνικά ομόλογα.


Το αποκορύφωμα ήταν βεβαίως η επίσκεψη του χαρισματικού Κάπτεν Γουέι στην Αθήνα πριν από λίγες εβδομάδες. Ο δαιμόνιος Κινέζος εντυπωσιάσθηκε γιατί από ’κει που δεν ήθελαν την COSCO, κάθε υπουργός που συναντούσε του πρόσφερε και κάτι για αγορά: τρένα, ομόλογα, τράπεζες, τα πάντα. Ο Κινέζος εξηγούσε μονότονα πως «είμαστε μια ναυτιλιακή εταιρεία μεταφορών, ούτε στα τρένα είμαστε ούτε σε ομόλογα. Και εν πάση περιπτώσει ας κάνουμε την επένδυση στο λιμάνι να δουλέψει και βλέπουμε...».


Εκεί βρισκόμαστε τώρα, αλλά καλό θα ήταν να αναρωτηθούμε πόσο αστείο μπορεί να μοιάζει ένα κράτος που χειρίζεται με τόση ελαφρότητα τις σχέσεις του με μια μεγάλη χώρα και τους ξένους επενδυτές...

-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-
ΥΓ:  Για όσους έχουν την δυνατότητα να εντοπίσουν τις αναλήθειες ή τις "κομμένες αλήθειες" ας λειτουργήσει αυτό και για τη δική τους αυτοκριτική.  Ίσως οι αλλαγές θα έπρεπε σ' αυτόν τον τόπο να ξεκινήσουν από τη δική μας καθημερινότητα και πρακτική.  Τη δική μας λέγοντας, εννοώ των δημοσιογράφων.  Σκοπός της συγκεκριμένης ανάρτησης  είναι μόνον να μας κάνει να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας, για κάθε τι που γράφουμε και λέμε καθώς σήμερα νομίζω πως είναι πλέον αποδεκτό ότι η δημοσιογραφία είναι το μεγαλύτερο όπλο της Δημοκρατίας.
Θ.Κ.

ΝΕΧΤΟΚ: ΑΝ ΥΠΗΡΧΕ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ... ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΗΡΧΑΝ "ROMBES"!

Αν υπήρχε Υπουργείο Ναυτιλίας…
δεν θα υπήρχαν «RO(M)PEX»!



Κάποιος επιμένει να τα κάνει …ρόιδο εκεί στο πρώην Υπουργείο Ναυτιλίας, υποστηρίζουν ανώτεροι αξιωματικοί με αφορμή την εμπλοκή που σημειώθηκε με τα πλοία «ROPAX 1» KAI «ROPAX 2».


Σάββατο μεσημέρι, πραγματοποιήθηκε στο Υπουργείο της Μεσογείων έκτακτη σύσκεψη υπό την υπουργό Λούκα Κατσέλη. Παρόντες ήσαν ο Γενικός Γραμματέας Γιώργος Βλάχος, ένας Σύμβουλος της Υπουργού που διαρκώς βρίσκεται σε σύγκρουση με τον Γενικό, αλλά και κάποιοι – μόνον κάποιοι - υπηρεσιακοί παράγοντες.


Αλήθεια, γνωρίζει η Υπουργός ποίοι Υπηρεσιακοί παράγοντες θα έπρεπε να βρίσκονται δίπλα της ώστε να συγκεραστούν οι απόψεις, να βγουν όλα τα θετικά και τα αρνητικά της υπόθεσης και να συγκροτηθεί ένα πλάνο δράσης, άρτιο και αδιάβλητο, όταν μάλιστα η Adriatic Lines καταβάλλει προσπάθεια να αναγάγει το θέμα σε ενδοκοινοτικό και όχι θέμα εσωτερικής συνδικαλιστικής δράσης;


Γιατί δεν ανακοινώθηκε η σύσκεψη; Ποίοι παρευρέθηκαν; Ποίοι ΔΕΝ κλήθηκαν; Γιατί δεν κλήθηκαν; Ποιος υποσκάπτει τη θέση της υπουργού, στη προσπάθειά του να «χαλιναγωγήσει» τους ένστολους και πολιτικούς υπαλλήλους του πρώην ΥΕΝ; Και τι νομίζει ο εν λόγω – παρά την Υπουργό παράγοντας; Ότι απούσης της Υπουργού από το πρώην ΥΕΝ, θα γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη;


Αποσπασματική συρραφή


Αυτό που αρκετοί στο πρώην ΥΕΝ συζητούν, είναι ό,τι το μόνο που καταφέρνει το εν λόγω πρόσωπο, είναι να δημιουργεί σοβαρά προβλήματα αφού αποφεύγει ακόμα και να επιδώσει αυτούσια τα έγγραφα των Υπηρεσιών στην κ. Κατσέλη.


Αντίθετα, προσπαθεί να συρράψει αποσπασματικά στοιχεία από κάθε υπηρεσιακό έγγραφο και τελικά παρουσιάζει «εκτρώματα» στην Υπουργό, η οποία με τον τρόπο αυτό δεν αποκλείεται πολύ σύντομα να χάσει την εμπιστοσύνη του Πρωθυπουργού.

Για παράδειγμα: Τι λέει η Επιθεώρηση Εμπορικών Πλοίων για τα δύο υπό Βρετανική σημαία πλοία, Ιταλικών – ίσως και Ελληνικών – συμφερόντων;


Τι λένε οι ΔΛΠ, ΔΛΥ, ΔΟΛΕΛ, ΔΛΑ, ΔΘΣ, ΔΕΔΑΠΛΕ και φυσικά ο Αρχηγός του Λιμενικού Σώματος;


Τέλος, αυτό που διαπιστώθηκε είναι ότι η παρουσία του Γ.Γ. του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη Θανάση Χριστόπουλου, έσωσε την κ. Κατσέλη από γρήγορη πανωλεθρία καθώς η φωνή του ηχεί πάντα τη θέση της λογικής.


Σε κάθε περίπτωση, το πρόβλημα ROPAX – ή «ρόμπα-χ» όπως την αποκαλούν οι λιμενικοί, αποδεικνύει για πολλοστή φορά ότι εάν υπήρχε Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, το θέμα αυτό θα είχε λυθεί ακόμα και πριν γεννηθεί. Ενώ τώρα που το ΥΕΝ κατακερματίστηκε, και οι Λιμενικοί πραγματοποιούν λευκή απεργία διαρκείας, στην ουσία δημιουργήθηκε ένα μεγάλο κενό που άλλοτε ανοίγει την πόρτα στα «Ζενίθ» και άλλοτε στα «ROPAX» προκαλώντας τραγέλαφους και ένστολους που αισθάνονται «ρόμπες» όπως οι ίδιοι ομολογούν.


Με άλλα λόγια, λείπει ο «γάτος» και τα ποντίκια χορεύουν ολόγυρα κτυπώντας το ναυτιλιακό κύρος της χώρας από κάθε πλευρά. Τα μεμονωμένα συμφέροντα κάνουν χορό σε βάρος όλων των ναυτικών, αλλά και όλων των Ελλήνων.