Η γυναίκα σκύβει πάνω από το συρτάρι
όπως οι μάνες πάνω από την κούνια. Ψάχνει το καλό της τραπεζομάντηλο. Το βρίσκει,
το παίρνει στα χέρια και το πετάει στον αέρα, προς τον ουρανό και τον
πολυέλαιο, κρατώντας το σφικτά από τις γωνίες για να μην της φύγει. Χαμογελώντας,
το παρακολουθεί να στριφογυρίζει στον
αέρα, να παίζει με το κενό, να ακουμπάει το τελευταίο, το πιο χαμηλό, κρύσταλλο
του βαριεστημένου πολυελαίου κι ύστερα, σαν ξεφούσκωτο μπαλόνι, ή όπως το ιστίο
ιστιοφόρου που κόπασε ξαφνικά ο θαλασσινός αέρας κι άδειασε από την πνοή του
Ποσειδώνα, να προσγειώνεται μαλακά πάνω στο μεγάλο τραπέζι της τραπεζαρίας. Τόσες
φορές έχει επαναληφθεί τούτο το παιχνίδι τους που η γυναίκα έχει μάθει πια και
πετυχαίνει πάντα το κέντρο του τραπεζιού έτσι ώστε το ύφασμα να απλωθεί
ομοιόμορφα.
